Back

Ξερεις πως ειναι οταν ερχεται η εξεταστικη και εχεις πολυ διαβασμα και ξαφνικα θυμασαι οτι πρεπει να πλυνεις τα πιατα, να τιναξεις το χαλι, να πας να πληρωσεις τον προπερσινο λογαριασμο του νερου και να δεις οτι ηλιθιοτητα εχει ξεσηκωσει απο το youtube και εχει ανεβασει στο facebook εκεινη η συμμαθητρια σου που εισαι σχεδον σιγουρος οτι ηταν σε αλλο τμημα στο σχολειο αλλα δε βαζεις το χερι σου στη φωτια γιατι η φωτογραφια της σου θυμιζει λιγο μια που εχεις ψιλοξεχασει γιατι στα διαλειματα καθοταν μεσα και εγραφε στιχους τραγουδιων στα θρανια (ουφ, ανασα); Αυτη τη στιγμη ειμαι καπως ετσι και αυτος ειναι ο μοναδικος λογος που ξαναπιανω το blog μετα απο 6 μηνες απουσιας (και οχι επειδη εχω τιποτα σοβαρο να μοιραστω).

Οποτε βαζοντας το χερι μου στο μυαλο μου και τραβωντας το πρωτο πραγμα που βρισκεται ευκαιρο (να θυμηθω να πλυθω μετα) αποφασιζω να μοιραστω μαζι σου αγαπητε, τυροβρωμυκουλα αναγνωστη την αγωνια μου ως σινεφιλ. Εδω και χρονια (απο τοτε που με πηγε ο συγχωρεμενος ο παππους μου να δω το Adams Family 2 και δεθηκα συναισθηματικα με την αντανακλαση της καραφλας του θειου Fenster στο φεγγαροφως) ο κινηματογραφος ειναι με τεραστια διαφορα η αγαπημενη μου εξοδος, εξακολουθω να ενθουσιαζομαι σχεδον με την ιδια ενταση την ωρα που σβηνουν τα φωτα και αρχιζουν τα trailers, ψαχνω με τις ωρες τι θα βγει τη μεθεπομενη βδομαδα, κατεβαζω soundtracks και τα ακουω στο λεοφωρειο, αγαπημενη μου τροφη ειναι η γρανιτα Coca-Cola και αμα με τρυπησεις θα βρεις εκεινα τα λαστιχενια γλυκα που φτιαχνονται απο πυρηνικα αποβλητα του Σανταμ. Αλλα τωρα τελευταια νιωθω οτι ακομα κι αυτο δε με ευχαριστει οπως παλια.

Δεν ειμαι σιγουρος αν φταιει το οτι γινομαι απολυτα κυνικος σε ολες πλεον τις εκδηλωσεις μου αλλα ελπιζω οτι απλα η τελευταια κινηματογραφικη χρονια ηταν για τον πουτσο καβαλα. Πρεπει να βγηκαν δυο ταινιες που δεν ηταν remake, βασισμενες σε comic (η cartoon, η επιτραπεζιο παιχνιδι, η μαρκα κορν-φλεικς η γουατεβα) και απ'αυτες να αξιζε η μια, πρωτη φορα στη ζωη μου κλαιω μαζεμενα τοσα λεφτα για σινεμαδες. Και να πεις οτι ειναι λιγα, για να προσφερω στον εαυτο μου το προνομιο να βλεπω μια φορα την εβδομαδα τανιες οπως το ηθελε ο καλος θεουλης, και οχι σε dvd-rip, cam, ζβαν, ζβουν κτλ, αναγκαζομαι να ξοδευω τοσα χρηματα που με προχειρους υπολογισμους θα μου επετρεπαν να συντηρω το ιδιωτικο μου τζετ με χρυσα φτερα, να αγορασω τους Jonas Brothers, να τους τοποθετησω μεσα σαν επιπλα, να καθομαι πανω στον εναν και να ρουφαω ολη μερα κοκαϊνη απο την πλατη αυτουνου που θα κανει το τραπεζακι (το ξερω οτι ειναι ενοχλητικο σαν εικονα αλλα δεν το λεω εγω, οι αριθμοι το λενε). Αντ'αυτου προτιμησα να βλεπω κινηματογραφικα εργα με μονιμως λαθος κοινο διπλα μου. Μα τον Αγιο Σωστη δηλαδη, καθε φορα που παω να δω Κοεν η απο πισω σειρα θα ειναι γεματη 15χρονα που βρωμανε κολονια και γελανε με τις κλανιες τους και στο Fast and the Furious 5 ο διπλανος θα αναρωτιεται σιωπηλα για την τραγικοτητα του ειναι του Βιν Ντιζελ, πως την ειχε προβλεψει ο Νιτσε στο "Ταδε εφη Ζαρατουστρα" και ποσα θα επιανε αν το ειχε παιξει στο στοιχημα.

Και βαζοντας στη σειρα τις φετινες κινηματογραφικες απογοητευσεις βγαινουν πολλες γαμωγια, για διαφορετικους λογους αλλα πολλες. Στο True Grit που το περιμενα μηνες εκαναν φασαρια οι διπλανοι. Το Sucker Punch που ειχε ωραιο trailer ειχε μια αλλη επουσιωδη ελλειψη, δεν ειχε σεναριο (ελα μωρε, σιγα). Τους καινουριους Πειρατες της Καραϊβικης τους ειδα 3D (εκεινη η καινουρια γαματη τεχνολογια που μπορω να τη φανταστω να κανει καλυτερες μονο τσοντες για να σε πλησιαζουν τα πουλακια) και δεν πολυθυμαμαι τι γινοταν, μονο μια μαυριλα, αλλα κατι μου λεει οτι και να εβλεπα παλι το ιδιο θα θυμομουν. Το Unknown που περιμενα ο Liam Neeson να ειναι ξανα πιο κουλ απο την Ανταρκτικη ηταν επικη μαλακιαρα ανυπερβλητων διαστασεων (that's what she said). Το Battle Los Angeles ηταν το Independence Day και το ειχα δει οταν ημουν 12. Οι στιγμες που μου εμειναν ηταν οχι μονο μετρημενες στα δαχτυλα αλλα οι εξης τρεις:
Το Hannah.
Το Black Swan.
Και το Rango.
Τιποτα αλλο.

Και για να κλεισω αυτο το πεσσιμιστικο λογυδριο (με τετοιες εκφρασεις ριχνεις γκομενα) θα αναφερω την σουρεαλιστικη προχθεσινη μου εμπειρια στο Hangover 2. Που θα μου πεις τωρα που πας ρε σκατιβλακα, δεν ειχες δει το πρωτο; Το ειχα δει και μου ψιλοαρεσε μονο και μονο γιατι ηταν στο Vegas και ολα μου θυμιζαν απο κατι που ειχα ζησει, και τωρα πηγα να το δω συνειδητοποιημενα οτι ειναι μια παρεϊστικη βραδια σε θερινο και θα δουμε σαχλαμαρα, δεν ηταν αυτο το προβλημα, η ταινια ηταν λιγο καλυτερη απο αυτο που περιμενα. Το προβλημα ηταν τα υπερβολικα χαμηλα στανταρτς του κοινου που εψαχνε με το κερι να βρει μια σκηνη να ξεκαρδιστει στο γελιο. Δε με πειραζει το αυθορμητο γελιο οταν ο, απιστευτα υπερεκτιμημενος, Γαλιφιανακης χωνει ενα μπουκαλι νερου στο παντελονι ενος γερου ωστε να φαινεται σαν πουτσα και βαζει τη μαϊμου του να το γλυψει αναφωνωντας "When a monkey nibbles on a penis, it's funny in any language!", δεν ειναι το πιο κρυο πραγμα που εχει εμφανιστει στην οθονη. Με πειραζει οτι η συγκεκριμενη σκηνη παιζεται εδω και μηνες σε trailers που εχουν δει ολοι ανεξαιρετως οσοι ηταν εκεινο το βραδυ στο σινεμα και οτι τα 8 ευρω που εδωσα μου προσεφεραν ακριβως οτι μου ειχε προσφερει το youtube, μονο ξεχειλωμενο για να τραβηξει 2 ωρες.

Α, και τωρα που ειπα σκατιβλακα να θυμηθω αυριο να γραψω για τον τυπο στη διαφημιση του Ultrex.