I Live Under Your Bed

Back

2011-06-14T15:22:00.000-07:00

Ξερεις πως ειναι οταν ερχεται η εξεταστικη και εχεις πολυ διαβασμα και ξαφνικα θυμασαι οτι πρεπει να πλυνεις τα πιατα, να τιναξεις το χαλι, να πας να πληρωσεις τον προπερσινο λογαριασμο του νερου και να δεις οτι ηλιθιοτητα εχει ξεσηκωσει απο το youtube και εχει ανεβασει στο facebook εκεινη η συμμαθητρια σου που εισαι σχεδον σιγουρος οτι ηταν σε αλλο τμημα στο σχολειο αλλα δε βαζεις το χερι σου στη φωτια γιατι η φωτογραφια της σου θυμιζει λιγο μια που εχεις ψιλοξεχασει γιατι στα διαλειματα καθοταν μεσα και εγραφε στιχους τραγουδιων στα θρανια (ουφ, ανασα); Αυτη τη στιγμη ειμαι καπως ετσι και αυτος ειναι ο μοναδικος λογος που ξαναπιανω το blog μετα απο 6 μηνες απουσιας (και οχι επειδη εχω τιποτα σοβαρο να μοιραστω).

Οποτε βαζοντας το χερι μου στο μυαλο μου και τραβωντας το πρωτο πραγμα που βρισκεται ευκαιρο (να θυμηθω να πλυθω μετα) αποφασιζω να μοιραστω μαζι σου αγαπητε, τυροβρωμυκουλα αναγνωστη την αγωνια μου ως σινεφιλ. Εδω και χρονια (απο τοτε που με πηγε ο συγχωρεμενος ο παππους μου να δω το Adams Family 2 και δεθηκα συναισθηματικα με την αντανακλαση της καραφλας του θειου Fenster στο φεγγαροφως) ο κινηματογραφος ειναι με τεραστια διαφορα η αγαπημενη μου εξοδος, εξακολουθω να ενθουσιαζομαι σχεδον με την ιδια ενταση την ωρα που σβηνουν τα φωτα και αρχιζουν τα trailers, ψαχνω με τις ωρες τι θα βγει τη μεθεπομενη βδομαδα, κατεβαζω soundtracks και τα ακουω στο λεοφωρειο, αγαπημενη μου τροφη ειναι η γρανιτα Coca-Cola και αμα με τρυπησεις θα βρεις εκεινα τα λαστιχενια γλυκα που φτιαχνονται απο πυρηνικα αποβλητα του Σανταμ. Αλλα τωρα τελευταια νιωθω οτι ακομα κι αυτο δε με ευχαριστει οπως παλια.

Δεν ειμαι σιγουρος αν φταιει το οτι γινομαι απολυτα κυνικος σε ολες πλεον τις εκδηλωσεις μου αλλα ελπιζω οτι απλα η τελευταια κινηματογραφικη χρονια ηταν για τον πουτσο καβαλα. Πρεπει να βγηκαν δυο ταινιες που δεν ηταν remake, βασισμενες σε comic (η cartoon, η επιτραπεζιο παιχνιδι, η μαρκα κορν-φλεικς η γουατεβα) και απ'αυτες να αξιζε η μια, πρωτη φορα στη ζωη μου κλαιω μαζεμενα τοσα λεφτα για σινεμαδες. Και να πεις οτι ειναι λιγα, για να προσφερω στον εαυτο μου το προνομιο να βλεπω μια φορα την εβδομαδα τανιες οπως το ηθελε ο καλος θεουλης, και οχι σε dvd-rip, cam, ζβαν, ζβουν κτλ, αναγκαζομαι να ξοδευω τοσα χρηματα που με προχειρους υπολογισμους θα μου επετρεπαν να συντηρω το ιδιωτικο μου τζετ με χρυσα φτερα, να αγορασω τους Jonas Brothers, να τους τοποθετησω μεσα σαν επιπλα, να καθομαι πανω στον εναν και να ρουφαω ολη μερα κοκαϊνη απο την πλατη αυτουνου που θα κανει το τραπεζακι (το ξερω οτι ειναι ενοχλητικο σαν εικονα αλλα δεν το λεω εγω, οι αριθμοι το λενε). Αντ'αυτου προτιμησα να βλεπω κινηματογραφικα εργα με μονιμως λαθος κοινο διπλα μου. Μα τον Αγιο Σωστη δηλαδη, καθε φορα που παω να δω Κοεν η απο πισω σειρα θα ειναι γεματη 15χρονα που βρωμανε κολονια και γελανε με τις κλανιες τους και στο Fast and the Furious 5 ο διπλανος θα αναρωτιεται σιωπηλα για την τραγικοτητα του ειναι του Βιν Ντιζελ, πως την ειχε προβλεψει ο Νιτσε στο "Ταδε εφη Ζαρατουστρα" και ποσα θα επιανε αν το ειχε παιξει στο στοιχημα.

Και βαζοντας στη σειρα τις φετινες κινηματογραφικες απογοητευσεις βγαινουν πολλες γαμωγια, για διαφορετικους λογους αλλα πολλες. Στο True Grit που το περιμενα μηνες εκαναν φασαρια οι διπλανοι. Το Sucker Punch που ειχε ωραιο trailer ειχε μια αλλη επουσιωδη ελλειψη, δεν ειχε σεναριο (ελα μωρε, σιγα). Τους καινουριους Πειρατες της Καραϊβικης τους ειδα 3D (εκεινη η καινουρια γαματη τεχνολογια που μπορω να τη φανταστω να κανει καλυτερες μονο τσοντες για να σε πλησιαζουν τα πουλακια) και δεν πολυθυμαμαι τι γινοταν, μονο μια μαυριλα, αλλα κατι μου λεει οτι και να εβλεπα παλι το ιδιο θα θυμομουν. Το Unknown που περιμενα ο Liam Neeson να ειναι ξανα πιο κουλ απο την Ανταρκτικη ηταν επικη μαλακιαρα ανυπερβλητων διαστασεων (that's what she said). Το Battle Los Angeles ηταν το Independence Day και το ειχα δει οταν ημουν 12. Οι στιγμες που μου εμειναν ηταν οχι μονο μετρημενες στα δαχτυλα αλλα οι εξης τρεις:
Το Hannah.
Το Black Swan.
Και το Rango.
Τιποτα αλλο.

Και για να κλεισω αυτο το πεσσιμιστικο λογυδριο (με τετοιες εκφρασεις ριχνεις γκομενα) θα αναφερω την σουρεαλιστικη προχθεσινη μου εμπειρια στο Hangover 2. Που θα μου πεις τωρα που πας ρε σκατιβλακα, δεν ειχες δει το πρωτο; Το ειχα δει και μου ψιλοαρεσε μονο και μονο γιατι ηταν στο Vegas και ολα μου θυμιζαν απο κατι που ειχα ζησει, και τωρα πηγα να το δω συνειδητοποιημενα οτι ειναι μια παρεϊστικη βραδια σε θερινο και θα δουμε σαχλαμαρα, δεν ηταν αυτο το προβλημα, η ταινια ηταν λιγο καλυτερη απο αυτο που περιμενα. Το προβλημα ηταν τα υπερβολικα χαμηλα στανταρτς του κοινου που εψαχνε με το κερι να βρει μια σκηνη να ξεκαρδιστει στο γελιο. Δε με πειραζει το αυθορμητο γελιο οταν ο, απιστευτα υπερεκτιμημενος, Γαλιφιανακης χωνει ενα μπουκαλι νερου στο παντελονι ενος γερου ωστε να φαινεται σαν πουτσα και βαζει τη μαϊμου του να το γλυψει αναφωνωντας "When a monkey nibbles on a penis, it's funny in any language!", δεν ειναι το πιο κρυο πραγμα που εχει εμφανιστει στην οθονη. Με πειραζει οτι η συγκεκριμενη σκηνη παιζεται εδω και μηνες σε trailers που εχουν δει ολοι ανεξαιρετως οσοι ηταν εκεινο το βραδυ στο σινεμα και οτι τα 8 ευρω που εδωσα μου προσεφεραν ακριβως οτι μου ειχε προσφερει το youtube, μονο ξεχειλωμενο για να τραβηξει 2 ωρες.

Α, και τωρα που ειπα σκατιβλακα να θυμηθω αυριο να γραψω για τον τυπο στη διαφημιση του Ultrex.

Τι λεγαμε

2010-12-11T12:45:00.000-08:00

Ουτε μια ταινια δεν ειδα φετος στο φεστιβαλ, απο σχολια φιλων και γνωστων φαινεται οτι ειναι πολυ καλυτερο απο το περσινο αλλα δεν ειχα παρεα και με τσατισε υπερβολικα οτι βαλανε το Black Swan του Aronofsky στην τελετη ληξης, οποτε και θα το παρακολουθουσαν μονο οι χειροκροτητες και ο περιερειαρχης Ζορο. Κριμα παντως, χρονια χωρις φεστιβαλ νιωθει λειψη. Το Black Swan σημειωτεον θελω να το δω περισσοτερο απο οσο θελω να δω το πρωτο μου παιδι, και επισης απο αυτο εχω και περισσοτερες προσδοκιες.

Τωρα που ειπα Aronofksy, ψαχνωντας τις επομενες ταινιες του στο ImDb ειδα, και εμεινα σεκος δικε μου ναουμ, οτι ανελαβε τη σκηνοθεσια του επομενου Wolverine με τον Hugh Jackman. Στην αρχη με πιασανε τα κλασικα κομπλεξικα οτι δεν ταιριαζει και αρχισε να ψαχνεται για blockbusters και λεφτα και αλλα τετοια τυρκουαζ αλλα μετα σκεφτηκα τι οπτικη μπορει να δωσει στην ταινια. Ο Wolverine, αν και απο τους δημοφιλεστερους ηρωες comics (δευτερος σε πωλησεις και αριθμους ξεχωριστων τιτλων για τη Marvel μετα τον Spider-Man που παιζει να βγαζει 15 τιτλους το μηνα) ειναι τελειως παρεξηγημενος, ο περισσοτερος κοσμος τον εχει στο μυαλο του στην κινηματογραφικη εκδοχη του μπρουταλ-αντριλα-αμα σε βαλω κατω θα σου τρανταξω τις ωοθηκες και θα σου στριφογυρισω τις σαλπιγγες-αλλα ωρες ωρες ευαισθητου κουκλου, που ειναι πολυ μακρια απο την αυθεντικη κομιξιστικη εκδοχη του θηριου με τα νυχια που ξεκοιλιαζει κοσμο με τα τσουβαλια και ωρες ωρες αφηνει τη συνειδηση του να νικησει τα ενστικτα. Αυτο συν το οτι για κεντρικη ιστορια στην ταινια διαλεξαν την εκδοχη του Frank Miller (νομιζω το 1982 ειχε βγει, πανε χρονια που το ειχα διαβασει) που εχει βαθος, ωραιο σεναριο, Ιαπωνιες και λοιπα που ταιριαζουν στον Aronofsky, με κανουν εξαιρετικα αισιοδοξο για το Wolverine 2, ασε που μετα το πρωτο που εδειχνε τον Deadlock σαν χαρακτηρα κωμωδιας που ξεβαψε στο πλυντηριο δε γινεται να τα κανει χειροτερα. Οταν ανακοινωσε οτι θα κανει ταινια για εναν παλαιστη ολοι αρχισαν να γκρινιαζουν οτι το γυρισε στα Ροκυ και το Wrestler μπορει να μην ηταν η καλυτερη ταινια του αλλα εμενα μου φανηκε αξιοπρεπεστατη, τωρα που θα χρησιμοποιησει ξανα τον Jackman που τον ειχε κανει ηθοποιο στο (αριστουργηματικο για μενα) Fountain νομιζω μπορουμε να παρακαμψουμε τη μιρλα.

Τωρα που ειπα Jackman, εκτος απο τις κρισεις ηθοποιιας στυλ Fountain και Prestige που τον πιανουν κατα διαστηματα, συνεχιζει τις περιεργες επιλογες με το Real Steel, του οποιου το trailer κυκλοφορησε προσφατα. Ειναι κλασικη ιστορια μποξ μονο που αντι για ανθρωπινους χαρακτηρες το ξυλικι θα το ριχνουν τενεκεδες (νταξ, ρομποτ), κατι σαν το Jumaru αλλα σε ταινια. Το trailer για να πω τη ντροπιαστικη αληθεια μ'αρεσε και νιωθωντας καθε ιχνος κουλτουρας, μαθηματων πιανου και γαλλικων και βικτοριανων ντιβανομπαουλων να με εγκαταλειπει, πρεπει να παραδεχτω οτι οχι μονο θα παω να το δω αλλα μπορει να πεσω και κατω απο το τρεξιμο. Ξυλο και ρομποτ ρε μαλακα!

Τωρα που ειπα μαλακα, γυρνωντας την τηλεοραση στο Mega ξεκινουσε ενα τηλεπαιχνιδι με τον Αρναουτογλου που αφιερωσε το σημερινο επεισοδιο σε οσους εχουν γριπη. Οντας τρομερα αθλητικος τυπος νομιζω οτι η κινηση μου για να πιασω το τηλεκονταρ και να αλλαξω καναλι ηταν η γρηγοροτερη που εχω κανει τα τελευταια 11 χρονια.

A, και το καινουριο Transformers (χωρις Megan Fox αλλα με μια αλλη πλαστικη κουκλα στη θεση της):

Μπαλετο

2010-12-06T10:17:00.000-08:00

Για πολλα χρονια αναρωτιομουν τι βρισκει ο κοσμος στο ποδοσφαιρο, 11 ιδρωμενοι αγοραροι με ενα στρογγυλο σακι απο ψοφιο γουρουνι τρεχοβολανε πανω κατω κανοντας πραγματα, απο τα οποια το μονο που κατανοουσα ηταν το offside (μονο και μονο επειδη ειχα ενημερωθει οτι αυτη η αρχεγονη γνωση ειναι που διαχωριζει αντρες και γυναικες πιο κατηγορηματικα και απο το τσουτσουνι). Προσφατα (τα τελευταια 2 χρονια) ξεκινησα να βλεπω μπαλα και να πηγαινω γηπεδο και ακομα πιο προσφατα (κανα εξαμηνο τωρα) δουλευω σε γηπεδα 5Χ5, και ενω κατεληξα να μ'αρεσει ολο και περισσοτερο δε μπορουσα να βρω τι αλλαξε και αρχισα να επεκτεινω τις γνωσεις μου μακρυτερα απο το offside. Και τελικα κατεληξα οτι αυτο που κανει το ποδοσφαιρο την πιο γοητευτικη δευτερευουσα ενασχοληση ειναι οτι ολοι ειναι ειδικοι, ολοι εχουν γνωμη και ολες οι γνωμες ειναι σωστες. Για να καταλαβεις τα βασικα και να μπορεις να συμμετασχεις σε ποδοσφαιρικη συζητηση (νταξ, οχι και να στησεις ομαδα) δε χρειαζεται τιποτα ιδιαιτερο, ελαχιστες βασικες γνωσεις που μπορει να μαθει και ο πιο εντυπωσιακα ηλιθιος και κυριως το καταλληλο λεξιλογιο αμεσως εξασφαλιζουν οτι δεν θα νιωσεις ποτε ξανα μονος. Εισαι σε μια αγνωστη παρεα, δεν σου μιλαει κανενας και αρχιζεις να νιωθεις αμηχανα; Ξεκινα να μιλας για το συστημα της Barcelona, για τους αυτοματισμους που χρειαζονται γαματο προπονητη και απειρη εξασκηση και κατεληξε οτι στην Ελλαδα δεν θα τα δουμε ποτε αυτα και τσουπ, εγινες τσελεμπριτι. Αμα μαθεις και 4-5 σεντερ μπακ απο τις δημοφιλεστερες ελληνικες ομαδες που να στα λεω, παιζει να γαμησεις κιολας. Το πιο εντυπωσιακο ομως που ειδα στη δουλεια ειναι ποσο σοβαρη υποθεση ειναι το ποδοσφαιρο για μερικους, ωρες ωρες νιωθω σαν απεσταλμενος του National Geographic που καθεται μεσα στα θαμνα και παρατηρει περιεργα ζωα να τρωνε και να γαμιονται. Αν ειχα καμερα θα πετουσα απο πανω και εναν σχολιασμο και θα το εστελνα στον ΣΚΑΙ να το πουλαει μαζι με εφημεριδες.

Τις καθημερινες στο γηπεδο παιζουν ενηλικες και τα πρωινα των Σαββατοκυριακων εχουμε παιδικα πρωταθληματα, απο 4 μεχρι 15 χρονων περιπου, και εκει ειναι που ξεφευγει τελειως η κατασταση. 150 παιδακια παιζουν, φωναζουν και χτυπανε και γυρω στους 600 γονεις και γιαγιαδες μαλακιζονται ασυστολα. Στο μικρο γηπεδο ενας βαρβατος θεσσαλονικαρας (με την κακη εννοια της λεξης, γιατι υπαρχει και αυτη δυστυχως) ουρλιαζει στο 5χρονο αγορακι του οτι δεν ανοιγει τη μπαλα στο κεντρο, δεν πιεζει, δε βαζει το σωμα στο πλαγιο, δεν φωναζει στο δεξι μπακ να τον βοηθησει και αλλα τετοια που το παιδακι ειμαι σιγουρος οτι μεταφραζει στο μυαλο του σαν "Μπαλα, μπαλα, κατι κανω λαθος, μπαλα, γου χουυυυ, μπαλα!". Απο πισω μου παιζουν τα 10χρονα και οι γονεις τους τα συγκρινουν με παιχτες, ο πιο μετριοπαθης παραπονιεται οτι αμα βλεπεις τον Παπαζογλου καθε μερα πως να μαθεις να σουταρεις και ο πλεον φιλοδοξος γουσταρει που ο γιοκας του εβαλε τα γυαλια στον Μεσσι. Στο εξω γηπεδο εχουμε επισημο ματς του προπαιδικου με διαιτητη και τα παντα ολα και οι γονεις εχουν οργανωθει κανονικα, βριζουν τον πουτανας γιο, τον καριολη που σφυριζει offside γιατι γουσταρει τον ηχο της σφυριχτρας, και μηπως τελικα η αλλη ομαδα του υποσχεθηκε αλλα 5 ευρω αν δωσει το παιχνιδι; Γυρναω ξανα στα μεσα γηπεδα και το σουρεαλιστικο τοπιο συνεχιζεται, μια 50αρα μαμα με ασπρη μποτα με γουνα, φουσκωτο ασπρο, γυαλιστερο μπουφαν και γυαλι-βιτρινα του Fena Fresh στριγγλιζει στο παιδι της να σηκωθει αμεσως και να παιξει, που τα μαθε αυτα τα Καραγκουνικα γαμω τα υπουργεια του, ο διπλανος σχολιαζει πως ακουσε οτι στο γαμο του Καραγκουνη οταν τον πατησε η νυφη αυτος επεσε και ζητησε απο τον παπα πεναλντι, κατι 6χρονα παιζουν μπαλα επιπεδου (ενα τσουρμο τρεχουν ολα μαζι και οσα σκουντουφλανε μενουν πισω) και η ομαδα που εχει ενα που εμαθε να σουταρει νικαει 27-1. Εξω ενας απο τους γονεις αποκαλει τα παιδια της αντιπαλης ομαδας "σκατα που κατεβηκαν απο το χωριο και νομιζουν οτι θα κανουν οτι θελουν" με αποτελεσμα τα επομενα 15 λεπτα να πλακωνονται οι μαλακαροι στο ξυλο ενω τα παιδια που ηρθαν να παιξουν παρακολουθουν με ενδιαφερον τους γονεις τους να ξεφτιλιζονται, ενα πιτσιρικι κλαιγοντας ενημερωνει τον προπονητη του οτι "κοουτς, κοουτς, ο σεντερ μπακ μου ειπε να παω να γαμηθωωωωω", ο μπαμπας του 5χρονου του φωναζει οτι αφου στην προπονηση καθεται και μαλακιζεται πως να βαλει γκολ τωρα και ενας παλαιμαχος του ΠΑΟΚ που ξερω απο τα απογευματινα παιχνιδια μου εξηγει με παραιτημενο υφος οτι θα τα παιδια οσων ειχαν καποτε απωθημενο να βαλουν γκολ στο Μπερναμπεου θα επρεπε να μην γραφονται ποτε σε ομαδα, για το καλο το δικο τους κυριως και μετα το δικο μας. Εξω το παιχνιδι διακοπτεται μεχρι να σταματησουν τα επεισοδια, ο κλαμμενος πιτσιρικας επιστρεφει αναγγελοντας οτι "δεν ηταν ο σεντερ μπακ, ο σεντερ φορ ηταααααααν", μεσα ενας μπαμπας με φουσκωτο, γυαλιστερο, μαυρο αυτη τη φορα μπουφαν, και παλι γυαλια βιτρινα φωναζει ξανα και ξανα στο γιο του οτι ειναι "τσιρκο μεντρανο" (το λεει μαλιστα τοσες φορες ωστε να γινει ξεκαθαρο ποσο περηφανος νιωθει για το αστειο του, τυφλα να χει ο Σεφερλης) και η 50αρα πατσοχα παραπονιεται οτι ο καπουτσινο της ειναι χαλια και δεν ξαναπινει καφε στο γηπεδο, ενας τυπος εξηγει οτι ο δικος του ειναι αμπαλος αλλα δεν πειραζει, να μαθει να λειτουργει σε ομαδα τουλαχιστον, ενας αλλος λεει στο γιο του να φορεσει μπυφαν γιατι θα ψοφησει και επαιξε και μπαλαρα σημερα, παιδακια κλαινε γιατι εχασαν, αλλα κανουν ζντο, (ζντο, ΖΝΤΟ!), και πραγματικα δεν θα μπορουσα να ειμαι πιο ευτυχισμενος και να αγαπαω περισσοτερο το ποδοσφαιρο απο κατι τετοιες στιγμες που φαινεται το ιδιο παραπληγικο με την υπολοιπη κοινωνια.

Κορυφαια στιγμη οταν ο μικρος Κωνσταντινος καρφωσε μια απιστευτη γκολαρα στο αντιπαλο τερμα (απιστευτη οταν λεμε, η μπαλα σηκωθηκε στον αερα, και ηταν μεγαλυτερη απο τον Κωνσταντινο) και ο προπονητης αναφωνησε "ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΜΟΥ, ΕΛΑ ΕΔΩ ΠΑΙΧΤΑΡΑ ΜΟΥ!". Το 5χρονο τρεχει πανευτυχες στον κοουτς που τον περιμενει με σηκωμενη την παλαμη του για το χαι φαιβ, τον κοιταει χαμογελαστος και σηκωνει τα χερια του για αγκαλιτσα, και ο προπονητης θυμαται οτι δεν παιζει για το Champion's League και αγκαλιαζει το μπομπιρα για 4 ολοκληρα δευτερολεπτα.

Α ναι, και ΠΑΟΚ ρε μουνια.

I Love You Phillip Morris

2010-11-25T15:40:00.000-08:00

Ψαχνωντας τις καινουριες κυκλοφοριες στο imdb παρατηρησα οτι την επομενη βδομαδα βγαινει στην Αμερικη το I Love You Phillip Morris, η τελευταια ταινια του Jim Carrey και του Ewan McGregor. Η υποθεση δεν πολυκαταλαβα τι αφορα, νομιζω ο Carrey ειναι συντηρητικος μπατσος μεχρι που μετα απο ενα τροχαιο αλλαζει ο τροπος που αντιλαμβανεται την πραγματικοτητα και γινεται πιο ριψοκινδυνος, καποια στιγμη καταληγει στη φυλακη οπου γνωριζει και ερωτευεται τον McGregor και απο κει και περα εκτυλισσεται το love story τους μεσα σε κομπινες και κυνηγητα με την αστυνομια, κατι τετοιο. Ο λογος που αναφερω την ταινια δεν ειναι τοσο η ιδια οσο το ποσο παραξενα με εκανε να νιωσω (και δεν εννοω οτι ξανασκεφτηκα τον σεξουαλικο μου προσανατολισμο, δε μ'αρεσουν οι τριχες στο αντρικο σωμα, φχαριστω).

Πρωτα απ'ολα στην Ελλαδα προβληθηκε αρχες καλοκαιριου και τους επομενους μηνες που ημουν στην Αμερικη ουτε ακουσα να αναφερεται απο κανεναν, που απο μονο του ειναι παραξενο αφου συνηθως ταινιες με τετοιο casting ειτε κανουν μεγαλο ντορο, ειτε (αν υποψιαστει εστω καποιος απο τους υπευθυνους εδω οτι αξιζει σαν κινηματογραφικη δημιουργια) ερχονται εναμιση αιωνα μετα, και ενιοτε μονο σε dvd. Αυτο σχεδον παντα σημαινει οτι θιγονται τα μεγαλα ταμπου των αμερικανων, η θρησκεια, η σεξουαλικοτητα η οι τηγανιτες πατατες τους, και η ταινια ειναι καταδικασμενη να παρει διανομη οσο αργοτερα και σε οσο λιγοτερες αιθουσες γινεται. Ειδικα το τελευταιο ειναι εντυπωσιακο, εζησα 18 χρονια σε νησι του Αιγαιου χωρις τακτικη συγκοινωνια με την ηπειρωτικη χωρα και παλι οταν ειδα πως ασκειται το πολιτισμικο εμπαργκο στην Αμερικη καταλαβα τι πραγματικα σημαινει απομονωση (εχω οδηγησει 2μιση ωρες για να βρω πολη με σινεμα που εδειχνε το Wrestler του Aronofsky αν και επαιζε ο Rourke και μου εχουν εξηγησει με λεπτομερειες υπαλληλοι στα Blockbusters γιατι δεν ειχαν το Rocky Horror Picture Show και ο μονος τροπος να το δω ηταν να το παραγγειλω απο το internet), με τα βιβλια που το 'χω περισσοτερο ειχα βρει μαγαζια με οτι ηθελα στις περισσοτερες πολεις αλλα οι κινηματογραφοι με απελπιζαν καθε φορα που εβγαινε ωραια ταινια και εδειχναν μονο την καινουρια ηλιθιοτητα του Matthew McConaughey. Τον οποιο και μισω.

Και παρακολουθωντας το I Love You Phillip Morris, χωρις να το περιμενω, καταλαβα γιατι τοσοι ανθρωποι προσπαθουν να το θαψουν και να κανουν πως δε γυριστηκε ποτε. Δε λεω πως το εγκρινω αλλα το καταλαβαινω απολυτως, με ενοχλησε πολυ να βλεπω δυο αντρες να φιλιουνται και να κανουν σεξ στην οθονη. Και ρε γαμω το αυτο με παραξενευει και με ενοχλει απιστευτα, δεν εχω κανενα προβλημα με την ομοφυλοφιλια, οτι κανει ο καθενας στο κρεβατι του ειναι δικο του θεμα, ισα ισα που μου φαινεται απο τα ελαχιστα ρομαντικα πραγματα που εχουν απομεινει να κανει καποιος αυτο που γουσταρει ενω ολη η κοινωνια του φωναζει οτι ειναι ανωμαλος και πρεπει να πεθανει. Αλλα και παλι μου ειναι τοσο ξενο και αποκοσμο να σκεφτομαι δυο ερωτευμενους μεταξυ τους αντρες, που στις περισσοτερες σκηνες αναγκαζομουν να κοιταζω απ'την αλλη και να θαυμαζω την αποτελεσματικοτητα της κοινωνιας που σου επιβαλλει στα πουστικα μια οπτικη που δε σεβεσαι και δεν πιστευεις.

Απο την αλλη βεβαια η γυναικεια ομοφυλοφιλια ειναι τελειως διαφορετικο θεμα. Λεμε στους εαυτους μας οτι δεν ειναι τιποτα ιδιαιτερο, μαθηματικα ειναι, 2 βυζια καλα, 4 βυζια καλυτερα, ενα πουλι αηδια, δυο πουλια μπλιαχ, κτλ κτλ. Οπως και να χει το ποσο αισθητικα καλυτερη φαινεται η αποκατω φωτογραφια απο την αποπανω ειναι εντυπωσιακο.
Ωραια, ξεχασα τι ελεγα παλι

Γουατ γουι'β γκατ χιαρ ιζ φεεειλιουρ του κομιουνικειτ

2010-11-19T05:45:00.000-08:00

Σαν ειδος τα γουεστερν (ξερω, θα το γραφα στα αγγλικα αλλα εχει γαμηθει το πισι και οτι γραφω σε αλλη γλωσσα εκτος των ελληνικων μου το κανει αμεσως ινδικο. τωρα τελευταια αρχισε να μου πειραζει και τα σημεια στιξης, πουστη χακερ Αδωνη Γεωργιαδη παντου χωμενος εισαι) μ'αρεσουν υπερβολικα πολυ, ειδικα λαμβανοντας υπ'οψην οτι ειναι απο τις πλεον ηλιθιες κατηγοριες ταινιων, η ιδεα παντως ενος αξυριστου γελαδαρη που καβαλαει το αλογο του και γυρναει τις ερημιες με ενα οπλο, που κατα τα φαινομενα γεμιζει μονο του σφαιρες, μου φαινεται γοητευτικη με εναν τελειως παιδικο τροπο. Παρακατω παραθετω λινκς για δυο απο τις ταινιες που περιμενω με αγωνια την επομενη χρονια, για διαφορετικους λογους. Η πρωτη φαινεται αριστουργημα, ειναι Κοεν, εχει γαματο καστ, τελειο σαουνττρακ (γαμω, θελω πισω τα αγγλικα μου) και το τρειλερ μου προκαλεσε ανατριχιλες:

Η δευτερη ειναι πρωτοφανες παραδειγμα καθυστερημενου τιτλου και σεναριου, με ανεξηγητα καλο καστ αλλα υπαρχουν σοβαρες πιθανοτητες να εχει πλακα, ασε που συνδυασμος Φολαουτ και Τζειμς Μποντ δεν ξαναγινε.

Ωραια, χωρις αγγλικη γραμματοσειρα το Φολαουτ φαινεται σαν τροπος να ξεφορτωθεις το σκυλι του γειτονα και το τρειλερ σαν αυτο που τραβας με τον κοτσαδορο πισω απο τ'αμαξι για να πεταξεις τα μπαζα.

Σατανιστικα

2010-11-17T12:54:00.000-08:00

Πριν απο λιγο καιρο, συζητωντας για συμπληρωματα διατροφης, ποσο χρησιμα ειναι, τι κακο μπορει να σου κανουν, αν η βιταμινη Β12 που εχει και γραμμα και αριθμο ειναι πιο κουλ και ολραιτ κτλ, φτασαμε να μου εξυμνειται η σπιρουλινα, που σαν λεξη μου εφερνε περισσοτερο σε ονομα ζωντοχηρας θειας στο χωριο. Αυτη λοιπον η σπιρουλινα ειναι μια αηδια απο φυκια που βρωμαει δεκα γειτονιες σαν καμμενο playmobil και απ’οτι φαινεται “εχει βιταμινες, ιχνοστοιχεια, οοοτι αλλο χρειαζεσαι, ισορροπει τα νευρα σου, σταματαει την τριχοπτωση, βοηθαει να χασεις βαρος και σου δινει +12% πιθανοτητες να κερδισεις το Τζοκερ”. Απο τοτε παιρνω καθημερινα 3 μικρα πρασινα χαπακια που, επαναλαμβανω, μυριζουν σαν ασπιρινες που πεθαναν πριν απο καιρο, και φανταζομαι οτι ο δημιουργος αυτου του τερατουργηματος μια μερα θα πατησει ενα κουμπι και απο μεσα μου θα βγει ουρλιαζοντας το Alien του Ridley Scott. Παρακατω αναφερω επιγραμματικα τις 7 κατηγοριες εναλλακτικης ιατρικης που μου εξιταρουν περισσοτερο τη φαντασια, χωρις να το εννοω αυτο κολακευτικα. Πριν συνεχισω να αναφερω απλα οτι δεν θελω να προσβαλλω κανεναν, καταλαβαινω οτι πολλοι τα παιρνουν στα σοβαρα, οτι βοηθανε, αλλα να, οι σπουδες και μια προδιαθεση στην ειρωνια με κανουν κυνικο, δεν τα εννοω ολα αυτα. Μονο που τα εννοω. Και βασικα χεστηκα αν προσβληθει κανενας.

1.Βελονισμος
Αυτο πρεπει να ομολογησω οτι εχει κατι γοητευτικο, αλλα νομιζω οτι με τραβαει κυριως επειδη μ’αρεσει το κινεζικο φαγητο. Σοβαρα παντως, η μονη θεραπευτικη προσεγγιση που διακρινω σε εναν κοντο που θελει να καρφωσει καπου τις βελονες του ειναι να σκοτωσει μ’αυτες αγελαδες και να μου φτιαξει burgers. Και επειδη ειμαι ανοιχτομυαλος νομιζω οτι βοηθαει ακομα και αν εισαι χορτοφαγος, ο κοντος αντι για κρεατικο μπορει να καρφωσει στην καρδια καμια αγκιναρα.

2.Αρωματοθεραπεια
Εδω παιρνουν αιθερια ελαια και τα χρησιμοποιουν για χαλαρωση και ψυχικη γαληνη, ενταξει, ως εδω το καταλαβαινω, σα μαλακα ναρκωτικα ακουγεται. Συνεχιζοντας να το ψαχνω ομως ειδα οτι ο ευκαλυπτος βοηθαει στην επουλωση πληγων, ο κεδρος ενσταλλαζει την εμπιστοσυνη (;), το λεμονι καλει προστατευτικα πνευματα (;;), το περγαμοντο βοηθαει στο προεμμηνορροικο συνδρομο και το λιβανι απελευθερωνει απο εμμονες. Οποτε συμπεραινω οτι οποιος τραβαει τζουρες λιβανι συντομα σταματαει να πιστευει στην αρωματοθεραπεια, και λογικα ειναι το λιγοτερο συνταγογραφουμενο αιθεριο ελαιο.

3.Βοτανα και Ματζουνια
Αυτο ωραιο ειναι σαν ιδεα, λαικη σοφια και παραδοση και αλλα τετοια φουξ, μεχρι να φανταστεις αυτο που βραζεις για να το πιεις μετα η να το κανεις εμπλαστρο να το κατουραει η κατσικουλα στο χωραφι και να το παταει ο Ρουντι, το σκυλακι του γειτονα.

4.Μαγνητικο Βραχιολι
Δεν εχω την παραμικρη ιδεα τι κανει αυτο αλλα η μονη λειτουργια που μπορω να φανταστω ειναι να κερδιζει σε διαλογους του παρακατω τυπου:
-Χρυση μου νομιζω οτι εχω την πιο σικ θεραπεια, παιρνω Lassix και γουσταρω!
-Μμμ, Lassix, τρε μπαναλ, εγω το γυρισα στο Aldactone, ποοοσο πιο ρουστικ ακουγεται.
-Τα λυσακα σας να φατε μπουρουχες, εγω εχω μαγνητικο βραχιολι!
-Instant Win-

5.Αγιουρβεδα
Απο τις πιο εξυπνες απατ..., σορρυ, τεχνικες εναλλακτικης ιατρικης, η Αγιουρβεδα πονταρει στο οτι κανενας δεν ξερει τι αφορα. Στοχευει λεει στην αντιμετωπιση των προβληματων του οργανισμου μεσω της εσωτερικης γαληνης και ισορροπιας του ατομου. Αν ηταν λιγο πιο γενικολογο και αοριστο θα ηταν προπτυχιακο μαθημα της Γεωλογιας.

6.Ρεικι
Τα σπαει αυτο. Ειναι “μια φυσικη ενεργειακη τεχνικη που χρησιμοποιει το αγγιγμα των χεριων για να μεταβιβασει τη συμπαντικη ενεργεια”. Το ιδιο κανει και το σεξ και ειναι τσαμπα συνηθως, σε πιασανε κοτσο αδερφε.

7.Εξορκισμος
Στο imdb εχει 8.1, καλο φαινεται, να το δουμε!

Cash

2010-11-16T09:07:00.001-08:00

Αρρωστος στο σπιτι και ψαχνοντας για καινουριες μουσικες κατεληξα να ακουω πραγματα που ειχα ξεχασει οτι ειχα στον σκληρο, και θυμηθηκα κατι που ειχα διαβασει πριν 2-3 χρονια:

"Here is the easiest way to explain the genius of Johnny Cash: Singing from the perspective of a convicted muderer in the song "Folsom Prison Blues, Cash is struck by pangs of regret when he sits in his cell and hears a distant train whistle. This is because people on that train are "probably drinkin' coffee." And this is also why Cash seems completely credible as a felon: He doesn't want freedom or friendship or Jesus or a new lawyer. He wants coffee. Within the mind of a killer, complex feeling are eerily simple. This is why killers can shoot men in Reno just to watch them die, and the rest of us usually can't."
— Chuck Klosterman (Sex, Drugs, and Cocoa Puffs: A Low Culture Manifesto)

Rare Exports

2010-11-03T08:46:00.000-07:00

Ψαχνοντας τα featured trailers του imdb επεσα πανω σε ενα (θριλερ; κωμωδια;) που βγηκε στη Φινλανδια και βγαινει νομιζω και εδω προς γιορτες, το Rare Exports, ειναι και καλα η αληθινη ιστορια πισω απο τον Αγιο Βασιλη και πως αυτος ειναι ενα αιμοδιψες τερας θαμμενο κατω απο τους παγους.

Ψαχνοντας λιγο ακομα βρηκα οτι η ταινια εμπνευστηκε και γυριστηκε απο τα ιδια ατομα που εφτιαξαν τις παρακατω δυο ταινιες μικρου μηκους:

Ειδικα το δευτερο μου φανηκε υπερβολικα γαματο, εχει κατι ψυχακικο (θα ελεγα goth αλλα τη λεξη την εχουν καταστρεψει τα παιδακια με τη μασκαρα και το μολυβι για τα ματια).

Ho ho ho.

8

2010-11-02T09:48:00.000-07:00

Εχω νιωσει πολλες φορες οτι το stumbleupon ειναι η πιο γαματη ιδεα στο internet μετα τις τσοντες και επιβεβαιωνομαι ξανα. Μετα απο 100 φορες που μου εβγαλε playlists του 8tracks τελικα εκανα τον κοπο να το ψαξω λιγο και κολλησα.
Το 8tracks.com ειναι ενα μινιμαλιστικο, λιτο, απεριτο και απεριτιφ site που πατας ειδη μουσικης σε οτι συνδυασμους θες και σου βγαζει playlists γυρω στα 10 τραγουδια απο χρηστες, και τις ακους σε πολυ καλη ποιοτητα αλλα μπορεις να μην ακουσεις το τραγουδι μονο μεχρι 3 φορες νομιζω. Για αμουσους βλακες σαν εμενα που βαριομαστε στα πρωτα 23 δευτερολεπτα και αλλαζουμε τραγουδι αυτο μπορει να φαινεται αβολο, αλλα ειναι ο μονος τροπος να ακουσεις και να εκτιμησεις καινουριες μουσικες. Και μου φαινεται ωραιο το concept με τα λιγα τραγουδια, ειναι σα να φτιαχνεις mixtape η μουσικη για τ'αμαξι.
Τωρα ακουω αυτο http://8tracks.com/sirsmoke/upbeat-acoustic, μετα θα ψαξω κατι σε speed-war-death metal και οταν σταματησω να γελαω θα αρχισω παλι να ακουω μουσικη.

Μπαααμπη, Μπαααμπη, Μπαααμπη ΟΟΟ

2010-10-15T08:59:00.000-07:00

Τον τελευταίο καιρό αφιερώνω αξιοσέβαστο μέρος του ελεύθερού μου χρόνου στο να μισώ τον Justin Bieber.
Το ξέρω πως δεν θεωρείται δείγμα υγιούς ψυχοσύνθεσης να φαντάζεσαι τρόπους για να δολοφονήσεις τελετουργικά ένα δεκατετράχρονο αλλά το ίδιο έλεγαν και όταν σχεδίαζα ενέδρα στον παιδικό σταθμό της Lindsay Lohan, και ορίστε τώρα που φτάσαμε. Οπότε αντί να βρω ένα ωραίο, συνηθισμένο χόμπι όπως να βάζω στη σειρά τις οδοντογλυφίδες μου για να δω αν έχουν το ίδιο μήκος, συνεχίζω να τρέφω για τον Justin Bieber ένα μίσος τόσο άσβεστο που θα αρκούσε για να στηρίξει ενεργειακά το Τόκιο για μιάμιση βδομάδα.

Και πραγματικά πιστεύω ότι έχω δίκιο να πιστεύω ότι μέσα σ’ αυτό το σώμα που μόλις μπήκε στην εφηβεία κρύβεται ο γιος του Σατανά. Δοκίμασα να ακούσω τα τραγούδια του για να καταλήξω στην επώδυνη συνειδητοποίηση ότι μάλλον αρκέστηκε να βάλει σε ένα σάκο τέσσερις γάτες και δυο δωδεκάδες πιρούνια, να τα πετάξει από τη σκάλα και να ηχογραφήσει το αποτέλεσμα. Έβαλα να παίζει το "Baby" δίπλα στη γλάστρα στο μπαλκόνι και την επόμενη μέρα ο βασιλικός προσπάθησε να με σκοτώσει την ώρα που έπινα τον καφέ μου χρησιμοποιώντας τα κορδόνια του παπουτσιού μου με τρόπους που δεν θέλω ούτε να θυμάμαι. Επανέλαβα το πείραμα κλειδώνοντας το ξαδερφάκι μου στο δωμάτιό του, με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί στον Zack Efron. Και όταν επιχείρησα να μπω με το cd στην εκκλησία, μόλις πάτησα το κατώφλι έσπασαν ταυτόχρονα όλα τα τζάμια και άρχισαν να ακούγονται τρομπέτες από τον ουρανό. Αναμενόμενο.

Και ενώ ζούσα έτσι ευτυχισμένος μέσα στην απέχθεια μου για το teen idol, έχοντας τον ιερό πόλεμο να μου δίνει σκοπό, ξαφνικά κυκλοφόρησε το παρακάτω viral message που θα μου έκοβε το βήχα:

EVERYONE LISTEN UP

On September 1st we will all be visiting Justin Biebers "BABY" video

which has over 240 million views.

On that day everyone must leave a negative comment and dislike the video.

Help us destroy the little idiot's music for good. The goal is to make the dislike bar bigger than the like bar. JOIN US!!!!

Η μέρα έφτασε και οι ορδές των Justin haters επιτέθηκαν στο βιντεάκι με τα περισσότερα views στο youtube (δεν κάνω πλάκα, περνάει και εκείνο τον συμπαθητικό τυπάκο που χοροπηδάει σα βλάκας και καλά για να δείξει την ιστορία του χορού αλλά όλοι ξέρουμε πως απλά έψαχνε ευκαιρία) με ανέλπιστη επιτυχία, κοίταξα τα στατιστικά και ο κόσμος γκρεμίστηκε γύρω μου. Πλέον περισσότεροι αντιπαθούσαν τον Bieber παρά τον συμπαθούσαν. Δεν ήμουν μέλος μιας αποκομμένης κάστας που ξεχώριζε την ποιοτική μουσική από τις σαβούρες, δε μπορούσα να στέκομαι ψηλά στον πύργο μου και να φτύνω τους αποκάτω άμοιρους, άσχετους, άμουσους και άλλα α-, ήμουν κι εγώ ένας μέσα στους πολλούς που την έβρισκαν να βρίζουν ένα παιδάκι που ακόμα δεν έχει κάνει χημεία στο σχολείο. Αλλά κι αυτό δεν κράτησε για πολύ.

Γιατί υπάρχουν πολλά πράγματα που δε μπορώ να κάνω αλλά το να είμαι σνομπ και ελιτιστής δεν είναι ένα από αυτά. Μπες ανάμεσα σε μένα και σε οποιοδήποτε δήθεν trend που δεν αρέσει σε κανέναν και θα σου επιτεθώ σαν την οργή του Αλλάχ. Οπότε πλέον φοράω λυτά σταράκια, μπλουζάκι Bieber Fever, σηκώνω το μαλλί μου 10 κιλά ζελέ, θέλω να γίνω σαν τους Jonas Brothers και όταν μιλάω χρησιμοποιώ τη λέξη like περισσότερο από το φωνήεν Α.

Ηθικό δίδαγμα: Η ευτυχία κρύβεται στα απλά, ηλίθια πράγματα, και όταν τη βρούμε θα την δείρουμε μέχρι να τα ξεράσει όλα.

Βεφα Αλεφα

2010-10-14T11:02:00.000-07:00

Χιος, 22 Δεκεμβριου 1993

Θυμαμαι σαν χτες τη μερα που κατι πεθανε μεσα μου.

Τη μερα που σταματησα να εμπιστευομαι τις εταιρειες διανομης κινηματογραφικων ταινιων...

Καλα, μπορει να γινομαι υπερβολικος, το ‘93 μαλλον νομιζα οτι τις ταινιες τις φερνει στους σινεμαδες ο Αγιος Βασιλης, την ημερομηνια ισως (ιιισως) να την εβγαλα απο το κεφαλι μου και ισως (ισως λεμε) εκεινη την περιοδο να μη με απασχολουσε ο κινηματογραφος οσο η σκεψη της συνομηλικης που ειχα δει κατα λαθος γυμνη στην κατασκηνωση (λιγα χρονια μετα θα θυμομουν το δεος που ειχα νιωσει μπροστα της στην πρεμιερα του Independence Day, εκει που φαινεται πρωτη φορα ο εξωγηινος), αλλα αυτο δεν αλλαζει το γεγονος οτι περιμενα 6 μηνες για να ερθει στο νησι το “Addams Family 2”. Και τοσα χρονια μετα απο εκεινη την πρωτη προδοσια νιωθω ξανα μια γνωριμη μαχαιρια να μου τσιμπαει την πλατη αναμεσα στις ωμοπλατες.

Προσφατα ειδα το Scott Pilgrim vs The World, ισως την πιο διασκεδαστικη κινηματογραφικη μου εμπειρια, οποτε φυσικα περιμενα να ερθει εδω, να το δω με τους δικους μου και να κανω τον εξυπνο. Ελα ομως που ταυτοχρονα βγηκε και το “Ο Θρυλος των Ιπταμενων Φρουρων”, ενα επος για τον ηρωισμο του Σορεν, της μικρης κουκουβαγιας. Οποτε οπως ηταν αναμενομενο το Scott Pilgrim ακυρωθηκε για να απολαυσουμε ενα σατανικο πραμα με μεγαλα, στρογγυλα ματια που τρωει ποντικια, γεμιζει το δωματιο πουπουλα και οταν κρωζει το βραδυ θεωρειται γρουσουζια.

Αντι να με πτοησει ομως αυτη τη φορα αναγκασα το τραυματικο γεγονος να με δραστηριοποιησει για να ανακαλυψω πως διαλεγουν οι ιθυνοντες ποτε και ποιες ταινιες θα μας κανουν τη χαρη να πληρωσουμε μια περιουσια για να δουμε. Περασα πολλες περιπετειες και κινδυνεψα θανασιμα αμετρητες φορες (αλλα αυτα δεν ειναι του παροντος και ειμαι και πολυ μετριοπαθης) για να μπορεσω να σταθω ενα απογευμα, την ωρα που εδυε ο ηλιος (δεν ξερω, μπορει να ηταν συμπτωση, μπορει να δειχνει ποσο γαματος ειμαι, δε μπορω να κρινω) στο γραφειο του CEO μεγαλης πολυεθνικης που δραστηριοποιειται στο χωρο του θεαματος, και να κλεψω μια σελιδα που εγραφε τα παρακατω, και τα μοιραζομαι μαζι σου υποψιασμενε αναγνωστη με κινδυνο της σωματικης μου ακεραιοτητας:

ΣΥΝΤΑΓΗ 42

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΥΛΙΚΑ

1 ψιλοκομμενο κρεμμυδι

1 παρουσιαστρια μεσημεριανης ζωνης

½ κιλο κιμα μοσχαρισιο

½ κιλο κιμα χοιρινο

2 γιρλαντες απο χριστουγεννιατικο δεντρο

5 φρυγανιες ολικης αλεσεως

1 μετασχηματιστης για ρευμα 110V

1 κουπα υγρο για φακους επαφης

2 κιμωλιες

1 πινακας διαστασεων Υ: 2ΧΠΠΜΣ, Π: 16ΧΠΠΜΣ (Οπου ΠΠΜΣ: το πουλι της παρουσιαστριας μεσημεριανης ζωνης)

3 παντοφλες, ολες απο αριστερο ποδι

4 βρωμικες καλτσες απο προπονηση σκουος

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

1.Παιρνουμε τις καλτσες, τις ενωνουμε και με αυτο που δημιουργειται κρυβουμε τα ματια της παρουσιαστριας μεσημεριανης ζωνης.

2.Δενουμε την παρουσιαστρια με τη μια γιρλαντα, της δινουμε να φορεσει δυο αριστερες παντοφλες και να κρατησει τη μια κιμωλια.

3.Βρεχουμε καλα τη δευτερη γιρλαντα.

4.Σημειωνουμε στον πινακα τις υποψηφιες ταινιες.

5.Τρωμε τη μια φρυγανια και καταβρεχουμε την παρουσιαστρια με το υγρο φακων επαφης για να ξυπνησει.

6.Πεταμε προσεχτικα στο κεφαλι της παρουσιαστριας την παντοφλα και την κιμωλια που περρισεψαν, αλλα οχι πολυ δυνατα για να μην κολλησει.

7.Παρακολουθουμε την παρουσιαστρια να σημειωνει στην τυχη ταινιες στον πινακα και μολις φτασουμε τον επιθυμητο αριθμο τη μαστιγωνουμε με τη βρεγμενη γιρλαντα ουρλιαζοντας επιφωνηματα αλογαταρηδων της Αγριας Δυσης.

8.Βρεχουμε τις φρυγανιες, ανακατευουμε τον κιμα με το κρεμμυδι και πλαθουμε μπιφτεκια για μετα γιατι η διανοηση φερνει πεινα.

9.Κανουμε χωρο στις τσεπες μας για τα θυματα που θα πληρωσουν 9 ευρω το κεφαλι.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ!

Dark Tower

2010-10-03T08:24:00.000-07:00

Επειδη τα βιβλια ειναι ακριβα, και τα ακριβοτερα εχουν την ενοχλητικη συνηθεια να τελειωνουν γρηγορα, αυτες τις μερες αρχισα παλι να διαβαζω το Μαυρο Πυργο του Stephen King. Τα υπερ του ειναι πολλα, το εχω ηδη αγορασμενο, τα 7 βιβλια του λογικα θα με κρατησουν καμια δεκαρια μερες ακομα (μετα απο μια βδομαδα περιπου που τα χω ξεκινησει ειμαι στο τεταρτο), δεν θυμαμαι ακριβως τι γινεται και το τελευταιο το ειχα διαβασει πολυ βιαστικα την πρωτη φορα στη διαρκεια ταξιδιου οποτε ετσι κι αλλιως ηθελα να το ξαναπιασω. Τα αρνητικα του επισης ειναι πολλα, εχω μια μακρινη αναμνηση να τσατιζομαι ολη την ωρα με το magnum opus του King για διαφορετικο λογο καθε φορα, και πιανοντας στα χερια μου τον πρωτο τομο περιμενα με ενοχλησουν τα ιδια πραγματα, αλλα εκανα λαθος, τη δευτερη φορα που το διαβαζω περιεργως δεν φαινεται να με ενοχλει απολυτως τιποτα.
Ο King ξεκινησε να γραφει το Μαυρο Πυργο οταν ηταν 19 χρονων, εγραψε νομιζω δυο τρια απο τα βιβλια του και μετα το παρατησε μεχρι τις αρχες της δεκαετιας του ’90 που αποφασισε να ολοκληρωσει την εφταλογια που υποτιθεται θα ηταν το μεγαλυτερο εργο του. Τωρα το να ψαχνεις το απωγειο της δημιουργικης πορειας ενος συγγραφεα τρομου που απευθυνεται σε εκατομμυρια μου φαινεται λιγο ηλιθιο, τα μισα του βιβλια εχουν περισσοτερη σχεση με το marketing απο τη λογοτεχνια, αλλα μια φωνουλα στο κεφαλι μου φωναζει οτι αυτη δεν ειναι ειλικρινης κριτικη για το εργο του King αλλα η αντιδραση του σνομπ μαλακισμενου που βρηκε ευκαιρια να κανει τον καμποσο (το ενα δεν αποκλειει το αλλο). Η ιστορια ειναι κατι σαν τουρλου απο Lord of the Rings (μια ομαδα ανθρωπων που προχωρανε σε ευθεια γραμμη μεχρι ενα προκαθορισμενο σημειο), western και κυριως σαν συνδυασμος σχεδον ολων των προηγουμενων βιβλιων του (δε μου’ρχονται ολα τωρα αλλα θυμαμαι αναφορες στο The Stand, το It, το Hearts in Atlantis, το Talisman και το Black House που ειχε γραψει μαζι με τον Straub κτλ), το αποτελεσμα μερικες φορες γινεται χαοτικο αλλα στο τελος μπορεις να το πεις επικο, οχι μονο για το μεγεθος του αλλα και επειδη αν καταφερει να σε αγγιξει συνεχιζεις να το σκεφτεσαι για καιρο μετα. Ο Ρολαντ της Γαλααδ, τελευταιος πιστολερο μιας εποχης που δεν υπαρχει πια, προχωραει προς το Μαυρο Πυργο, τον αξονα που ενωνει απειρους κοσμους, για να διορθωσει οτι πηγε στραβα σε εναν κοσμο που "προχωρησε παραπερα", ενα ετοιμοθανατο τοπιο που φαινεται να υπαρχει χιλιαδες χρονια μετα απο την πυρηνικη καταστροφη. Μαζι του ειναι διαφοροι που στρατολογει στο δρομο, καθε βιβλιο εχει μια κεντρικη ιδεα συνεχιζοντας να προχωραει προς το σταθερο φιναλε κτλ κτλ.
Και διαβαζοντας ξανα τα εφτα βιβλια της σειρας μου ερχονται ξανα οι ιδιες σκεψεις με την πρωτη φορα, αλλα τωρα προσπαθω να τις αντιμετωπισω διαφορετικα. Στην αρχη παλι μ’αρεσε, κατι η ατμοσφαιρα αγριας δυσης, κατι ο ηρωας που μου φερνει σε Eastwood, κατι η ιδεα ενος κοσμου που σβηνει και χαλαει η ισορροπια του ακομα και σε βασικα πραγματα οπως ο χρονος και οι αποστασεις, ολα αυτα μου εκαναν την ιδια εντυπωση. Και μετα αρχισα παλι να τσατιζομαι με τον King. Υπηρχαν απειρα σημεια που το βιβλιο μου φαινοταν απλως κακογραμμενο και ανεμπνευστο, η ιστορια ηταν εκει και με τραβουσε αλλα επρεπε να υπομενω απανωτες σελιδες ξεκαρφωτων αργκο σχολιων, προτασεων χωρις νοημα και επιτηδευμενων προσπαθειων για να περιγραψει κατι που στο τελος δεν καταλαβαινα. Αυτη τη φορα ομως, εχοντας διαβασει πολλα βιβλια απο μεταφραση και στο πρωτοτυπο, δε μου παει καρδια να κατηγορησω τον King αλλα οποιον το μετεφρασε στα Ελληνικα και εκανε οτι μπορουσε, αλλα δεν ηταν συγγραφεας.
Μετα, καπου στα μισα του δευτερου βιβλιου, αποφασισα οτι δεν αξιζε να φαω παλι τοσο χρονο για να θυμηθω το εργο μιας μετριοτητας, οτι υπηρχαν πολυ καλυτεροι συγγραφεις να με απασχολησουν και αλλες τετοιες πιπες, αλλα ολη αυτη η ακολουθια σκεψεων καταχωρηθηκε αμεσως σαν "φεστιβαλ βλακειας" στο κεφαλι μου και απορριφθηκε. Γιατι το χω επισκεφτει ξανα αυτο το φεστιβαλ βλακειας, επανειλλημενα. Εχω απορριψει τον King ξανα και ξανα (και αλλους συγγραφεις με τον ιδιο τροπο) επειδη αρεσαν σε πολυ κοσμο ενω καταλαβαινα οτι κατι δεν παει καλα και συνεχιζα να απολαμβανω μερικα βιβλια του, ουτε τοτε εβγαζε νοημα αλλα δε με’ νοιαζε. Θυμαμαι να σκεφτομαι πως ο King ειναι τετριμμενος, βαρετος, γερος, ασχημος, βρωμαει κτλ ενω ο Barker ειναι η επιτομη της γαματοσυνης, πιο νεος, cool, all-right, gay (αρα ακομα πιο cool), ωμος, τρομακτικος και οτι αλλο μου φαινοταν καλο τοτε, και να παλευω να διαβασω το Coldheart Canyon (που ειχα πληρωσει με 26 ευρω που δεν ειχα) ενω σιχαινομουν καθε σελιδα του και σκεφτομουν ποσο μ’αρεσε το It, το The Stand, το Salem’s Lot, το Christine και δυο τρια ακομα εργα του King που ειχα διαβασει μικρος, αλλα δεν ειχε σημασια, δεν ηταν cool. Και δεν εννοω οτι ο Barker ειναι χειροτερος, το Abarat και ο Υφαντοκοσμος ειναι απο τα καλυτερα βιβλια που εχω διαβασει και πολυ πιο πανω για μενα απο οποιοδηποτε του King αλλα ολη αυτη η βλακεια που αναλωνομασταν τοτε μου κανει κατι σε Metallica vs Iron Maiden.
Αφοτου το ξεπερασα κι αυτο αρχισε να με ενοχλει η ιδια η ιστορια. Στο Lord of the Rings η πλοκη ηταν στρωτη και πειστικη (οσο πειστικη μπορει να ειναι μια ιστορια για elves, μαγους και δεντρα που κοβουνε βολτες), ολοι αυτοι πηγαιναν καπου αλλα ο τροπος που ξεπερνουσαν τις δυσκολιες φαινονταν σωστος γιατι ηταν αρχιδαραδες και υπολειπονταν μονο σε αριθμους, και οταν αρχισει να μετραει η λογιστικη στη λογοτεχνια τα βιβλια θα βγαινουν σε σπιραλ. Στο Μαυρο Πυργο ομως δεν παει ακριβως ετσι. Ο King θελοντας να δημιουργησει μια αισθηση αβεβαιοτητας και να κρατησει το ενδιαφερον του αναγνωστη μας θυμιζει οοοολη την ωρα ποσο αμπαλοι και ασχετοι με το αντικειμενο ειναι οι ηρωες του. Ειναι χαμενοι σε εναν ξενο κοσμο, σωματικα ανεπαρκεις να αντιμετωπισουν τις προκλησεις, εξουθενωμενοι, κατι σαν αστεγοι κακομοιρηδες που κανουν αγγαρεια, ενω απεναντι τους υπαρχουν τεραστια τερατα, μαγοι, εγκληματικες ιδιοφυιες, απειρα τοπια δηλητηριασμενα με ραδιενεργεια και οτι αλλο κακο μπορει να βρει οποιον δυσμοιρο εχει κατουρησει μαυρη χελωνα, αλλα αυτοι εκει, συνεχιζουν ακαθεκτοι. Δεν ειναι οτι δεν ειναι πειστικο η ρεαλιστικο, αυτο δε με νοιαζει, ειναι οτι μοιαζει να μην το πιστευει ουτε ο ιδιος. Καθε περιπετεια ή αναμετρηση ξεκιναει με τον συγγραφεα να σου περιγραφει ολους τους τροπους που θα μπορουσε να παει στραβα και να πεθανουν οι ηρωες, να σε πειθει οτι αυτη δεν ειναι πιθανοτητα αλλα βεβαιοτητα, να σε κοροιδευει πως αν ελπιζεις σε καλο φιναλε εισαι απλως ηλιθιος και ξαφνικα να γινεται κατι απιστευτο και να σωζονται ολοι, να συνεχιζουν μουτρωμενοι σα να τους φταιει ολος ο κοσμος και να περιμενεις να ξαναγινει το ιδιο πραγμα σε 15 σελιδες. Συνεχεια ομως. Ειναι σα να εχεις μια μεγαλη γραμμη με ολα τα γεγονοτα στα βιβλια, απο το καθενα να ξεκινανε γυρω στις 150 γραμμες με εναλλακτικα φιναλε και η πλοκη να ακολουθει τη μια, μονη συνεχη γραμμη που περναει απο ολα εκεινα που θα οδηγησουν σε καλο αποτελεσμα. Απο ενα σημειο και μετα μου φανηκε προσβλητικο να ζηταει 20 ευρω για ενα βιβλιο που χρησιμοποιει ξανα και ξανα το ιδιο τεχνασμα.
Αλλα ακομα και αυτο δε με χαλασε αυτη τη φορα, μεχρι που μου φανηκε και πειστικο. Μου θυμισε το Sandman και τον κηπο του Destiny, του μεγαλου αδερφου του Dream, που ολοι προχωραμε και μπροστα μας απλωνονται απειροι δρομοι και λαβυρινθοι, αλλα αν γυρισεις και κοιταξεις προς τα πισω βλεπεις μονο μια ευθεια πορεια. Και τωρα σκεφτομαι πως αν δεν ξενερωσω ουτε στο σημειο που ο King βαζει τον εαυτο του στο βιβλιο (ναι, γινεται παρακατω) μαλλον θα εχω μαλακωσει παρα πολυ και θα πρεπει να αρχισω να χαστουκιζω τον εαυτο μου.
(Αν δε διαβαζεις βιβλια τρομου, η γενικα βιβλια το παραπανω πρεπει να σου φανηκε παρα πολυ βαρετο και ελπιζω να σταματησες να το διαβαζεις πριν φτασεις στο τελος και αποφασισεις να σχολιασεις οτιδηποτε αναγκαζοντας με να σε βρισω, ευχαριστω)

Καλα ρε

2010-10-01T18:41:00.000-07:00

Υπαρχουν διαφορα πραγματα που φαντασιωνομαι καμια φορα οταν δε με πιανει ο υπνος, μερικα απο αυτα ειναι φυσιολογικα (να κοβω βολτες μεσα σε πολεις μετα το τελος του κοσμου, post-apocalyptic φαση) και μερικα υποθετω οτι τα φανταζονται και αλλοι ανθρωποι αλλα δεν το χω διασταυρωσει ακομα. Ενα απ'αυτα ειναι να μπορουσα καπως να γυρισω στο παρελθον, να ειμαι παλι, ξερω γω, γυρω στα 8 αλλα να εχω την ιδια νοϋμοσυνη (λεμε τωρα) και τις εμπειριες με τωρα. Και να τρομαζω τον κοσμο.
Στο σχολειο θα ημουν πολυ σπασαρχιδης, θα εγραφα τραγουδια που δεν ειχε σκεφτει αλλος ακομα, θα προλαβαινα να εκδωσω τα Discworld πριν τον Pratchett και θα ειχα με τους συγγενεις μου την παρακατω συζητηση:

-Καλα ρε, δεν εφαγες τις μπαμιες σου;
-Δε θελω.
-Τι δε θες ρε, η μανα σου σκοτωθηκε να τις μαγειρεψει!
-Χεστηκα, δε μ'αρεσουν οι μπαμιες, σα μυξα ειναι.
-Ρε υπαρχουν παιδακια στην Αφρικη που πεινανε και εσυ πετας τις μπαμιες σου;
-Στην Αφρικη υπαρχουν επισης παιδακια που δε βρισκουν να γαμησουν, να κοψουμε και τη μαλακια;

Και μετα θα ημουν τιμωρια για κανα τριμηνο.

Cute videos sell

2010-09-19T10:11:00.000-07:00

Ευτυχισμενο παιδι:
http://www.youtube.com/watch?v=UM35grvNkss&feature=related

Δυστυχισμενο παιδι:
http://www.youtube.com/watch?v=uVu4Me_n91Y&feature=player_embedded

Και 4 αχρηστοι γονεις που ανεβασαν τα παιδια τους στο youtube.

Καπως ετσι πρεπει να εξηγειται γιατι τα αγορακια δε μπορουν να τα βγαλουν περα με τα κοριτσακια.

SF

2010-09-09T12:22:00.000-07:00

Βρηκα στο mail μου μια ιστορια που ειχα γραψει πριν απο 5-6 χρονια, και πανω στον ενθουσιασμο μου που ολοκληρωσα την πρωτη μου αποπειρα για αφηγηση την ειχα στειλει σε ενα σχετικο περιοδικο. Απο το περιοδικο ειχα φαει ακυρο αλλα εχει συναισθηματικη αξια, οποτε την ξανανεβαζω εδω. Τοτε ημουν αλλος ανθρωπος, εγραφα με αλλο υφος και αν ξαναγραφα τωρα κατι παρομοιο θα ηταν τελειως διαφορετικο, αλλα θα αντισταθω στην παρορμηση να αρχισω να αλλαζω προτασεις και θα το ανεβασω ακριβως οπως το βρηκα, και θα αφησω ιδια ακομα και την εισαγωγη προς το περιοδικο:

Την παρακάτω ιστορία την είχα γράψει πριν κάνα χρόνο, πρόσφατα την τράκαρα και σας την στέλνω μήπως και πληρεί τις προϋποθέσεις σας για δημοσίευση. Ευχαριστώ για το χρόνο και την προσοχή σας, οποιαδήποτε θετική ή αρνητική απάντηση θα εκτιμηθεί δεόντως. Αλλά η αρνητική πιο λίγο.

Τη μέρα που πάρθηκε η τελική απόφαση για την διακρατική συμφωνία και την έναρξη προετοιμασίας της αποστολής, όλα τα μεγάλα κανάλια και ειδησεογραφικά πρακτορεία στον κόσμο αφηνίασαν. Η κατάσταση ήταν σοβαρή, στα πρωτοσέλιδα οι τίτλοι είχαν διπλάσιο μέγεθος γραμματοσειράς απ'ότι συνήθως, στα σοβαρά δελτία ειδήσεων καταξιωμένοι και αναγνωρισμένοι από τους εαυτούς τους επιστήμονες πολυλογούσαν ακατάσχετα για τους ορίζοντες που ανοίγονταν και τα πανάρχαια ερωτήματα που επιτέλους θα έβρισκαν απάντηση και στις λιγότερο σοβαρές εκπομπές φανατικοί θρησκόληπτοι εκστασιάζονταν μπροστά στο επικείμενο τέλος του κόσμου και επαγγελματίες ειδικοί εξέφραζαν με βαρυσήμαντο ύφος τη γνώμη τους. Δεν ήταν ειδικοί στο θέμα αλλά επαγγελματίες ειδικοί, δηλαδή τους προηγούμενους μήνες ήταν εμπειρογνώμονες όσων αφορά τις τηλεπικοινωνίες και τις υποκλοπές, πριν δυο-τρεις βδομάδες έγιναν αναλυτές μεταγγίσεων αίματος, ακόμα πιο πρόσφατα κατανόησαν σε βάθος τα αίτια των καταλήψεων και τη διαφθορά στον κρατικό μηχανισμό και τώρα που η επικαιρότητα και το ενδιαφέρον του κόσμου άλλαξε πάλι αντικείμενο, όλοι αυτοί οι σιχαμένοι τύποι μετατράπηκαν σε ειδικούς στην επικοινωνία με εξωγήινους. Έτσι απλά και με συνοπτικές διαδικασίες.

Στην αρχή όλα πήγαιναν εξαιρετικά. Μετά τη λήψη του εξωγήινου σήματος και τη διαρροή του στον Τύπο η συμφωνία μεταξύ των 5 ισχυρότερων κρατών ήταν θέμα χρόνου, κάπως έπρεπε να μείνουν ήσυχοι οι πολίτες ότι η σημαντικότερη ευκαιρία στην ανθρώπινη ιστορία για διαπλανητική επικοινωνία δεν θα γινόταν αντικείμενο εκμετάλλευσης υπογείων συμφερόντων. Φυσικά αυτό ακριβώς θα γινόταν αν δεν τύχαινε να λάβει το σήμα εκείνος ο τυχερός έφηβος που υπέκλεπτε παράνομα πληροφορίες από τα κυβερνητικά δορυφορικά πιάτα κοντά στην πόλη του για να παίζει WoW πιο γρήγορα στο Internet, σε μια κρίση ειλικρίνειας που μάλλον προήλθε από το αμφισβητούμενης προέλευσης τσιγαριλίκι του τηλεφώνησε στα κανάλια και έδωσε το θέμα στον κόσμο. Η ιστορία αργότερα έκρινε πως αν δεν υπήρχε το εν λόγω τσιγαριλίκι ο πιτσιρικάς μάλλον θα διάλεγε ασύγκριτα πιο ελεϊνούς και επικερδείς τρόπους να εκμεταλλευτεί την ανακάλυψή του, και σαν αποτέλεσμα αυτού του συμπεράσματος το όλο κατόρθωμα χρεώθηκε στο τσιγαριλίκι (που ονομάστηκε με επίσημη ληξιαρχική πράξη Γουίτνεϊ, πρώτον επειδή δεν μπορούσαν να αφιερώσουν ολόκληρες παρελάσεις σε ένα ανώνυμο κομμάτι χαρτί με μαριχουάνα και δεύτερον επειδή ο κάτοχος του υπέδειξε ευγενικά πως ένα τέτοιο όνομα μάλλον του άρεσε μεγάλε). Σύμφωνα με τις πληροφορίες του σήματος η συνάντηση θα γινόταν στο έδαφος της Σελήνης, οι αποστολείς του έκριναν πως η απόσταση ήταν σχετικά εύκολο να καλυφθεί από την, κατ'εκείνους, προτόγωνη τεχνολογία μας και απολύτως αδύνατο να σταλεί υπολογίσημη πολεμική δύναμη. Το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή οι συνομιλητές μας έδειξαν σημάδια δυσπιστίας απέναντι στο είδος μας προκάλεσε κύματα οργής από θιγμένους επικεφαλείς εθνοτήτων που χρόνια τώρα είχαν συνηθίσει να διακυρήσσουν την ανωτερότητα των υποτελών τους, σύντομα όμως όλα αυτά τα συναισθήματα αντικαταστάθηκαν από συγκρατημένο σεβασμό γιατί στο κάτω κάτω είχαν δίκιο. Αν ήταν στο χέρι μας θα τους κόβαμε φέτες και θα τις πουλούσαμε μέσω καναλιών telemarketing.

Το μήνυμα συνέχιζε και έδινε συγκεκριμένες οδηγίες σχετικά με τα άτομα που θα έπρεπε να απαρτίσουν την αποστολή. Συγκεκριμένα στο σημείο αυτό φάνηκε πως οι εξωγήινοι μας παρακολουθούσαν καιρό, αφού αντί για γενικές οδηγίες, που θα μπορούσαν να μεταφραστούν όπως να'ναι και να σταλούν οι σφουγγοκωλάριοι των υπευθύνων, συμπεριλαμβάνονταν τα ονόματα, τα τηλέφωνα και οι διευθύνσεις των επιλαχόντων, μαζί με μερικά τηλέφωνα ακόμα που μπορούσαν να τους βρουν σε περίπτωση που έλειπαν από το σπίτι. Οι θέσεις καλύπτονταν από άνδρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών και εθνικοτήτων, όλοι τους λαμπρά μυαλά και αναγνωρισμένα απαστράπτοντα πνεύματα της εποχής τους, ο ανθός την ανθρωπότητας. Ένας απ'αυτούς ήταν διάσημος γιατρός που παράτησε λαμπρή κλινική καριέρα για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον πόλεμο του Ιράκ, μια αθλήτρια του στίβου που φημολογούνταν πως δεν της είχαν πασάρει ποτέ αναβολικά, μία γνωστή υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ο εφευρέτης του κρασιού με ανθρακικό (ΚΑΙ αλκοόλ ΚΑΙ αναψυκτικό!). Οι ηγέτες των εμπλεκομένων χωρών όρθωσαν το ανάστημά τους και δήλωσαν ξεκάθαρα πως ως εδώ ήταν, κάπου έπρεπε να πατήσουν πόδι, δεν γινόταν η άλλη πλευρά να καθορίσει όλους τους όρους της συνάντησης και κάθε μορφή διαπραγμάτευσης όφειλε να διέπεται από συνθήκες αμοιβαίων υπαναχωρήσεων, άσε που δεν έπαιρναν το ρίσκο να στείλουν τους καλύτερους ανάμεσά μας σε μια αποστολή που θα μπορούσε να αποδειχθεί θανάσιμα επικίνδυνη, αυτό ήταν απλά βλακώδες. Έτσι έστειλαν τα ανίψια τους, ένα από τα οποία μάλιστα ήταν μανάβης αλλά είχε το πιο γερό βύσμα. Αν μη τι άλλο οι εξωγήινοι θα καταλάβαιναν πως λειτουργούν τα πράγματα εδώ πέρα.

Ο αναγνώστης του παρόντος κειμένου γνωρίζει φυσικά πώς εξελίχθηκε η υπόθεση και το γεγονός ότι οι σταλθέντες δεν είχαν καμία ευθύνη για την αποτυχία. Έχουν γραφτεί τόνοι σελίδες στις εφημερίδες, έχουν τυπωθεί αμέτρητα βιβλία που εικάζουν τί πήγε στραβά αλλά η αλήθεια είναι αρκετά απλή και γνωστή σε διάφορους κύκλους. Οι εξωγήινοι απλά δεν ήρθαν στο ραντεβού. Ή μάλλον, για να το θέσουμε καλύτερα, δεν ήταν εκεί όταν έφτασε η γήινη αποστολή. Θεωρώντας βασική τους υποχρέωση να είναι ευγενικοί με το είδος μας και αισθανόμενοι οικοδεσπότες, έφτασαν στη Σελήνη δυο μέρες πριν την προκαθορισμένη ώρα. Τα ραντάρ στη Γη τους εντόπισαν, τεράστιες μάζες αστρόπλοιων σε αυστηρούς σχηματισμούς που πλησίασαν στον δορυφόρο του πλανήτη μας και μετά από 10 λεπτά αναχώρησαν ξανά προς το άγνωστο. Οι εικασίες για το τί έγινε ήταν πραγματικά αμέτρητες. Ίσως να έφτασαν νωρίς για να πετύχουν στρατηγικό πλεονέκτημα και να αποχώρησαν όταν κατάλαβαν πως δεν γίνεται πολεμική ενέδρα στο άγονο έδαφος της Σελήνης. Ίσως από κοντά να κατάλαβαν την υπεροχή του ανθρώπινου πολιτισμού και να ενέδωσαν στο δέος που τους προκαλέσαμε. Άλλοι, περισσότερο πρακτικοί, είπαν πως ίσως να ξέχασαν κάνα μάτι ανοιχτό στην κουζίνα στο σπίτι. Δεν έγινε έτσι, όπως αποδεικνύουν οι καταγραφές από κάμερες που είχε αφήσει εκεί προηγούμενη διαστημική αποστολή και ενεργοποιήθηκαν ξανά επειγόντως απο τη NASA. Οι κάτοικοι του νεφελώματος Ρούμουλα 5 που προσεληνώθηκαν εκείνο το απόγευμα στο δορυφόρο του πλανήτη Γη βγήκαν χαρούμενοι από τα σκάφη τους κουβαλώντας τραπέζια και μεγάλους δίσκους με τοπικές νοστιμιές που ταίριαζαν ιδιαιτέρως με το κρασί με ανθρακικό, κρατούσαν γιρλάντες και σημαιούλες με πρόσχαρα συνθήματα και δώρα σε χρωματιστά κουτιά με τεράστιους φιόγκους. Στην κασέττα που ο γράφων κατάφερε να δει μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες και δολοφονικές συμπλοκές με πράκτορες που φορούσαν γκρίζα σακάκια, αφού αποτελεί κυβερνητικό μυστικό των χωρών που ενεπλάκησαν, φαίνονται τα απογοητευμένα πρόσωπα των εξωγήινων τη στιγμή που αντικρύζουν το σκουπιδαριό που είχαν αφήσει πίσω τους οι αποστολές στο φεγγάρι, άδειες μπουκάλες οξυγόνου, χαλασμένος εξοπλισμός, περιτυλίγματα από σοκολάτες, καρφωμένες σημαίες εδώ κι εκεί.
-Πάμε να φύγουμε, φαίνεται να λέει ο επικεφαλής τους, αυτοί είναι τελείως απολίτιστοι. Δεν έχουν καθαρίσει ακόμα από το προηγούμενο πάρτυ.
Και καταπτοημένος γύρισε να μπει στο σκάφος του αφού πρώτα ξεσκόνισε ένα αποτύπωμα πατούσας που του φάνηκε πως παραπήγαινε πια.

Βέβαια η γήινη αποστολή είχε ήδη ξεκινήσει και οι πολιτικοί πίσω στην πατρίδα που είχαν επενδύσει την επανεκλογή τους στο ιστορικό γεγονός δεν γινόταν να κάνουν πίσω. Έγιναν συμβούλια, συνελεύσεις, συσκέψεις και διαβουλεύσεις και το συμπέρασμα ήταν το αναμενόμενο, κάποιος έπρεπε να την πληρώσει και δεν θα ήταν αυτοί. Ο Αμερικάνος πρόεδρος πρότεινε να κατηγορήσουν τους Ρώσους. Ο Ρώσος πρόεδρος διαφώνησε και του υπενθύμισε ότι εδώ και χρόνια ήταν φίλοι και πως ακόμη, ναι, ήταν και εκείνος στη συζήτηση. Ο Αμερικάνος ζήτησε συγγνώμη. Ο Ρώσος πρότεινε να τα ρίξουν στο πλήρωμα. Ο Αμερικάνος για αρχή συμφώνησε αλλά μήπως να τα έριχναν στους Ρώσους, ήταν εύκολο θύμα και τελείως μαλάκες, δεν θα τους πίστευε κανένας. Ο Ρώσος αναστέναξε απελπισμένα και του είπε πως θα το σκεφτεί χωρίς να κάνει τον κόπο να του υπενθυμίσει τα προηγούμενα, και η απόφαση πάρθηκε να τα ρίξουν όλα στους ανύποπτους απεσταλμένους. Από δω και πέρα λογικά τα γεγονότα θα σας είναι γνωστά, μιας και καλύφθηκαν από τα ΜΜΕ όλου του κόσμου.

Το θέμα ανέλαβαν κινηματογραφικά συνεργεία και υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων που το θεώρησαν καταπληκτική ευκαιρία να σπάσουν πλάκα, άσε που έβγαλαν και έναν σκασμό λεφτά. Στόχος τους ήταν να ξεφτιλίσουν και να συκοφαντήσουν τους απεσταλμένους στη Σελήνη με κάθε δυνατό τρόπο. Την πρώτη μέρα δόθηκαν στη δημοσιότητα (ή μάλλον "διέρρευσαν") ηχητικά ντοκουμέντα με διαλόγους του τύπου
-Αρχηγέ ξέρεις τί κάνει αυτό το κουμπι;
-Πάτα το να δούμε.
-ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
-Ο μανάβης ήταν αυτός που έφυγε έξω;
-Όχι, εδώ είμαι.
-Σκατά!
Μεγάλη βαρύτητα δόθηκε στον τρόπο που επιλέχθηκαν τα άτομα, μόνο που άλλαξαν τα ονόματα των θείων τους και φανερώθηκαν προτύτερα άγνωστες συγγενικές τους σχέσεις με άτομα της αντιπολίτευσης. Η Γενική Γραμματέας κόμματος της αριστεράς εμφανίστηκε σε τηλεοπτικό σόου για να γιορτάσει την επανασύνδεση με τον χαμένο της ανιψιό και μόλις ανακοινώθηκαν τα ονόματα των καλεσμένων αναγκάστηκε σε επιτόπια παραίτηση αφού πρώτα δήλωσε "Μα καλά, γίνεται ρε ηλίθιοι να έχω εγώ ανιψιό Μόρτιμερ Μπλερ;", και αυτό είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα όπου κυβερνήσεις μικρότερων χωρών εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά το γεγονός για να ξεμπερδέψουν με αντιπάλους τους. Κάποια στιγμή αποκαλύφθηκε ερωτική σχέση του κυβερνήτη με την εξάτμιση, οι περιγραφές των σεξουαλικών τους συνευρέσεων ήταν λεπτομερείς και οδήγησαν σε μια κινηματογραφική μεταφορά και 4 sequels. Νόθα παιδιά των μελών του πληρώματος ξεπηδούσαν σε ολόκληρη την υφήλιο. Και οι συντελεστές της παράστασης περήφανοι για το δημιούργημά τους ετοιμάζονταν για την τελική ατραξιόν που θα δινόταν τη στιγμή της δήθεν συνάντησης με τους εξωγήινους.

Δύο μέρες μετά, και ενώ τόνοι λάσπης είχαν αμαυρώσει το όνομα των πρότερων ηρώων με κάθε δυνατό τρόπο, άρχισαν να έρχονται τα πρώτα μηνύματα. Ολόκληρες μονάδες ειδικών στο μοντάζ ανέλαβαν να φτιάξουν κινηματογραφημένες σκηνές που θα ολοκλήρωναν την εικόνα της αποτυχίας συρράφοντας καρέ από συνεντεύξεις των κατηγορουμένων, τμήματα από παλιές ταινίες επιστημονικής φαντασίας και καινούριες σκηνές με ηθοποιούς που προσλήφθηκαν γι'αυτό το λόγο. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, οι αρειανοί από το Mars Attacks με τις γυάλες στα κεφάλια να τρέχουν πανικόβλητοι ενώ ο μανάβης, που όπως αποδείχθηκε ήταν εγγονός του Κάστρο, φώναζε "Καμ, αι'λ΄σοου γιου γκρικ λαβερ", η ανθυποπλοιαρχος περιεγραφε στο καλαμαροπραγμα απο το Independence Day τί ήθελε να της κάνει με τα πλοκάμια του και ο υπεύθυνος συντήρησης κοπανούσε μανιωδώς στο κεφάλι τον ET μέχρι που τα μυαλά του έγιναν κιμάς. Την ίδια ώρα που η κοινή γνώμη παρακολουθούσε με αποτροπιασμό τον καταποντισμό όλων των ελπίδων της για διαγαλαξιακή ειρήνη και έναν κόσμο όπως τον φαντάστηκε ο Douglas Adams, στην επιφάνεια της Σελήνης 14 απορημένοι ερασιτέχνες αστροναύτες έψαχναν το αποτύπωμα του Armstrong και ένας απελπισμένος μανάβης βλαστημούσε την ώρα που άφηνε τον κήπο του για αυτή την ξεραΐλα που του αρνιόνταν το μοναδικό της αξιοθέατο. Η κρυφή επιστροφή, η απομόνωση και η με συνοπτικές διαδικασίες δίκη των εμπλεκομένων ακολούθησαν τις επόμενες μέρες. Όλοι γνωρίζουμε πώς δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο για έσχατη προδοσία και δολοφονία του ΕΤ, πώς εκτελέστηκαν και κόπηκαν σε κομμάτια που πωλήθηκαν αργότερα σε κανάλια telemarketing. Έμελλε να ακολουθήσουν πολλές αμφισβητήσεις και συζητήσεις για το πώς είναι δυνατόν όταν συγκεντρωθούν τα τμήματα των αστροναυτών που πωλήθηκαν σαν φυλαχτά, δώρα για φίλους ή αναμνηστικά σε να σχηματίζεται μια μάζα βάρους 140 τόνων περίπου.

Και αυτή αγαπητοί αναγνώστες είναι η απάντηση του ερωτήματος του βιβλίου μου, τί κοινό έχουνε ένας αστροναύτης και ο Τίμιος Σταυρός.

Πιο περιεργο απ'ολα μου φαινεται οτι τοτε εβαζα τονους.

Εξομολογηση

2010-09-09T12:21:00.001-07:00

Σε γενικες γραμμες προσπαθω να ειμαι αυστηρος κριτης του εαυτου μου και σε γενικες γραμμες πιστευω οτι δεν ειμαι κακος ανθρωπος. Το "σε γενικες γραμμες" δεν το εβαλα τυχαια. Ποτε δε μπορεις να εισαι ο πιο σκληρος κριτης του εαυτου σου, στην καλυτερη (η χειροτερη, αναλογα πως θα το παρεις) υπαρχουν χρονικες περιοδοι που πιστευεις οτι εισαι μαλακας αλλα παντα (ΠΑΝΤΑ) υπαρχει καποιος εκει εξω που πιστευει το ιδιο για σενα καθε μερα - ολη μερα, και που αντιθετα απο σενα δεν ενδιαφερεται για το αν θα αλλαξει ποτε η κατασταση. Επισης μπορει να νιωθω οτι δεν ειμαι κακος ανθρωπος αλλα αν αυριο γινοταν η Αποκαλυψη δεν θα πονταρα οτι θα ειμαι στο πρωτο roster που θα διαλεξει ο Θεουλης να του κανει παρεα στον Παραδεισο, ουτε και κανενας αλλος που ξερω προσωπικα. Μπορει να ειμαστε ενταξει στις προσωπικες μας σχεσεις μεχρι το χρονικο σημειο που δεν ειμαστε, να βοηθαμε οταν καποιος εχει αναγκη και δε μας ξεβολευει, να μην κανουμε πουστιες κτλ αλλα τις περιορισμενες θεσεις στη βασιλεια των ουρανων τις εχω συνδεσει μεσα μου με ενα ειδος τυφλης υποταγης που απαιτει να γυρνας στις γειτονιες με θρησκευτικα βιβλια στο χερι χτυπωντας κουδουνια, να κατακρινεις οσους εχουν προγαμιαιες σχεσεις, να βριζεις τους ομοφυλοφιλους (οσους περνανε καλα, οι καταπιεσμενοι, κρυφοι, δυστυχισμενοι γκει δεν φαινεται να ενοχλουν ιδιαιτερα τους καλους χριστιανους), τετοια πραγματα που δειχνουν οτι δεν αρκει να εισαι εναρετος αλλα πρεπει και να το χτυπας στα μουτρα της υπολοιπης κοινωνιας σε καθε δυνατη ευκαιρια. Οποτε το "σε γενικες γραμμες" αρκει προς το παρον. Επισης το κειμενο δεν παει καθολου εκει που δειχνει να πηγαινει.

Πιστευοντας λοιπον τα παραπανω νιωθω πολυ συχνα περιεργα οταν το κοντινο μου περιβαλλον με χαρακτηριζει μαλακα, γαϊδουρι, ζωο, αναιστητο, καφρο (οχι με την καλη εννοια που το χρησιμοποιουν τα 16χρονα), εν δυναμει καθικι κτλ, και σχεδον παντα ο λογος ειναι οτι εχω μια ακατανικητη ταση να κοροϊδευω ανθρωπους που δεν θα πρεπε. Οπως εκεινη τη φορα που περπατουσαμε εξω απο τη Σχολη Τυφλων και μεχρι να φτασουμε σπιτι εκανα αστεια για το λογο υπαρξης της. Η με εναν φιλο μου στην Αμερικη που ο πατριος του ηταν μαυρος. Η με τις θαυματουργες θεραπειες που διαφημιζουν τα καναλια, τις πορειες χοντρων που διαμαρτυρονται για τις διακρισεις εις βαρος τους, τους καραφλους, τους πληγεντες απο σεισμους, τους κοντους, τους ψηλους και γενικα οποιαδηποτε φυλετικη, σωματικη, θρησκευτικη, πολιτικη κτλ διακριση συνανταω καθε μερα. Και παρα την κοινωνικη επιταγη που επιμενει οτι θα 'πρεπε να νιωθω τυψεις που καμια φορα κοροϊδευω ανθρωπους που δεν το αξιζουν (προσεχοντας ομως να μην τους κανω να νιωθουν ασχημα - πισω απο την πλατη τους δηλαδη), πραγματικα πιστευω πως δεν εγινε και τιποτα. Ο σημαντικοτερος λογος ομως δεν ειναι οτι συγκεκριμενες ομαδες ανθρωπων μου δινουν πιο ευκολα υλικο για αστεια, αν και ισχυει κι αυτο.

Αυτη η ταση να εξυμνουμε οτι μαλακια να'ναι εξηγειται πολυ πιο πειστικα αν υποθεσουμε για λιγο οτι δεν το κανουμε επειδη ειμαστε καλοι ανθρωποι αλλα επειδη ειναι ο πιο απλος μηχανισμος αμυνας εναντιον πραγματων που δε μας αφορουν και δεν θελουμε να αντιμετωπισουμε ποτε. Δεν χρησιμοποιουμε συγκεκριμενες λεξεις και δεν κοροϊδευουμε συγκεκριμενες καταστασεις και καλα επειδη ειμαστε ευαισθητοι απεναντι τους, ενω στο 80% των περιπτωσεων η ευγενεια ειναι ο πιο απλος τροπος να γυρισεις απο την αλλη χωρις να φανεις μαλακας που δεν σ'ενδιαφερει τι γινεται διπλα σου. Τα φυλετικα αστεια για παραδειγμα θεωρουνται, και οντως ειναι μερικες φορες, ρατσιστικα, ηλιθια, κακοπροαιρετα και κακογουστα, και αυτο ισχυει οταν αυτος που τα λεει τα εννοει. Για παραδειγμα αν ρωτας "ποια η διαφορα αναμεσα σε ενα μαυρο και ενα κουβα σκατα" και απαντας μονος σου "ο κουβας", και το εννοεις γιατι μεσα σου ενας ανθρωπος με πιο σκουρο δερμα ειναι κατωτερος σου, τοτε πρεπει να βρεθει γρηγορα καποιος να σου ριξει ενα χερι ξυλο, μετα αλλο ενα, μετα να σου τραβηξει τ'αυτι και μετα να σε πυροβολησει στα ποδια. Απο την αλλη, θελουμε δε θελουμε, υπαρχουν ανθρωποι με πιο σκουρο δερμα απο εμας, μερικες φορες ζουνε σε κλειστες, υποβαθμισμενες κοινωνιες και μερικες φορες (τι να κανουμε τωρα) παιζουν καλυτερο μπασκετ απο τους υπολοιπους ανθρωπους με πιο ανοιχτο δερμα. Και δε μου φαινεται ιδιαιτερα κακο να κανεις πλακα με αυτο (και αλλα) αν δεν το εννοεις και δειχνεις οτι απλα δε σου φαινεται σοβαρη υποθεση.

Δευτερο παραδειγμα:
Πριν απο μερικα χρονια βρεθηκα στο σπιτι ενος τυπου που μολις ειχα γνωρισει στην Αμερικη, ηπιαμε μερικες μπυρες και καθησαμε καμια δεκαρια ατομα να παιξουμε poker. Στο τραπεζι ηξερα μονο ενα ατομο, και οι υπολοιποι για να το πω ευγενικα ηταν multicultural (προσπαθω τοση ωρα να γραφω με politically correct ορους και σε λιγο θα εκραγει το κεφαλι μου). Κερδιζω δυο τρια χερια, ειμαι chip leader, μαζευω τις μαρκες μπροστα μου και ζηταω απο τον dealer να μου τις αλλαξει σε χοντρα, τα κατοσταρικα ηταν οι μαυρες μαρκες, και του λεω:
-Hey man, take these 500$ and give me 5 blacks.
Και μετα απο 3 δευτερολεπτα σκεψης:
-Shit, that's how it would have worked 300 years ago!
Οποτε μεσα σε απολυτη σιωπη καταλαβαινω ξαφνικα τι ειπα και πως οσο ξυλο και να φαω απο τους τρεις μελαψους τυπους στο τραπεζι κανενας δεν θα τους δωσει αδικο, και ενω σκεφτομαι οτι δεν εχει κανενα νοημα να τους εξηγησω πως απλα μου φανηκε αστειο και το ξεφουρνισα αρχιζουν να γελανε και οι τρεις ταυτοχρονα σα ν'ακουσαν το λιγοτερο προσβλητικο πραγμα στον κοσμο. Και ηταν το λιγοτερο προσβλητικο πραγμα στον κοσμο, δεν εννοουσα τιποτα, δεν ειχα τιποτα μαζι τους, το υπολοιπο βραδυ ημασταν αγκαλια σε ενα bar και κερνιομασταν μπυρες, ετυχε απλα να μην ψαχνουν να προσβληθουν και αυτο εφτανε. Αυτοι δεν ενιωσαν καταπιεσμενοι, εγω δεν ενιωσα τυψεις και περασαμε ολοι καλα κοροϊδευοντας το μορφωτικο επιπεδο των διπλανων μας hillbillies μεχρι που υποψιαστηκαμε οτι μας ακουσαν και φυγαμε (αυτοι δε νομιζω να το επαιρναν τοσο ανετα).

Ολα τα παραπανω τα εγραψα βασικα για να δικαιολογησω γιατι δεν ενιωσα ασχημα σημερα στο λεωφορειο οταν εκανα μια βλακεια που καταλαβα μονο εγω, αλλα μου φανηκε αστεια. Στο διπλανο μου καθισμα ηρθε ενας τυπος που ειχε μαλλον καποιο νευρολογικο προβλημα και εκανε ακουσιες κινησεις μπρος πισω, μπρος πισω, μπρος πισω συνεχεια. Δεν αισθανθηκα αμηχανα, δεν σκεφτηκα ουτε μια στιγμη να αλλαξω θεση, δεν τον κοιταξα περιεργα και δεν το σχολιασα με κανεναν. Αλλα εβαλα στο ipod να παιζει Eminem και καθησα και τον κοιτουσα με την ακρη του ματιου μου να κουνιεται στο ρυθμο.

Ενταξει, το παραδεχομαι, ειμαι μαλακας, σκοτωστε με.

Scott Pilgrim vs The World

2010-08-14T14:12:00.000-07:00

Ειχα ξεχασει πως στο σινεμα πας κυριως για να διασκεδασεις, αλλα μου το θυμισε το Scott Pilgrim vs The World (μεταφορα του indie comic). Ο Michael Cera στον καλυτερο του ρολο, απο το Arrested Development και μετα προπονει το αμηχανο στυλακι του γι'αυτο το σκοπο, σαν 22χρονος φλωρος μπασιστας που ενδιαφερεται μονο για τη μουσικη και τα ηλεκτρονικα του παιχνιδια μετα τη νιλα που εφαγε οταν τον κερατωσε η πρωην του και ξαφνικα γνωριζει την πιο cool κοπελα που εχει δει ποτε, για να κερδισει την καρδια της ομως θα πρεπει να αντιμετωπισει τους 7 σατανικους πρωην της σε μια μαχη μεχρι το θανατο.

Η ταινια ειναι γυρισμενη με φρενηρεις ρυθμους, δεν προλαβαινεις να βαρεθεις ουτε δευτερολεπτο, σε μερικα σημεια ειναι εξωφρενικη και σε αλλα απολυτα ρεαλιστικη αλλα παντου ειναι αστεια και γλυκια, δεν θα την περιγραψω αλλο αλλα ακομα τη σκεφτομαι και χαμογελαω, και εχω να το παθω πολυ καιρο με ταινια αυτο. Tελειο soundtrack, τελεια σκηνοθεσια, πολυ συμπαθητικοι ηθοποιοι, δεν καταπιανεται με τιποτα τεραστια υπαρξιακα ζητηματα αλλα παλι επιτυγχανει στο σκοπο της 100%.
(Ο σκηνοθετης btw ειναι ο Edgar Wright - Hot Fuzz, Shaun of the Dead κτλ)

We are Sex-Bob-omb!

Σημερα

2010-08-09T19:15:00.000-07:00

Τι ελεγα.
Α, ναι.
Σημερα παρατηρησα οτι διπλα στο ονομα μου εκει που κανω upload τα posts (πηγα να γραψω blogs και κρατηθηκα τελευταια στιγμη /;p) εχει μια μαλακιουλα που λεει followers και το πατησα. Απ'οτι φαινεται αυτο δειχνει ποιοι σε ακολουθουνε, δεν ξερω τι ακριβως εννοει ομως, μαλλον τους ειδοποιει οταν βαριεμαι το βραδυ και ανεβαζω μαλακιες.
Το πατησα και ο αριθμος των followers μου προκαλεσε ριγη συγκινησης.

ΕΝΑΣ!

Ειναι ενας περισσοτερος απο τους ψηφους που παιρνω τοσα χρονια στις φοιτητικες εκλογες, μπραβο σου αγαπητε αναγνωστη, εχεις απιστευτα γαματο γουστο και αυτο το blog στο αφιερωνω μαζι με ευχες για ευτυχισμενα γενεθλια, καλο ταξιδι και ευτυχισμενο το καινουριο ετος, και αυτες τις ευχες μπορεις να τις χρησιμοποιησεις οποτε θες, πραγματικα σε εναν κοσμο χωρις παιδεια, τεχνολογικη καταρτιση και γουστο στα μπαροκ ντιβανομπαουλα εισαι μια φωτεινη εξαιρεση, ενας φαρος που ακτινοβολει στο σκοταδι και τη μαζοποιηση της συγχρονης καπιταλιστικης κοινωνιας!
Αλλα ακτινοβολεις λιγοτερο απο μενα, μην το γαμησουμε κιολας, να θυμομαστε ποιος ακολουθει ποιον.

Και τωρα που ξερω πως μ'ακολουθεις στο λεω, θα κοιταω πισω μου στο δρομο.

Retro Lube

2010-08-09T15:35:00.000-07:00

Δεν ειναι σεξουαλικο υπονοουμενο, μαγαζι που πας να αλλαξεις τα λαδια σου ειναι.
Παλι δεν ειναι σεξουαλικο υπονοουμενο, τα λαδια του αυτοκινητου εννοω.

Οταν μπηκαμε μεσα ομως, ξαφνικα ειδα μπροστα μου μια Αμερικη που δεν εχω ξαναδει τοσα χρονια που πηγαινοερχομαι εκτος μεσα απο παλιες ταινιες (στυλ Grease), και που παντα, απο τοτε που ηρθα, περιμενα να ανακαλυψω κρυμμενη στο πιο ηλιθιο σημειο (και επιτελους επιβεβαιωθηκα). Ενας χοντρος μαυρουλης με λουστρινια, μαυρο παντελονι, ασπρο πουκαμισο και μαυρο παπιον πηρε το αμαξι (What will it be saaa) και καθησαμε στην αιθουσα αναμονης που ηταν διακοσμημενη με πινακιδες και μαλακιουλες απο τα 50's, 60's, κατι τετοιο, δεν ειμαι σιγουρος για τη δεκαετια. Οι πολυθρονες ηταν σαν το πισω μερος κοκκινης Thunderbird, δυο αντλιες βενζινης ειχαν ενσωματωμενες τηλεορασεις και επαιζαν το I Love Lucy, τερμα δεξια ειχε κατι vending machines που εδιναν κοκα κολες με τις παλιες συσκευασιες (τα γυαλινα μπουκαλακια), διπλα ειχε μια μηχανη pop-corn, στον τοιχο την πιο ασχημη φωτογραφια των Beatles που τραβηχτηκε ποτε (δυο εμοιαζαν με τον Ψαλτη, ενας με τον Πατρικ Σουειζι και ενας με μαγισσα) και ακριβως απο πανω μου μια αρχαια διαφημιστικη πινακιδα που διαλαλουσε "Mountain Dew - It'll tickle yore innards!". Καποια στιγμη ανοιξε η πισω πορτα και μπηκε ο μαυρουλης και ανακοινωσε ειλικρινα στεναχωρημενος σε μια αλλη μαυρουλα γρια διπλα οτι βρηκαν ενα προβλημα στο ψυγειο της και αν θελει να της το φτιαξουν, εκεινη τον ευχαριστησε συγκινημενη, του ειπε "Yes saaaa" και εγω εμεινα να χαιρομαι που βρηκα την παλια Αμερικη, αυτο ειναι customer service ρε μαστορα, god bless! Ενα ξανθο κοριτσακι γυρω στα 4-5 χοροπηδουσε και τραγουδουσε "Bows of holly, bows of holly, fa la la la la, la la la la" και ενα ζευγαρακι 17χρονων περιμεναν το δικο τους αμαξι, κι εγω δεν ηξερα ποτε θα αρχισουν ολοι μαζι να χορευουν σκηνες απο το Dirty Dancing, οταν ξαφνικα η υποθεση αρχισε να βρωμαει. Ο χοντρος μαυρουλης ξαναβγηκε απο την ιδια πορτα, πλησιασε το ζευγαρακι με το ιδιο κακομοιρο βλεμμα που ειχε στη γρια και τους ανακοινωσε οτι ο ανεμιστηρας τους φαινεται να εχει προβλημα, και αν θα ηθελαν να τους τον αλλαξουν.

Και ξαφνικα ηταν σαν εκεινες τις εικονες που βλεπεις κατι μπερδεμενα μαστουριαρικα χρωματα και μετα απο 20 λεπτα που τις κοιτας και αληθωριζεις ξαφνικα φαινονται τρισδιαστατα δυο δελφινια να γαμιονται, και αναρωτιεσαι πως δεν τα χες δει τοση ωρα, η κανονικη Αμερικη φανηκε πισω απο το ψευτικο σκηνικο και ενιωσα τερμα βλακας που αφησα τον εαυτο μου να παρασυρθει απο την ψευδαισθηση. Απο μια πορτα στο βαθος φαινοταν ενα ψυχρο, ασπρο γραφειο με υπολογιστες και στοιβες χαρτια. Η μηχανη του pop-corn ειχε κουμπακια με επιλογες για τρια ειδη τυριων, δυο καραμελας και δεν ξερω και γω τι αλλα σκατα πετανε στα πατλακια τους αυτοι οι βαρβαροι, ενω το vending machine εγραφε στα πλαγια MADE IN TAIWAN. Ο τυπος παραδιπλα ακουγε ορθιος μουσικη απο το ipod (Metallica, ακουγοταν μεχρι την αλλη πλευρα του δωματιου) ενω χαζευε εναν πινακα του Las Vegas με φωτακια που αναβοσβηναν, το κοριτσακι ουρλιαζε "FA LA LA LA LA, LA LA LA LA" και τον πατησε με μισος, και οσο αυτος εψαχνε τι τον χτυπησε, ο μαυρουλης επεστρεψε με περιλυπο βλεμμα και με ενημερωσε οτι δυστυχως το φιλτρο του αερα στο κλιματιστικο μου ειναι βρωμικο αλλα με μια μικρη επιβαρυνση θα μπορουσε να μου το αλλαξει, ενω απο την πορτα του γκαραζ ακουγοταν gangsta rap (νομιζω, οι διαχωρισμοι του rap ειναι ενα θεμα που θα μ'αφηνει για παντα παντελως αδιαφορο). Υποψιαζομαι οτι αυτοι στη φωτογραφια ηταν τιποτα ξαδερφια του ιδιοκτητη που τα εντυσε ασχημα και εγραψε απο πανω "1964 Tour".

Μετα απ'αυτο για να νιωσω καλυτερα γυρισα στην Αμερικη που ξερω και υπομενω, εκανα ενα ντου στα Target και αγορασα 4 μπλουζακια, κατι πανακριβα ακουστικα στο ενα εικοστο της τιμης τους και 48.986.003 ειδη γλυκων που καταβροχθισα στο αμαξι μεχρι να φτασω στο σπιτι, οπου αποχαυνωθηκα στον καναπε βλεποντας Comedy Central και στα διαλειματα για διαφημισεις ενα dvd του Izzard, αυτη την εκδοχη της χωρας τουλαχιστον μπορω να την αντιμετωπισω.

Mixtape

2010-08-06T10:04:00.000-07:00

Δε μου ρχονται αρκετα απο αυτα που ακουω αυτες τις μερες για να βγει cd, αλλα για να μην αρχισω να πεταω και μαλακιες μεσα θα το αφησω μισο και το συμπληρωνω μετα:

1.Local Natives - Wide Eyes
2.Caribou - Odessa
3.Bon Iver - Blood Bank
4.Arcade Fire - We Used to Wait
5.Empire of the Sun - Walking on a Dream
6.Mumford and Sons - The Cave
7.Spoon - The Way We Get By
8.The XX - Teardrops (Womack and Womack Cover)
9.Animal Collective - Fireworks

Και νιωθω παλι σα να βρισκω μουσικες που οι υπολοιποι ηξεραν εδω και χρονια.

Music (?)

2010-08-04T19:10:00.001-07:00

Το συγκεκριμενο blog δεν θα ειναι περιγραφικο, αναλυτικο η οτιδηποτε αλλο, ειναι τα τραγουδια που τυχαινε να ακουω περισσοτερο στο ραδιο καθε φορα που ερχομουν στην Αμερικη τα τελευταια χρονια.

Προ-προπερσι:
http://www.youtube.com/watch?v=Y1aLi7p3Zdg&feature=fvst

Προπερσι:
http://www.youtube.com/watch?v=bKDdT_nyP54

Περσι:
http://www.youtube.com/watch?v=qrO4YZeyl0I
(που ηταν τεραστια βελτιωση αν και εχει μεγαλυτερη συναισθηματικη απο καλλιτεχνικη αξια)

Φετο:
http://www.youtube.com/watch?v=CwE-SLnLkqY

Με αυτους τους ρυθμους παιζει και να ακουσουμε καλο τραγουδι στο αμαξι σε καμια 40ρια καλοκαιρια.

Επισης 15 Αυγουστου ερχεται το roast του David Haselhoff και μπορειτε να δειτε ποσο μετραει η ευαισθησια σε αυτη την εκδηλωση απειρου καλλους απο το παρακατω βιντεακι:

http://www.youtube.com/watch?v=k3_aK6TqIK4
και
http://www.youtube.com/watch?v=ULtTn8LeBWU

The Texan Way

2010-08-02T18:13:00.000-07:00

Σημερα το βραδυ η μανα μου ειχε τη φαεινη ιδεα να παμε να φαμε μπριζολες (ειναι το συνδρομο του να χεις μεινει ολη σου τη ζωη στην Ελλαδα που την κανει να πιστευει οτι το πιο ακριβο φαγητο ειναι και το καλυτερο). Δεν ειχα φαει κρεας απο την προηγουμενη βδομαδα, που ξεσαλωσα σε ενα brazilian steakhouse στο Denver και ελαβα 4 εξωδικα απο την Greenpeace πως αν ξαναπατησω εκει θα με θαψουν, οποτε συμφωνησα. Και μολις φτασαμε στο μαγαζι και ειδα την επιγραφη "TEXAS STEAKHOUSE" θυμηθηκα αυτο που ειχε απωθησει το μυαλο μου πριν ενα χρονο, αλλα ηταν πια αργα.

Στο εσωτερικο τα φωτα ηταν χαμηλα (για να μην καταλαβαινεις τι γινεται υποθετω), τα τραπεζια κατι βαρια, σταθερα, ξυλινα πραγματα που εμοιαζαν σα να ειχαν ενσωματωμενες αλυσιδες καπου απο κατω, οι σερβιτορες φορουσαν καουμποικα πουκαμισα και καπελα και διπλα σε καθε ατομο αφηναν 4 μπουκαλια σως. 4 μπουκαλια. Για εναν ανθρωπο που τρωει μονο στεγνο φαι αυτο απο μονο του ειναι πολιτισμικο σοκ. Η ευγενεστατη γκαρσονα μας ρωτησε "so what y'all folks havin' "και πριν προλαβω να ελεγξω τον εαυτο μου με ακουσα να λεω "the rump steak, medium rare, with a side of the cinammon sweet potato and some extra broccoli". Και οσο εκεινη ελεγε κατι επιδοκιμαστικα "all right y'all, i'll bring everything together" κτλ, συνειδητοποιουσα οτι αυτο το λαθος το χω ξανακανει.

Η σερβιτορα αποσυρθηκε στα εγκατα της κολασης που εδω γυρω λενε κουζινα και μας αφησε σε μια σιωπη πιο τρομακτικη απο τα πρωτα 5 λεπτα του Ringu (ηταν και καλα κουλτουρικη τσαχπινια οτι εβαλα τον ιαπωνικο τιτλο, ατσ). Καπου κατω απο το πατωμα αρχισε να παιζει μουσικη απο εκκλησιαστικο οργανο, στην αρχη χαμηλα, μετα πιο δυνατα. Τα φωτα τρεμοπαιξαν και εξω απο το παραθυρο ειδα οτι ειχε ξεκινησει να βρεχει και τα δεντρα κουνιονταν απο τρομακτικους ανεμους. Γυρισα να δω προς την κουζινα και ξαφνικα ακουστηκε ενας κεραυνος ενω ταυτοχρονα η μουσικη εφτανε στην κορυφωση της και ακουγοταν πια παντου μεσα απο τους τοιχους, και τοτε η πορτα saloon της κουζινας ανοιξε και η σερβιτορα βγηκε χαμογελαστη κουβαλωντας ενα δισκο περιπου 18 φορες μεγαλυτερο απο εκεινη, και το χαμογελο της δεν θυμιζε πια φιλοξενια, λιβαδια και Southern Comfort, αλλα τον Chucky, την κουκλα του Σατανα.

Τεσσερις πιατελες και ενας κουβας κοκα-κολα προσγειωθηκαν γυρω μου και νιωθοντας πιο κλειστοφοβικα απο οταν ειμαι στο χαλασμενο μου ασανσερ ξεκινησα να τα περιεργαζομαι. Η μπριζολα (κατ'ευφημισμο, μιλαμε για ενα κομματι κρεας γυρω στα 4 τετραγωνικα μετρα) που καλυπτε το πιατο και εξειχε σε ολα τα ακρα του ηταν κατακοκκινη με αιμα, και οταν προσπαθησα να την κοψω για να δω τι θα βγει απο μεσα εκεινη αποκριθηκε με ενα ξεψυχισμενο "ΜΜΜΜΟΥΥ!". Αφησα το πρωτο πιατο στην ακρη και, προσεχτικα ωστε να μη γυρισω κατα λαθος προς το παραθυρο και δω το ατυχο ζωο καπου εξω να ξεψυχαει, προσπαθησα να βρω τη σερβιτορα. Αναμεσα μας ορθωνοταν ενα τειχος απο κατι που εμοιαζε σαν τηγανιτες πατατες στο χρωμα και την υφη, αλλα οχι στο μεγεθος. Ηταν αυτο που ακουνε οι μπαμπαδες των τηγανιτων πατατων στο δασος και γυρνανε τρεχοντας στο σπιτι με ξαφνικες ιδεες να παρατησουν το κυνηγι και να γινουν χρηματιστες, κατασκευαστες οδοντογλυφιδων η αναλυτες ζωδιων που αφορουν τα μεσα Μαρτιου. Ηταν FREEDOM FRIES και παντου γυρω τους εσταζε κατι σαν τυρι, κατι σαν αποβλητα του Κοζλοντουι, κατι τελος παντων που δεν θα μπαινε στο στομα μου ουτε αν συμπληρωνε 17 τριπλοτυπα και τα υπεγραφε και ο μπαμπας του. Εκει, αναμεσα στις FREEDOM FRIES (μονο με κεφαλαια περιγραφονται) εντοπισα μια τρυπιτσα που μου εδινε ενα μικρο οπτικο πεδιο προς τη γκαρσονα και τη ρωτησα αν αυτο ειναι medium rare και γιατι ενα χωραφι πατατες προσπαθει να με σκοτωσει χρησιμοποιωντας εμφανως οτι ηταν αυτο που ψαχνουν τοσο καιρο στο Ιρακ. Το μονο που ειδα στο βλεμμα της ηταν απορια:
"This is how we cook here y'all, we like our portions manly and we never ruin our meat. Enjoooy!"
Αφοτου εφυγε, και η απελπισια μου φαινοταν μονο να αυξανεται, αγνοησα τη μπριζολα που ειχε αρχισει να μασαει μια απο τις πατατες και αφοσιωθηκα στη γλυκοπατατα. Οπως περιμενα και αυτη ηταν βγαλμενη απο ταινια οπου μικροι ανθρωποι μπλεκουν σε περιπετειες σε ενα μερος οπου ολα ειναι τεραστια και ξαφνικα μια θεορατη πατουσα εμφανιζεται και τους κανει χαλκομανια, και καθε λιγο γυρνουσα και την κοιτουσα μη βγαλει ξαφνικα στομα και μου εξηγησει οτι δεν ειναι ορεκτικο αλλα χαρακτηρας απο το Toy Story και κατα λαθος βρεθηκε εδω. Η μπριζολα ρευτηκε, εγλειψε λιγα ακομα απο τα χημικα των FREEDOM FRIES, ανασηκωθηκε οσο μπορουσε και μου τραγουδησε σε μια περιεργη διαλεκτο Ναβαχο το "Na na na na, don't phunk with my heart", και αφοτου εξερευνησε το περιβαλλον με τις κεραιες της, φορεσε το παλτο, πηρε την ομπρελα της και εφυγε. Και με μεγαλο φοβο για το τι θα αντικρυσω γυρισα επιτελους στο τελευταιο μου πιατο και συναντησα τη μεγαλυτερη εκπληξη της βραδιας.

Ενα μικρο πιατακι με ενα μαδημενο μπροκολο μεσα.
Επρεπε να το περιμενω οτι αυτο πιανεται για "extra broccoli" εδω.

Lost

2010-08-01T15:06:00.000-07:00

Τις τελευταιες μερες ειμαι πεπεισμενος πως το καλυτερο μερος που θα μπορουσε να φερει η NASA τους μελλοντικους της αστροναυτες για να νιωσουν την απομονωση του διαστηματος ειναι ο αμερικανικος νοτος. Ακομα και σε μια ιστορια επιστημονικης φαντασιας που διαβαζα προχτες, η πολη στην οποια εξελισσοταν και ηταν διαλεγμενη για να βγαζει ενα συναισθημα αποστασης απο τον πολιτισμο, μετα απο λιγη ερευνα αποδειχτηκε να απεχει περιπου 10 λεπτα με τ'αμαξι απο δω που γραφω (και να ειναι διπλασια σε πληθυσμο απο τη δικια μου). Εχω ζησει τα 18 πρωτα χρονια της ζωης μου σε ενα νησι που το μισο χειμωνα δεν ειχε προσβαση στον πολιτισμο και παλι μονο στα αμερικανικα χωρια εχω νιωσει οτι εχω ναυαγησει σε ενα μερος που απεχει ετη φωτος απο οτιδηποτε.
Στην αρχη μου εκανε εντυπωση οτι ολα ηταν τοσο μακρια. Το σπιτι μου χωριζεται
α)απο το σπιτι αριστερα με ενα δασος
β)απο το σπιτι δεξια με αλλο δασος
γ)απο το σπιτι πισω με το δασος που ενωνει τα αλλα δυο δαση (wtf)
δ)απο το σπιτι μπροστα με μια λιμνη
και χωρις να θελω να υποστηριξω οτι εχω ζησει μεγαλο διαστημα εδω, μετα απο 4 χρονια και κατι, μου φαινεται τουλαχιστον περιεργο που τα μονα νοημοντα οντα που εχω γνωρισει στη γειτονια ειναι σκιουροι και μια φορα ενα περαστικο ρακουν (το γαμημενο μας σνομπαρε και εφυγε αμεσως).
Και ακομα και οταν συνηθισεις τις αποστασεις και τα αδεια τοπια υπαρχει η αποσταση απο τον πολιτισμο. Στο μοναδικο κινηματογραφο της πολης ερχονται μονο blockbusters. Τα βιβλιοπωλεια ειναι υποκαταστηματα αλυσιδων και φερνουν συγκεκριμενα, politically correct πραγματα. Μονο στο φαι βρισκεις ποικιλια, και απο ενα σημειο και μετα το φαι γινεται το χομπι σου. Φχαριστω, δε θα παρω, φακ γιου. Και η αφορμη του παραπανω ξεσπασματος δεν ειναι οτι με νοιαζει τι κανουν εδω, χεστηκα, σε 15 μερες θα τα μαζεψω και θα γυρισω σπιτι, η αφορμη ειναι οτι χτες μου τελειωσαν τα τσιγαρα.

Στη Θεσσαλονικη οταν μου τελειωνουν τα τσιγαρα υπαρχουν διαφορες επιλογες απο τις οποιες η δυσκολοτερη ειναι να σηκωθω και να παω μεχρι τον Αιγυπτιο (3 λεπτα περπατημα) να αγορασω, και η ευκολοτερη να κανω τρακα η να χωσω καποιον να παει. Εδω οταν μου τελειωνουν τα τσιγαρα υπαρχει μονο ΜΙΑ επιλογη: να παρω το αμαξι και να οδηγησω 15 λεπτα μεχρι το πλησιεστερο βενζιναδικο που ειναι ανοιχτο 24/7. Μονο που αν εισαι και λιγο βλακας και ξεχασεις το GPS στο σπιτι ο δρομος μπορει να σε βγαλει σε περιεργα μερη. Στην αρχη πηγαινα καλα. Μετα πηρα μια λαθος στροφη. Μετα εκανα εναν κυκλο για να ξαναβγω στο σωστο δρομο και χαθηκα τελειως. Και ξαφνικα βρεθηκα σε ενα μικρο δρομακι στη μεση του πουθενα, αριστερα και δεξια χωραφια ως εκει που φτανει το ματι, καπου τεεεεεερμα κατου ενας αχυρωνας και ουτε ενα γαμοφως. Βγηκα απο τ'αμαξι, αναψα ενα απο τα τσιγαρα που εξαιτιας τους απ'οτι φαινοταν ταξιδεψα σε αλλο πλανητη, το πηρα αποφαση οτι δεν υπηρχε καμια περιπτωση να προσανατολιστω σε ενα μερος χωρις θαλασσα που παντου εβλεπες το ιδιο πραγμα, ειδα τ'αστερια αποτυχανοντας παταγωδως να εντοπισω τον Πολικο Αστερα (συγγνωμη Ελενη, ειχες δικιο) και ετσι κι αλλιως δεν ηξερα το σημειο του οριζοντα που επρεπε να ακολουθησω, μπηκα ξανα στο αμαξι και ακολουθησα το δρομο μεχρι που μ'εβγαλε σε μια διπλανη πολη, βρηκα αλλο ενα βενζιναδικο και ζητησα οδηγιες. Και ακομα ενα πακετο τσιγαρα για να μην εχω και αποψε τα ιδια.

Και ακομα και τωρα που καθομαι στο pc και το γραφω αυτο δε νιωθω τελειως ασφαλης. Εχω ανοιξει το παραθυρο (υπαρχει μια θεμελιωδης διαφορα αναμεσα στα εδω και τα εκει παραθυρα, εκει ανοιγουν αριστερα και δεξια, εδω σηκωνεις ενα βαρυ ξυλινο πραγμα, και αν νομιζεις πως ειναι το ιδιο μαλλον δεν εχεις φαει στα δαχτυλα παραθυρο) για να φευγει ο καπνος και διαβαζω ενα βιβλιο που κανονικα δεν θα επρεπε να με τρομαζει, αλλα σε αυτο το περιβαλλον νομιζω θα φοβομουν ακομα και τον Ποπαι. Εξω το σκοταδι ειναι πιο πηχτο απο συμπηκνωμενη μανταριναδα, δεν υπαρχει πολη σε ακτινα 20 λεπτων με τ'αμαξι και μετα τις 12 ολοι στα διπλανα (που λεει ο λογος) σπιτια κοιμουνται η τους εχει σκοτωσει ο σχιζοφρενης δολοφονος με το πριονι που ζει στον πατο της λιμνης. Το μονο που βλεπω απο το παραθυρο μου ειναι εναν κορμο δεντρου, τον καπνο που βγαινει και μετα ενα πραγμα 100 φορες πιο σκοτεινο απο αυτο που βλεπεις οταν κλεινεις τα ματια σου, πισω απο τα βλεφαρα σου.

Νομιζω οτι αν δε μου ελειπε τοσο το σπιτι μου θα καθομουν εδω για ενα χρονο και θα διαβαζα βιβλια.

Stories

2010-07-30T10:35:00.000-07:00

Αυτη τη στιγμη καθομαι στην τελευταια, μεσαια θεση σε μια πτηση της southwest απο Denver για St. Lewis και προσπαθω να καταλαβω γιατι ειναι μαυρα τα δαχτυλα μου, και μετα απο ωρα σκεψης για το αν εφτιαξα καμια αλυσιδα ποδηλατου, αλλαξα τα λαδια στο μηχανακι η καθαρισα το γκαζιμπο (κανενα απο τα τρια δεν συνιστα συνηθισμενη ενασχοληση μου στο αεροπλανο η οπουδηποτε αλλου) συμπερανα πως το μαυρισμα ηταν απο τις σελιδες των δυο βιβλιων που τελειωσα απο αεροπλανο σε αεροπλανο αυτες τις μερες. Ειδικα εκεινο που εχω στα ποδια μου τωρα ειναι φτηνιαρικη εκδοση και λερωνει παντου, αλλα το ειδος της φτηνιαρικης εκδοσης που βρισκεις μονο στην Αμερικη και μ'αρεσει πολυ, εχει σκληρο εξωφυλλο, κατι τεραστιες και χοντρες σελιδες σαν εφημεριδοχαρτο και μελανι που το φυσας και αλλαζει σχηματα. Το επομενο πραγμα που μου 'ρχεται στο μυαλο ειναι πως εκτος απο τη βαλιτσα με τα ρουχα που εδωσα για check-in εχω αλλη μια ακριβως απο πανω μου γεματη βιβλια, τα οποια πρεπει επειγοντως να κρυψω πριν φτασω στο σπιτι (το δωματιο μου στο Goldsboro ειναι αδειο επειδη δεν ζω εκει οποτε σιγα σιγα γεμιζει με τα βιβλια που αγοραζω σε καθε ταξιδι, απο ενα σημειο και μετα απλα δε χωρουσε τιποτα αλλο και η μανα μου διαμαρτυρεται συνεχεια οτι φοβαται να μπει να το καθαρισει με τοσους διαολους στα εξωφυλλα να την κοιτανε).
Τελος παντων, το θεμα ειναι αλλο: Στο Boulder βρηκα ενα βιβλιοπωλειο που ηταν σιγουρα το ωραιοτερο που εχω δει στη ζωη μου, και εχω δει πολλα. Το ισογειο ειχε κατι τεραστιες βιβλιοθηκες που δεν αφηναν ουτε μισο εκατοστο τοιχου, γεματες μεταχειρισμενα βιβλια, στον πανω οροφο ειχε ενα δωματιο με μια μικρη ταμπελιτσα "MAIN HALL" και μεσα μια μεγαλη τραπεζαρια με απειρα βιβλια τρομου στοιβαγμενα γυρω της, τα επιστημονικης φαντασιας ηταν τερμα πανω, διπλα σε ενα παραθυρο για να βλεπουν τ'αστερια, ενας διαδρομος στα αριστερα ειχε μετατραπει σε yoga room με μαστουριαρικα αρωματα και βουδες για το new age section και δεν υπηρχε πουθενα παγκος με best-sellers, το καταλαβαινω πως ειναι αβολο και αντιεμπορικο αλλα οταν μπηκα και ενιωσα οτι απευθυνεται σε ανθρωπους που πανε και ξερουν τι ψαχνουν, το ερωτευτηκα με ολη τη δυναμη του ελιτισμου και του σνομπισμου μου. Α, και διπλα στη γυαλα με τα ζαχαρωτα στο ισογειο επαιρνες μια στροφη αριστερα αναμεσα σε κατι στοιβες που ηταν επιτηδες βαλμενα πολυ κοντα, στριμωχνοσουν για λιγο και εβγαινες ξαφνικα σε ενα σαλονακι με μικρους καναπεδες και παιχνιδια, και στους τοιχους κλασσικα παιδικα βιβλια. Holy fuck δηλαδη.
Εκει αφησα ολες μου τις οικονομιες και αναμεσα στα πολλα που πηρα (βρηκα και το Virgin Suicides μεταχειρισμενο για 3 δολλαρια σε αψογη κατασταση) ηταν και ενα, καινουριο μαλλον γιατι δεν το χω ξανακουσει, λεγεται Stories και ειναι μια ανθολογια ιστοριων τρομου και φαντασιας που εχουν επιμεληθει ο Neil Gaiman και ο Al Sarrantonio (αυτος δεν ξερω ποιος ειναι). Γενικα ηταν καλο στα σημεια που περιμενα (τιποτα δε μ'εκανε να βαρεθω) και κακο στα σημεια που φοβομουν (μερικες φορες ο Gaiman γινεται λιγο υπερβολικος με τις εμμονες του και ενα σα ν'ακους emo 14-χρονο κοριτσακι να κλαιγεται αλλα ευτυχως δε γινεται συχνα) αλλα οταν εφτασα στο τελος, πετυχα μια ιστορια που αξιζε ολα τα 35$ που μου κοστισε το ρημαδι. Ειναι η μεγαλυτερη στο βιβλιο (γυρω στις 50 σελιδες) και με μεγαλη διαφορα η καλυτερη, το The Maiden Flight of McCauley's Bellerophon της Elizabeth Hand ειναι η ιστορια τριων παλιων συναδελφων σε ενα μουσειο που βρισκονται μετα απο χρονια οταν μαθαινουν οτι το παλιο τους αφεντικο και κοπελα του ενος τους οταν ηταν νεοι πεθαινει απο καρκινο μονη σε μια μικρη πολη μακρια τους. Οι τρεις τους θυμουνται οτι πριν απο χρονια η ιδια ηταν υπευθυνη για την καταστροφη ενος σπανιου φιλμ μου εδειχνε την πτηση 17 δευτερολεπτων μιας περιεργης μηχανης δυο χρονια πριν πεταξουν οι αδερφοι Wright και για να την κανουν να νιωσει καλυτερα φτιαχνουν τη μηχανη απο την αρχη και προσπαθουν να ξαναγυρισουν το φιλμ σα να μην καταστραφηκε ποτε.
Αυτα.

Delirium

2010-04-28T11:16:00.000-07:00

Θελω να το ξεκαθαρισω απο την αρχη για να μην υπαρξουν παρεξηγησεις.
Δεν εχω καποιο γενικο, αδικαιολογητο προβλημα με τους γεωλογους και τη γεωλογια.
Εχω ενα συγκεκριμενο, αδικαιολογητο προβλημα μαζι τους, τους μισω.
Γενικα προσπαθω να ειμαι ανοιχτομυαλος, δεχομαι τη γνωμη των αλλων μεχρι να αρχισουν να με τσατιζουν, δε μαλωνω για ομαδες και κομματα, δεν εχω προβλημα με καμια συγκεκριμενη κοινωνικη ομαδα, ακουω και καλα πειραματικη μουσικη και δε με απωθουν οι ομοφυλοφιλοι αν δεν το κανουν αρκετα κοντα μου ωστε να με παιρνουν τα σκαγια αλλα οσο και να προσπαθω υπαρχουν πραγματα που δε βρισκω το λογο υπαρξης τους, και ακομα και τοτε προσπαθω να τα ανεχομαι. Τα παγωτα ΚΡΙΚΡΙ. Τον Αδωνη Γεωργιαδη. Εκεινο το οργανο γυμναστικης που ειναι σαν ενθουσιωδης δονητης. Ολα τα λαχανικα εκτος απο το μπροκολο στο Mongo. Αλλα με τους γεωλογους ρε φιλε δεν αντεχω, κατι ραγιζει μεσα μου.

Δεν ειναι οτι η σχολη, το επαγγελμα και γενικοτερα η υπαρξη τους μου φαινεται παντελως αχρηστη (αν και ολα αυτα ισχυουν), αυτο συμβαινει και με αλλα πανεπιστημια που δεν εχουν κανενα λογο υπαρξης εκτος απο το να τσατιζουν παρομοιες σχολες. Πχ, αυτοι που σπουδαζουν Βιολογικων Εφαρμογων στα Γιαννενα και λενε οτι κανουν "κατι σαν Ιατρικη αλλα οχι Ιατρικη γιατι δεν εχει επαγγελματικες προοπτικες" υπαρχουν για να τσατιζουν τους γιατρους. Αυτοι που σπουδαζουν Ανθοκομια στο Μεσολογγι (και μενα μου ακουγεται σαν λογικο αλμα αυτο στην προταση αλλα υπομονη) και λενε οτι κανουν "αρχιτεκτονικη εσωτερικων χωρων" υπαρχουν για να εκνευριζουν τους αρχιτεκτονες και κυριως τους εσωτερικους χωρους. Και αυτοι που σπουδαζουν η ασκουν τη Γεωλογια υπαρχουν για να διαολιζουν εμενα. Δηλαδη μα τω Θεω, δε βρισκω αλλη χρησιμοτητα στον κλαδο τους απο το να με κανουν να βγαζω σπυρια.

Νομιζω οτι καποτε, πριν πολλα χρονια, σε ενα δωματιο στα εγκατα της Γης μαζευτηκαν ο Σανταμ Χουσεϊν, ο Χιτλερ, ο Τζενγκις Χαν, η Καρι Μπραντσο, ο Πινκι, ο Μπρεϊν, η Καρι Μπραντσο και ο Dr. Evil και κατεστρωσαν το σχεδιο τους για την καταστροφη του κοσμου, και αυτο περιληπτικα ηταν να μαζεψουν ολα τα μαθηματα επιλογης απο τις κανονικες σχολες και να φτιαξουν μια που δεν θα εχει λογο υπαρξης (δεν ξερω πως θα φερει αυτο το τελος του κοσμου, δεν εχει σημασια). Και για να μη με λετε μαλακα (ναι, σιγα) και μεροληπτικο (χεστηκα, ειμαι) βρηκα και στοιχεια, οριστε μερικα απο τα μαθηματα στον οδηγο σπουδων τους και αποσπασματα απο την περιγραφη τους ωστε να φαινονται μαλακιες:

Κρυσταλλογραφια: [...] 32 [...] ομάδες [...] με ακτίνες Χ [...]. Το πιο καθυστερημενο πρωταθλημα ποδοσφαιρου ολων των εποχων.
Εισαγωγη στη Γεωλογια: Ιστορια [...] και [...] χρονολογηση [...] πλακων [...]. Ειναι το μαθημα που καθονται ολοι μαζι και βλεπουν ροδα, τσαντα και κοπανα.
Φιλοσοφια της Επιστημης: Χωρις σχολια.
Εισαγωγη στη Σεισμολογια: [...] Μακροσεισμικα αποτελεσματα των σεισμων [...]. Οχι, νταξ, αυτο δυσκολο ειναι. Εχουν ενα βιβλιο και γραφει παντου ΜΠΟΥΜ με μεγαλη γραμματοσειρα.
Ασκησεις Υπαιθρου: Ντα φααααακ
Γενικα Μαθηματικα ΙΙ: [...] πραξεις [...]. Πειτε με μαλακα αλλα γνωμη μου ειναι πως αν δεν ξερεις να κανεις προσθεση πρεπει να σε πνιγουν στο νεροχυτη μολις γινεσαι 15. Ο νεροχυτης θα πρεπει να ειναι μεγαλουτσικος και βαθυς.
Γενικη Μετεωρολογια: ΖΕΣΤΗ! ΚΡΥΟ! ΚΡΥΟ! ΑΚΟΜΑ ΚΡΥΟ! ΤΩΡΑ ΖΕΣΤΗ!
Παλαιοντολογια Ασπονδυλων: Νταξ, οτι πεις.
Γενικα Μαθηματικα ΙΙΙ: [...] πραξεις [...] Για οσους δεν τις εμαθαν καλα στο προηγουμενο μαθημα.
Παλαιοντολογια Σπονδυλωτων: Βλεπε Παλαιοντολογια Ασπονδυλων + Σπονδυλες.
Φυσικη Γεωγραφια: Ναι, εκεινη που ξεκιναει στην τριτη Δημοτικου.
Ασκησεις Υπαιθρου: Μα τον αγιο Σωστη, το ξαναχει!
Μικροπαλαιοντολογια: Παλαιοντολογια Ασπονδυλων + Σπονδυλες αλλα πολυυυυυυυ μικρα!
Γενικη Κλιματολογια - Κλιμα Μεσογειου και Ελλαδας: Σε αυτο το μαθημα ανοιγουμε το παραθυρο, βλεπουμε τον καιρο και κανουμε ολοι μαζι "Ααααααα" εν χορω.
Σεισμικες Μεθοδοι Γεωφυσικης Διασκοπησης: Βαριεμαι να διαβασω τι αφορα αυτο αλλα υποθετω πως εχει να κανει με μεθοδους για να προκαλουμε σεισμους, και στο τελος εφτιαξαν και μια ψευτικη λεξη και την πεταξαν για να φαινεται επιστημονικο.
Αναλυση Γεωλογικων Δεδομενων: Σα να λεμε, εχμ, Γεωλογια;
Ξενογλωσση Γεωλογικη Ορολογια Ι: Ντα νταααααν. Rock, stone, earth, quake, earthquake, Flintstones, yaba daba doo, done.
Γεωχρονολογησεις: Αυτο ειναι εργαστηριο και εχει μεγιστη σημασια, ειναι και δυσκολο. Βγαινεις στο δρομο, βρισκεις μια κοτρονα, τη βαζεις πανω στον παγκο και τη ρωτας: "Ποσο χρονω εισαι συ καλε; Ποιανου εισαι; Πως το λενε το αδερφακι σου; Ποσα παγωτα εχεις φαει;"
Παλαιοανθρωπολογια: Εδω ειναι που μαζευονται και μιλανε για παλιανθρωπους, πως να τους καταλαβεις, ποια ειναι τα αδυναμα σημεια τους και πως να μη σε πηδηξουν και σ'αφησουν αστεφανωτο.
Χαρτογραφησεις Υπαιθρου: Αντε γιατι αρκετα μαλακιστηκαμε με τις Ασκησεις Υπαιθρου.
Ωκεανογραφια: ΑΣΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΗΣΥΧΗ ΓΑΜΩ ΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΣΟΥ!

Και θα κλεισω με το προσφατο γεγονος του ηφαιστειου, στην Ισλανδια, Γροιλανδια, Παταγονια, καπου εκει γυρω, δεν ειμαι σιγουρος. Εκει που ολοι περιμεναμε να καταλαβουμε τι σκατα κανουν οι γεωλογοι. Εκει που αρχισαν οι ηγετες κρατων να φωναζουν "εναν γεωλογο, ειναι επειγον!" και να ψαχνουν τους επιστημονες που πληρωναν τοσα χρονια και δεν περιμεναν ποτε να χρειαστουν. Μεινε ησυχος πολιτη, οι γεωλογοι ηρθαν, επισκοπησαν και απεφανθησαν:
Τώρα υπάρχει "τουλάχιστον ένα ποσοστό λάβας που εκτινάσσεται από τον κρατήρα και πέφτει πάνω στον πάγο", δήλωσε ο Γιορλεϊφούρ Σβέινμπγιορνσον, γεωλόγος της μετεωρολογικής υπηρεσίας. Πηγε αυτος με το ηλιθιο ονομα καπου εκει πιο μακρια, ειδε τη λαβα να πεφτει στον παγο και το παρουσιαζει λες και ανακαλυψε το μικροτσιπ.
"Το χρώμα του ατμού εξακολουθεί να είναι φαιό, αλλά είναι πλέον και αρκετά λευκό, επομένως μοιάζει περισσότερο με νερό που εξατμίζεται", προσέθεσε. Ξερει τα χρωματα, ξερει και πως ειναι το νερο που εξατμιζεται, τι εξυπνο παιδακι γαμωτητου!
"Οπως σημείωσε ο γεωλόγος, η ποσότητα της στάχτης που εκτινάσσεται στον ουρανό δείχνει να είναι μικρότερη."
Ενταξει, δεν το συνεχιζω, νομιζω θα μου ρθει το εγκεφαλικο οπου να ναι...

Τεταρτη βραδυ

2010-04-21T13:02:00.000-07:00

Καθεσαι μονος μπροστα στο pc και παιζεις poker, στην τηλεοραση δειχνει ποδοσφαιρο αλλα δεν εισαι σιγουρος ποιες ομαδες ειναι και απο κατω περναει το σκουπιδιαρικο. Καποια στιγμη περναει η ωρα, κλεινεις την τηλεοραση και το φωτιστικο, βαζεις ενα ποτηρι jack, στριβεις ενα τσιγαρο και συνεχιζεις να παιζεις χαρτια μεσα στα σκοταδια ενω αρχιζεις να υποπτευεσαι πως εισαι ο μονος ανθρωπος που εχει απομεινει ξυπνιος στον κοσμο.
Οι ηχοι σεξ απο τον πανω οροφο εχουν σταματησει.
Ο καιρος ειναι κατι αναμεσα σε ανοιξιατικος και καλοκαιρινος.
Η γειτονια ειναι σιωπηλη.
Ο καπνος απο το τσιγαρο σχηματιζει περιεργες φιγουρες στο οριο αναμεσα στο φως του υπολογιστη και το σκοταδι του υπολοιπου δωματιου.
Απο την ανοιχτη μπαλκονοπορτα μπαινει ψυχρουλα αλλα ακριβως τοση ωστε να ειναι ευχαριστη και να σηκωνει που και που τις τριχες στο σβερκο σου.
Και ξαφνικα περναει απ'εξω ενα αμαξι με κατεβασμενα τζαμια και απο μεσα ακουγεται μια στριγκλια απο σαξοφωνο.
Και τοτε ΞΕΡΕΙΣ οτι εισαι στο Φονικο Οπλο!

Ντα φαααααακ

Ασχετο

2010-03-20T17:35:00.001-07:00

Ξεκιναω μην εχοντας την παραμικρη ιδεα για το θεμα του post, εγραφα κατι πιο σοβαρο και χρειαζομαι διαλειμα, οποτε οτι βγει.

Και τωρα που λεω βγει, προχτες το βραδυ βγηκα στο Monrose (πρωην It's Only) και πολυ προσωπικα το πηρα που αλλαξε ετσι το μαγαζι. Δε με νοιαζει που αλλαξε η μουσικη, η διακοσμηση, το προσωπικο, η πορτα, οι τουαλετες, τα πλακακια, η θεση της σκαλας (γι'αυτο δεν παιρνω ορκο), που τους λες "μια πρασινη" και σου φερνουν ενα δηθεν πραμα οτι να'ναι η που ολες οι σερβιτορες αναγκαζονται να φορανε ασκημους μπερεδες, ειλικρινα ολα αυτα τα επουσιωδη θεματα με αφηνουν παγερα αδιαφορο, κοινως χεστηκα. Το προβλημα μου ειναι τα τασακια. Το It's Only ειχε κατι συμπαθεστατα γυαλινα τασακια που γραφανε πανω The Only Rock Bar in Town και κατι αλλες πιπες και το ειχα εθιμο οποτε πηγαινα να κλεβω ενα, το Melrose εχει κατι αδιαφορα, μαλακισμενα που δε γραφουνε τιποτα πανω και δεν εχω ορεξη να τζουρνεψω ουτε ενα. Μπραβο ρε μαλακα, καταφερες να μη σου κλεβω τασακια, συγχαρητηρια. Αν το πηγαινουμε ετσι να αλλαξουνε κουπες και στο Διατηρητεο, σφηνοποτηρα στο Ταξιδι, κρασοποτηρα στην Αλαμπρα και λαμπες στο Μετροπολις (αυτο δεν ειναι στη Θεσσαλονικη) να μην κλεβω τιποτα οταν ειμαι μεθυσμενος, πολυ Ευρωπη γιναμε γαμω την πουτανα μου, μας κοψανε την εξοδο τις καθημερινες (σιγα), μας κοψανε το καπνισμα σε κλειστους χωρους (ΣΙΓΑ), να μας κοψουνε και τις μικροκλοπες να δουμε τι θα καταλαβουνε οι ψοφιοι.

Και τωρα που λεω Ευρωπαιοι, το καλοκαιρι που θα ειμαι στην Αμερικη, 6 Αυγουστου που θα φυγουν οι φιλοι μου λεω να παω Chicago που θα εχει το Lollapalooza, δεν ξερω τι θα εχει φετος αλλα το περσινο lineup με καθησυχαζει καπως: Depeche Mode, Tool, Killers, Jane's Addiction, Kings of Leon, Yeah Yeah Yeahs, Thievery Corporation, Rise Against, Decemberists, Animal Collective, Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs, Raveonettes, Lou Reed, Coheed and Cambria, ουτε θυμαμαι ποσοι ακομα ητανε, στο προπερσινο που ειχα παει κιολας ειχε Rage Against the Machine, φετος δε μπορω να φανταστω τι θα γινει. Και αν εχω δει ηδη εδω Massive Attack και Fatboy Slim (οι Rammstein μαλλον διαγραφονται) νταξ, τι αλλο να ζητησω, Μαλαμα θα παω τον Σεπτεμβρη.

Και τωρα που λεω Σεπτεμβρη, δε μας γαμας λιγο καιρε, εχεις γινει πιο ενοχλητικος απο τους μαλακες που πηγαινοερχονται στα μαγαζια οταν στεκομαι στο διαδρομο, παρε μια αποφαση, η μεσα η εξω, η κρυο η ζεστη. Δε γινεται να ξυπναω το πρωι, να βγαινω μες την τρελη χαρα με τη βερμουδα και το γυαλι και να γυρναω τρεμοντας και μασωντας την αριστερη πατουσα μου για να φυγει το κρυοπαγημα, εχω αρχισει να το παιρνω προσωπικα, μαλλον το κανεις επιτηδες. Με βλεπεις να βγαινω κουλ και ανετος με την αυτοπεποιθηση του καλοκαιρινου μαλακα και με στελνεις σπιτι το απογευμα καταρρακομενο σωματικα και ψυχολογικα, καπου γυρω στο μεσημερι το ντυσιμο αρχιζει να φαινεται ασχετο με την εποχη, οταν πλησιαζει το απογευμα και κρυβεται ο ηλιος το γυαλι μοιαζει τελειως ηλιθιο και μεχρι να ρθει το βραδυ εχω μετατραπει απο summertime-and the living's easy σε γρανιτα-δαπιτη. Ουστοδιαολο.

Και τωρα που λεω ουστοδιαολο μαλλον πρεπει να παω για υπνο.

Η Αλικη το Σκουλικι

2010-03-19T20:10:00.000-07:00

Δεν πιστευα πως θα ξανακανε ταινια σαν τον Πλανητη των Πιθηκων ο Burton αλλα με διεψευσε πανηγυρικα.

Εφετζιλικια (καπως αδιαφορα ομως, ο κοσμος της Αλικης στην ταινια δεν εχει τιποτα απο την ψυχακικη ατμοσφαιρα του βιβλιου), ηθικοπλαστικα μυνηματα της πουτσας, ανυπαρκτο σεναριο και φιναλε της νυστας. Και ο Depp δε με ενθουσιασε ιδιαιτερα, το χαμογελο της χαζομαρας που ειχε στο Charlie and the Chocolate Factory μπορει να με κρατησει για μια ταινια, παραπανω ΔΕΝ. Κυριακη μεσημερι στο MEGA και αν.

Απο την αλλη ειδαμε το 2012 με φιλους και τετοια κινηματογραφικη εμπειρια ειχαμε χρονια να ζησουμε. Θελω να πιστευω πως δεν το πηγαινε για σοβαρη ταινια ο σκηνοθετης γιατι τετοια πιπα δε ματαγυριστηκε ποτες, αλλα αν ηταν κωμωδια (οπως και υποψιαζομαι) τοτε μπραβο στον καλλιτεχνη, αυτος ηταν γκαϊφες.

Και τελος, βγηκε το trailer του Predators. Εκτος απο το προφανες (εχει Predators) επισης ειναι μπλεγμενος ο Robert Rodriguez, παιζουν ο Adrien Brody, ο Topher Grace και ο Laurence Fishbaurne και φαινεται πως θα χει πλακα (αν και υπαρχει εντονη φημολογια πως θα ειναι PG-13, οποτε να πανε να γαμηθουνε, δεν πληρωνω για εισητηριο να βλεπω κυνηγους να χοροπηδανε και να τραγουδανε). Το trailer να το δειτε στο youtube γιατι οποτε βαζω βιντεακι βγαινει μεγαλο και μου γαμαει τη σελιδα.

Αυτα.

Zynga

2010-03-01T07:26:00.000-08:00

Θυμαμαι μια φορα που εβλεπα ποδοσφαιρο και ετυχε να πεσουνε κατι αεροπλανα στους διδυμους πυργους στη Νεα Υορκη, και οταν αναβληθηκε ο αγωνας ο Σωτηρακοπουλος αρχισε να λεει οτι το ποδοσφαιρο ειναι το πιο ομορφο δευτερευον πραγμα στον κοσμο, αλλα και παλι δευτερευον. Το θεμα του blog ειναι τελειως ασχετο με αυτο.

Ο πιο ομορφος δευτερευον τροπος να ξυπνησεις το πρωι ειναι να πινεις τον καφε σου, να καπνιζεις το πρωτο τσιγαρο και εκει που παιζεις ποκερ στο facebook (τα αλλα θελουν λεφτα) να βρεθει ενας τυπος που να επιμενει να του δωσεις chips επειδη εχεις πιο πολλα απο αυτον. Δεν δειχνει και πολυ ωριμοτητα, γι'αυτο στο copy paste αλλαξα το ονομα μου με "malakas" αλλα αυτος ειναι ο "vlakas".

vlakas: please, give some chips
malakas: hell no
vlakas: please
malakas: oh, ok then
malakas: wait
malakas: go fuck yourself
vlakas: you have 64k and i have 17k, please give me some chips
malakas: the only chips i'd give you would be potato chips if they were expired and i had stepped on them by mistake, or deliberately, but only if both conditions applied
vlakas: you don't have to be a smartass
malakas: believe me, i do
vlakas: now you have 90k
malakas: i get it, the more i have the more i should give you
malakas: shit, it makes perfect sense
vlakas: yes, please give
malakas: not if you needed a kidney transplant and you could get it with poker chips
vlakas: douche
malakas: and even then i'd come over your deathbed and laugh with my pair of aces in hand
vlakas: i just wanted 1k asshoel
malakas: you can have my dick in a box
vlakas: ill have your mom ni a box
malakas: no you won't, she's too fat for that
vlakas: it's a big box, lol
malakas: what are you laughing at motherfucker, you don't have enough chips for a big box

Δε νομιζω να φτιαξανε το chat εχοντας αυτο στο μυαλο τους αλλα μου φτιαχνει το πρωινο καμια φορα

wtf

2010-02-18T07:53:00.001-08:00

Παει και η ΠαιδοΧειρουργικη, παμε για πτυχιο

Πρεπει

2010-02-16T16:28:00.001-08:00

να βρουμε ενα χομπυ.

Και γρηγορα.

Πιο βλακας πεθαινεις

2010-02-15T06:04:00.000-08:00

Δεν ειναι κινηματογραφικη η λογοτεχνικη προταση αλλα το θυμηθηκα και γελουσα μονος μου.

Χτες, και ενω βλεπαμε IT Crowd 3 ατομα μπροστα στο pc, αρχισε ενας καυγας απο αριστερα και δεξια μου (στη μεση καθομανε) για τα μπουκαλια του νερου. Ο ενας φωναζε οτι το μπουκαλι εχει σαπισει τοσες μερες πανω στο γραφειο, ο αλλος οτι ειναι το μπουκαλι του υπνου και δεν παθαινει τιποτα, καποιος με ρωτησε ποτε αγορασα τα νερα και εκανα τον μαλακα (κυριως επειδη δεν τα αγορασα εγω ενω ηταν η σειρα μου), σε καποια φαση ο ενας αρχισε να φωναζει οτι τον εχουμε ζαλισει και τον εχουμε ρωτησει ενα εκατομμυριο φορες ποσο καιρο ειναι τα νερα εκει και ο δευτερος απαντησε με ενα απεγνωσμενο "ΑΕΙ ΡΕ ΒΛΑΚΑ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΜΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΘΑ ΕΙΧΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ".
Ε, μετα καθομουνα και χαμογελουσα μονος μου γιατι θυμηθηκα την τελευταια φορα που το ειχα πει αυτο.

Ηταν ενας τυπος στο νησι που οσο καιρο τον θυμαμαι τον σιχαινομουν. Στο σχολειο τον κοιτουσα με εκεινο το βλεμμα που προσδιοριζεται καπου αναμεσα στο μισος και τη δυσκοιλιοτητα, στις παρεες τον παρομοιαζα συνεχεια με εντομα και τρωκτικα και ποσο χαλια θα γινονταν τα παπουτσια μας αν τον πατουσαμε καταλαθος, μια φορα ειχα παρει ενα αροξολ στο σχολειο και τον κυνηγουσα στην αυλη. Ελα, ξερεις πως ειναι, κατι τυποι που δε σου χουν κανει τιποτα αλλα απο τη στιγμη που τους βλεπεις σου βγαζουν τοση αντιπαθεια που νιωθεις οτι πρεπει να τους βαρεσεις μεχρι πονεσουν τα χερια σου; Ε, καμια σχεση, δεν ηταν ετσι, αυτος μου χε κανει διαφορα και δεν ενιωθα καμια τυψη να του κανω τις χειροτερες μαλακιες που μου κατεβαιναν στο κεφαλι.
Οταν λοιπον δωσαμε πανελλαδικες και περασα σε μια κολοσχολη στα Γιαννενα γενικα δεν ημουν στην καλυτερη ψυχολογικη κατασταση και εψαχνα καπου να εκτονωθω. Σε μια πολη με αναλογια γυναικων προς ανδρων 16:1 κανονικα επρεπε να βρω κατι να εκτονωθω πολυ ευκολα αλλα εκεινη την εποχη ημουν πιο ψυχακιας και το εκδηλωνα και πιο ανετα (και δεν το εχω μετανιωσει, εχω κανει πολλες βλακειες αλλα αυτη χρειαστηκε το μεγαλυτερο βαθμο αφοσιωσης που πετυχα ποτε) οποτε θυμηθηκα οτι ο φιλος μου ο Δημητρης εκανε φαρσες στα κινητα οσων δεν πηγαινε και ειπα να το λιωσω. Το θυμαμαι και γελαω ακομα.

Καθε (μα ΚΑΘΕ) βραδυ απο καπου στα μεσα του Οκτωβρη χτυπουσε στο κινητο υπενθυμιση και ακριβως την ιδια ωρα επαιρνα τον τυπο τηλεφωνο και τον ρωτουσα ακριβως το ιδιο πραγμα, περιμενα να βρισει και αν δεν εκλεινε το τηλεφωνο το εκλεινα εγω μολις σταματουσε να μιλαει. ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΓΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 8 ΜΗΝΕΣ. Οταν πηγαινα Αθηνα να δω τους φιλους μου τον επαιρνα απο σταθερα εκει. Οταν ανεβαινα Θεσσαλονικη να δω μια κοπελα που μ'αρεσε τοτε τον επαιρνα απο θεσσαλονικια σταθερα. Οταν πηγαινα Χιο τον επαιρνα με αποκρυψη. Οταν ημουν Γιαννενα ακουγε απο το background προβατα να βελαζουν και οταν πηγαινα Πατρα μεθυσμενους καρναβαλιστες, Καθε βραδυ παντως τον επαιρνα και τον ρωτουσα το ιδιο πραγμα, μεχρι που καποια στιγμη το καλοκαιρι (και ενω ειχα αρχισει να βαριεμαι γιατι ειχα πλεον ζωη) ο καημενος ο σιχαμας αρχισε να ουρλιαζει ενα βραδυ στο τηλεφωνο ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ και η απαντηση μου ηταν:
-Νταξει ρε φιλε, 8 μηνες σε ρωταω, μια φορα αμα μου ειχες απαντησει θα ειχα σταματησει!
Και ηταν πολυ απλη η ερωτηση ρε γαμω το.
-Αμα σου δωσω 5 ευρω και σε γαμησω ποσα ρεστα παιρνω;

(Μπορει να μην ειναι η καλυτερη ιδεα να το ανεβασω αυτο, παιζει να το δει, ακομα δεν ξερει ποιος ηταν που τον επαιρνε τηλεφωνο. Βεβαια ειναι τοσο βλακας που δεν παιζει να ξερει να κανει κλικ. Αλλα απο την αλλη εχω το link του blog στο facebook. ΜΗΝ ΠΑΤΗΣΕΙΣ PUBLISH ΒΛΑΚΑ!)

Blow

2010-02-14T15:42:00.000-08:00

Καλα, το ξερω πως δεν ειναι καμια τρελη ανακαλυψη αλλα αυτη την ταινια ειδα σημερα, τι να κανουμε. Ο Depp στο ρολο του μεγαλυτερου κοκεμπορα των 70's, βλεπεται αλλα δεν ειναι να τραβας και τις κοτσιδες σου, ωραιο ηταν μαλλον. Εχω αρχισει να αμφιβαλλω παρα πολυ για το αν επρεπε να παρω μεγαλο σκληρο δισκο, βρισκω 45 καμενες ταινιες τη μερα και βλεπω και μετα δεν τις σβηνω κιολας, ειδικα η υπεργαματη αποφαση μου να κατεβασω ολα μαζι τα South Park πρεπει να μου εκαψε τον μισο εγκεφαλο (που δεν ειχε και πολλα περαιτερω περιθωρια). Αλλα ενταξει, βρηκα χωρο να κατεβασω τα IT Crowd, 30 Rock, ολα τα Mad Max σε HD που τα χα απωθημενο, ενα με βρικολακες και τον Νταφοε επισης σε HD και γυρω στα 80 παιχνιδια που θα βαρεθω πριν σταματησουν να κανουν loading. Τεσπα, τι λεγαμε

Sometimes you're flush and sometimes you're bust, and when you're up, it's never as good as it seems, and when you're down, you never think you'll be up again, but life goes on.

Καλα τα λες εσυ αλλα ακομα καλυτερα θα ταν να περνουσαμε κι εκεινη τη γαμημενη την Ιστολογια, αντε γαμησου βλακα Depp.

Π

2010-02-06T20:14:00.003-08:00

Σημερα το πρωι μεσα σε απειρη βαρεμαρα και βαρεμαρα (ηταν πολυ η βαρεμαρα) θυμηθηκα οτι ηθελα να ξαναδω ολες τις ταινιες του Αρονοφσκι αλλα το Π το ειχα αφησει στην ακρη επειδη με τρομαζε. Το Requiem μ'αρεσε πολυ γιατι ειχε ωραια μουσικη, σεναριο, ατμοσφαιρα (και Τζενιφερ Κονελι), τον Παλαιστη τον αγαπουσα γιατι μου θυμιζε το φεστιβαλ κινηματογραφου και ηταν ρεαλιστικο με εναν αποκοσμο τροπο και το Fountain δεν θα ξεκινησω να το αναλυω γιατι θα παρει δεκα ωρες γραψιμο και ειναι 6.20 το πρωι (και παραλιγο καποτε σε πιο ηλιθια χρονια να ριξω κοπελα εξαιτιας του, κατι που ανεβαζει παντα μια ταινια στα ματια μας. Καλα, στα δικα μου).
Αλλα το Π, σοβαρα, με τρομαζε πολυ.

Οταν το ειχα πρωτοδει (κατι στη ζωη μου ειλικρινα ειχε παιχτει) μου ειχε φανει η πιο ρεαλιστικη και φρικαλεα αναπαρασταση του βασανιστηριου που ζει καποιος που σκεφτεται λιγο ανωμαλα τα φυσιολογικα πραγματα και το ειχα κοψει στη μεση. Τη δευτερη φορα καταφερα να το δω ολο αλλα παλι με τρομαξε γιατι το ασπρομαυρο μαζι με τη γρηγορη σκηνοθεσια και το ψυχακικο σεναριο δεν ηταν ακριβως η ελαφρια ταινια που εψαχνα τοτε. Μετα θυμαμαι το ειχα ξαναδει και το ειχα συνδεσει στο μυαλο μου με τις κοπελες και οτι πιο ευκολα βρισκεις ολα τα ψηφια του Π απο το να καταλαβεις οποιαδηποτε απο αυτες (με τον ιδιο τροπο που δε μπορεις να περιγραψεις σε εναν τυφλο το κοκκινο χρωμα, σε εναν κουφο τον ηχο της πορτας που τριζει και σε εναν δαπιτη οτι τρια και δυο κανει πεντε). Και σημερα, μετα απο κατι χρονια που απεφευγα επιμελως να το βρω στον σκληρο μου, το ξαναδα.

Και παλι με τρομαξε, για θριλερ επρεπε να πιανεται κανονικα, ο σχιζοφρενης δολοφονος με το πριονι ειχε πλακα και ωρες ωρες γινοταν συμπαθητικος και γλυκουλης (τι'ναι μωρε), ο τυπος που βλεπει τα φυλλα στο δεντρο και σκεφτεται αλγεβρικες δομες με φρικαρει σε πολυ αρχεγονο επιπεδο και αυτο δεν το εκτιμω καθολου.

Π, να πας να γαμηθεις.

(Επισης το blog βγαινει εκτος λειτουργιας λογω τεχνικων προβληματων, αργοτερα μπορει να το ξαναπιασω)

Ninja Tune

2010-02-06T05:48:00.000-08:00

Γενικα τα ντιτζεϊλικια δε μ'αρεσουν αλλα χτες το βραδυ με πηγαν με το ζορι σε ενα παρτυ στο Block 33 που θα επαιζε ενας dj Cheeba, ημουν και ψιλοαρρωστος, απο την ωρα που φυγαμε σκεφτομουν ποτε θα γυρισω να κουκουλωθω και ποσο θα με βαρουσε το αλκοολ μετα απο δυο μερες χωρις φαϊ.

Το live γινοταν στην αιθουσα διπλα στο συναυλιακο χωρο του Block (που ταιριαζε και καλυτερα στο κλιμα, θυμιζει κατι απο υπογειο σταθμο στο Λονδινο), ο ηχος ηταν τοσο δυνατος που καποια στιγμη το ενα μου αυτι ξεκολλησε και το κυνηγουσα στο πατωμα και ο κοσμος λιγο περιεργος αλλα σε φυσιολογικα επιπεδα. Ο Cheeba (τσιμπα) μιξαρε videoclips και κομματια απο ταινιες με Prodigy και Fat Boy Slim και Clash και γενικα οτι του κατεβαινε στο κεφαλι, ωραια ηταν, σαν εικονα μου θυμιζε αυτο που εχω στο μυαλο μου για τα clubs στο Βερολινο και το Λονδινο, υπογεια μερη με φωτα και μουσικη και απειρο κοσμο να χτυπιεται. Και μετα απο δυο μπυρες και ενα jack θυμαμαι μονο στιγμιοτυπα.

Θυμαμαι να προσπαθω να στριψω τσιγαρο και να χαλαω 25 φιλτρακια, να βαραω ενα φιλο μου για να μην την πεσει σε αυτη που του μιλουσε, να κυνηγαω στον τοιχο ενα projection του Bowie και να φωναζω ΜΠΑΟΥΙΙΙΙΙΙ, να χορευω μπροστα στο ηχειο στο Voodoo People και να νιωθω τα μαλλια μου να κουνιουνται απο τα μπασα. Θυμαμαι να πηγαινω στην τουαλετα και ενας αμερικανος να την πεφτει ασχημα σε μια χοντρουλα κοπελιτσα μπροστα και να μου βγαινει ξαφνικα ο μεθυσμενος ιπποτης (αλλα μπερδεψα τα ατομα και τις γλωσσες και αρχισα να φωναζω στο αυτι αυτουνου IS HE BOTHERING YOUUUUUUUUUU?), να κατουραω στην τουαλετα και να εχει τοσο κρυο που να σηκωνεται ατμος (το ξερω πως ειναι αηδιαστικο αλλα εκεινη την ωρα μου φανηκε αστειο), ξαφνικα να βρισκομαι σε gay party στο residents (με την πιο χαλια μουσικη ολων των εποχων) και ακομα πιο ξαφνικα να βαριεμαι και να γυρναω σπιτι. Χαλια το residents.

Τεσπα, καλος ητανε ο Cheeba.

~O.o~

2010-02-05T14:10:00.000-08:00

Αυτα τα παρανοϊκα τα videoclips πολυ μ'αρεσουν, και το τραγουδι την παλευει αλλα μαλλον πολυ κλαψομουνικο ειναι για να το ακους χωρις να βλεπεις το clip.

Στο uncut του βαζει τη γατα στο φουρνο, πραγματικα ειμαι περιεργος τι σκατα της εκανε και του ειχε τοσο αχτι.

Επισης, το Φεστιβαλ Ντοκιμαντερ ανακοινωσε οτι θα εχει αφιερωμα στον Κριστοφ Κισλοφσκι και τον Γιορις Ιβενς. Τον δευτερο δεν τον ξερω αλλα ο Κισλοφσκι δε με χαλασε, εχω την καρτα ακομα απο το Φεστιβαλ Κινηματογραφου, τσαμπα θα ναι.

Lost

2010-02-04T16:39:00.000-08:00

Δε γραφω spoilers, το ξερω πως οι περισσοτεροι δεν το χουν δει ακομα.
Και μετα απο μια ωρα που μου πηρε να δω το recap επεισοδιο και μιαμιση ωρα το πρωτο (διπλο) της 6ης season δεν εχω και πολυ ορεξη να το σχολιασω.
Ελα μωρε, σιγα, μονο 6 χρονια περιμεναμε να δουμε τι σκατα γινεται, δεν πειραζει που ξαφνικα εγινε κορεατικο b-movie.

Νομιζω οτι ως το τελος της σειρας το μονο καλο που θα μου χει μεινει απο το Lost θα ειναι η παρακατω φωτογραφια:

Νταξ, κατι ειναι κι αυτο.

What?

2010-02-04T06:52:00.000-08:00

Αν εβγαινε σε κατοικιδιο θα επαιρνα 2-3 και θα τα βαζα να χοροπηδανε και να φωναζουνε πανω στη συρταριερα.

Ασχετο, επειδη το Lost δεν το χω δει ακομα αλλα εχω ακουσει ασχημες αντιδρασεις, προειδοποιω. Αν ειναι εστω και μισο τοις εκατο λιγοτερο απο αυτο που περιμενω το πρωτο μου παιδι θα το βγαλω J J Abrams και θα το δωσω για υιοθεσια. Και μολις γινει 8 χρονων θα το βρω και θα του πω οτι ειναι υιοθετημενο.
That's how we roll (η οχι).

Ενα βιβλιο και μια ταινια (combo)

2010-02-02T10:47:00.000-08:00

Το μαθημα της Παρασκευης εχει βγει, ο συγκατοικος λειπει στα χιονια και βαριεμαι στο σπιτι, πολυς ελευθερος χρονος και βαρεμαρα.

απο βιβλιο

The Hitchhiker's Guide to Galaxy, το συζητουσαμε χτες και ξεκινησα να το ξαναδιαβαζω (απο το τριτο μερος του γιατι τα πρωτα δυο νομιζω κοντευω να τα μαθω απ'εξω).

Δε μπορω να περιγραψω το πιο αστειο και εξυπνο πραγμα που εχω διαβασει, στο μυαλο μου το ειχα παντα σαν τη σειρα βιβλιων που δινει απαντηση σε ολα τα θεματα (-γιατι εσκασε το λαστιχο; -42). Το ειχα διαβασει καπου γυρω στην πρωτη Γυμνασιου και απο τον ενθουσιασμο αντεγραφα κομματια και τα κολλουσα στον τοιχο (εκεινο στο τεταρτο βιβλιο με το τραγουδι των Dire Straits ειναι απο τα πιο ομορφα κομματια που εχουν γραφτει τα τελευταια 4.500 χρονια), ειναι απο τα λιγα πραγματα που σου μενουν και οταν μεγαλωνεις και αλλαξεις συνεχιζουν να σ'αρεσουν καθε φορα.

Και επισης εχει συναισθηματικη αξια, το εχω χαρισει τουλαχιστον 10 φορες, εχω προσπαθησει να κανω ανθρωπους να το διαβασουν με το ζορι (σε σημειο ψυχαναγκασμου) εναν φιλο μου τον ειχα εκβιασει να βρει το βινυλιο της ραδιοφωνικης σειρας στην Αγγλια και να μου το φερει (8 λιρες απο το Sheffield και νομιζω δεν του τις εδωσα, σ'ωραιος Βαγγελη) και οταν πεθανε ο Douglas Adams ειχα περασει βδομαδες γραφοντας σε ολα τα θρανια του σχολειου So Long, and Thanks for All the Fish κανοντας τους καθηγητες να αναρωτιουνται ποιος απο τους 14χρονους μαθητες τους θα μεγαλωσει και θα γινει ψαρολαγνος.

Εκεινοι εφταιγαν που δεν ηξεραν τι σημαινει.

και απο ταινια

Pirates of the Caribbean, το ενα ειχε πλακα αλλα δεν με ειχε ενθουσιασει, το δυο το ειχα δει μεθυσμενος σε divx και δεν το θυμομουν και το τρια στο σινεμα με 39 πυρετο (αυτο το θυμομουν αλλα οχι πολυ σωστα). Σημερα τα ξαναδα και τα τρια μαζι σε bluray και μου φανηκαν πολυ καλυτερα απο οτι ειναι μαλλον.

Σε πολλα σημεια εχουν ωραιες σκηνες δρασεις, ο Johnny Depp κανει τον κλοουν τελεια, υπαρχουν στιγμες που μενεις με ανοιχτο το στομα (ο Keith Richards σαν Captain Teague ειναι απο τα καλυτερα πραγματα που εχω δει ποτε σε ταινια) και γενικα το κλιμα ειναι τελειως διαφορετικο και πανυγηριτζιδικο. Απο την αλλη στο 90% της τριλογιας η Keira Knightley μοιαζει με κακομαθημενο αγορακι, σε απειρα σημεια γινεται εντελως εκνευριστικο να βλεπεις βρωμιαρηδες ναυτικους να φωναζουν ολοι μαζι το ιδιο αυτονοητο πραγμα (η κραυγη "στα πανια" η "στα οπλα" ακουγεται τοσες φορες και απο τοσους διαφορετικους χαρακτηρες στην ιδια σκηνη που κρατιεσαι με το ζορι να μη φωναξεις "στ'αρχιδια μας"), καπου καπου το σεναριο κανει κοιλιες, γενικα παντως βλεπεται πολυ ανετα.

Και βασικα το πιο γοητευτικο κομματι της ταινιας δεν ειναι ουτε οι σκηνες δρασεις ουτε ο χαβαλες, ειναι το ιδιο που εκανε τον Αρχοντα των Δαχτυλιδιων επισης πολυ γαματη τριλογια. Περιγραφει ενα εξωπραγματικο πραγμα λιγο πριν την παρακμη του, εναν κοσμο με ελευθερους εγκληματιες που ζουν με βαση εναν κωδικα, κρυμμενους θυσαυρους σε σεντουκια, ζομπι μαϊμουδες, τζαμαϊκανα βουντου, αδεια κομματια στον χαρτη, θεες της θαλασσας παγιδευμενες σε ανθρωπινα σωματα, καταρες και ρουμι. Ειναι το ακριβως αντιθετο απο αυτο που ειδα οταν πηγα στην Καραϊβικη πριν 2 χρονια, χοντρους αμερικανους τουριστες δηλαδη περιφραγμενους σε φυλασσομενες παραλιες σαν τα ζωα στη στανη, αναμνηστικα κολιεδακια, καζινα και περιηγησεις εξω απο τα εξοχικα των Χολιγουντ σελεμπριτις.

Η οπως το λεει στο τριτο μερος της ταινιας:

Barbossa: The world used to be a bigger place.
Jack Sparrow: World's still the same. There's just less in it.

-

2010-02-01T10:40:00.000-08:00

Κατι εψαχνα στο κουτι με τις φωτογραφιες σημερα και βρηκα πατηκωμενο κατω κατω ενα χαρτι μουτζουρωμενο παντου με κατι περιεργες σημειωσεις, μισα ελληνικα-μισα αγγλικα που δε βγαζαν κανενα νοημα, μου πηρε ωρα να θυμηθω τι ηταν και να το αποκωδικοποιησω. Πριν 4-5 χρονια σε ενα ταξιδι με πλοιο που κανονικα θα κρατουσε 22 ωρες μ'επιασε απαγορευτικο δυο λιμανια πριν τον προορισμο και μετα απο μιαμιση μερα στο σαλονι εφτανα επικινδυνα κοντα στα προθυρα της αυτοκτονιας. Το σκηνικο θυμιζε κατι απο τον Αρχοντα των Μυγων, οι επιβατες ειχαν παλινδρομησει σε ζωωδεις, απολιτιστες μορφες πιθηκων και ειχαν αρχισει να οργανωνονται σε φυλες, η πιο alpha male γρια ειχε εδραιωσει την κυριαρχια της καταλαμβανοντας τον ελεγχο του τηλεκοντρολ και αν αμφισβητουσαμε την εξουσια της μας βασανιζε με επαναληψεις της Λαμψης (πω, πολυ παλια ηταν, ακομα Λαμψη εδειχνε). Ολα μου τα λεφτα τα ειχα φαει στο λιμανι και δεν ειχε μεινει ψιλο ουτε για καφε, δεν ειχα κανεναν για παρεα, το βιβλιο το ειχα ξεχασει καπου και το ειχα χασει, το ipod δεν ειχε μπαταρια και τις 23 απο τις 24 ωρες της μερας τις περνουσα ψαχνοντας κατι τσαμπα να κανω στο πλοιο πριν αρχισουν οι ψυχακιδες στο σαλονι να αναβουν φωτιες και να χορευουν γυρω τους γυμνοι για να κατευνασουν τα πνευματα της θαλασσας. Δεν ηταν πολυ καλα γενικα.

Καποια στιγμη βρηκα στην τσαντα μου ενα αδειο φυλλο απο σημειωματαριο και μετα απο συμφωνιες με στελεχη της φιλης (που περιελαμβαναν μηχανορραφιες για να κλεψουμε το κοντρολ απο το ραμολι, ανταλλαγες πρωτων υλων και σεξουαλικες παραχωρησεις) βρηκα και ενα στιλο, αλλα επειδη δεν ηξερα τι να κανω για να ξεβαρεθω μου ηρθε η φαεινη ιδεα να γραφω ιστοριες με ηλιθιο σεναριο που να εχουν ομως ακριβως 134 λεξεις, ουτε μια παραπανω, ουτε μια παρακατω (ο αριθμος κατι σημαινε αλλα δε θυμαμαι τι). Στην αρχη πλακα ειχε, μετα απο ενα σημειο δεν ειχα λεξεις να σβησω για να βγουν οσες επρεπε, πιο μετα δεν εβγαζα ακρη απο τις μουτζουρες, σε καποια φαση επρεπε να σβησω μια λεξη ακομα αλλα δε γινοταν με τιποτα, οταν φτασαμε παντως ειχα εναν πονοκεφαλο τοσο με το συμπαθειο.

Εχει 5-6 πανω στο χαρτακι αλλα στην πρωτη βγαζω καλυτερα τα γραμματα, πιπα ειναι αλλα την καταφερα ακριβως 134 λεξεις μου εφτιαξε λιγο τη διαθεση το κολοχαρτο:

It begins like this.
Nothing but dirt and silent darkness, then distant voices interrupt my slumber. Ignorant, they speak of the monolith and its significance, supported the castle they say, only a cornerstone. They measure and calculate and vanish until more of them return.
But what if you presume misguidedly?
What if the stone supported nothing?
Wonder, what if that monstrous, hideous building, all towers and dungeons, served no other purpose than blocking something underneath?
And I listen now fully awakened, and await as you come and go and come again. You may lift my trapdoor or not, but know this, whether it is you or your children standing above when I rise and howl it means nothing. For there once was my darkness and again shall it be.
And like this it has began.

Απο κατω εχω τα μετρηματα των λεξεων, 168->154->138->137->136->135->134, ωραια χρονια ρε φιλε, απλα.

Jitterbug Perfume

2010-01-31T15:05:00.000-08:00

Τελειωσαν τα βιβλια και δεν υπαρχει μαρουλι για καινουρια, οποτε ψαχνουμε τα παλια.

Το Αρωμα του Ονειρου το ειχα διαβασει πριν πολλα χρονια γιατι με ειχε ζαλισει η Μαρια οτι ειναι τελειο και θυμαμαι οτι μ'αρεσε πολυ αλλα ημουν λιγο στοκος για να το εκτιμησω 100%. Μετα απο αυτο ειχα ψαξει και τα υπολοιπα βιβλια του Robbins, το Villa Incognito μου ειχε αρεσει, ο Τρυποκαρυδος το ιδιο, το Ακομα και οι Καουμποισες Μελαγχολουν ειχε σκατα μεταφραση, γενικα ολα του ομως διαβαζονταν ευχαριστα και μου αφηναν ωραιες εικονες. Και τωρα που επιασα το Αρωμα του Ονειρου δευτερη φορα εχω φαει τη φρικη της ζωης μου.

Στην αφηγηση υπαρχουν διαφορετικες ιστοριες, απο τη Βοημια του 8ου μΧ αιωνα μεχρι τη σημερινη Νεα Ορλεανη (η μαλλον πριν αυτη γινει Ατλαντιδα). Ο Αλομπαρ, βασιλιας ενος κρατιδιου καπου στον 8ο αιωνα, δραπετευει απο την πολη του, οπου το εθιμο λεει πως μολις ο βασιλιας δειξει σημαδια γηρανσης πρεπει να θανατωθει, μολις βρισκει την πρωτη του ασπρη τριχα, συνανταει τον θεο Πανα οταν αυτος παρακμαζει και κινδυνευει να εξαφανιστει λογω του χριστιανικου προσυλιτισμου, ταξιδευει στην Ινδια οπου συνανταει και παντρευεται την Κουντρα (και οπως στα περισσοτερα βιβλια του συγγραφεα το περιγραφικοτατο πηδημα παει συννεφο). Αργοτερα το ζευγαρι βρισκει το μυστικο της αθανασιας και η διηγηση τους ακολουθει μεχρι τον 18ο αιωνα και τις αποφασεις που θα πρεπει να παρουν για την υπαρξιακη τους τυχη.
Εντωμεταξυ στη σημερινη Νεα Ορλεανη η Πρισιλα, σερβιτορα σε μεξικανικο εστιατοριο, προσπαθει να αντιγραψει το αρωμα που βρηκε σε ενα μπουκαλακι 300 ετων και πιστευει οτι εχει μαγικες δυναμεις, αλλα για να το κανει αυτο ειναι αναγκασμενη να βρει την ουσια-βαση του αρωματος ενω προσπαθει να αποφυγει λεσβιες συναδελφους, πρωην εραστες και εναν τυπο που επιμενει να της στελνει πατζαρια στο σπιτι.

Το βιβλιο ειναι ενα απο τα 2-3 καλυτερα που εχω διαβασει, μπορει επειδη με τις μυρωδιες εχω ασχημο κολλημα, και με το Αρωμα του Πατρικ Ζισκιντ το ιδιο ταρακουλο ειχα παθει. Μετα την πρωτη του αναγνωση μου ειχε αφησει μια ακατανοητη συμπαθεια για τα πατζαρια και θυμαμαι οτι προς το τελος ειχε την καλυτερη εικονα του Παραδεισου και της Κολασης που εχω τρακαρει πουθενα, αλλα θα κρατηθω και δεν θα το πω για να μην το καταστρεψω. Επισης αν γινεται να το βρειτε στα αγγλικα λεει πολυ περισσοτερο, δεν ειναι κακη η μεταφραση αλλα μερικες φορες αξιζει να ζεις ολοκληρη την εμπειρια με το αυθεντικο λογοτεχνικο της υφος.

(Επισης διερρευσε το πρωτο επεισοδιο της 6ης season του Lost και κατεβαινει τρεχοντας, την ψυχη μας βγαλανε οι μαλακες)

Ζητειται βιβλιο

2010-01-31T13:41:00.000-08:00

Αλλα οχι οποιο κι οποιο βιβλιο, μη μου φερει κανενας το "How to become a millionaire in a week". Λεφτα εχουμε, βιβλιο θελουμε.

Ειναι ενα που στον τιτλο εχει κατι για ενα δεντρο, μικρες ιστοριες τελειως ασχετες μεταξυ τους (μια για κατι μογγολους, μια για εναν κινεζο μοναχο, μια για εναν τυπο στο σημερινο Τοκιο, δε θυμαμαι πολλα) που συνδεονται στο τελευταιο κεφαλαιο. Γινεται καπως sci fi κετς (δεν εχει σημασια, οι ιστοριες ειναι απιστευτα γαματες) και ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ, το ειχα διαβασει σε ενα ταξιδι και το ξεχασα στο τρενο (εχω γεμισει τις υπεραστικες συγκοινωνιες βιβλια γαμω το κερατο μου).

Ο ευρεις αμοιφθησασας. Σας.

House ρε μουνια!

2010-01-30T10:44:00.000-08:00

Ξεκινησε παλι το House, νομιζω εχουν βγει 2 επεισοδια, δεν τα εχω δει ακομα αλλα ελπιζω η χαρη Του να με συγχωρεσει, συγγνωμη τρισμεγιστε Gregory, κατεβαινουν!

http://www.youtube.com/watch?v=cYrpRnVHIV4&feature=related

Νταξ, ο House να τραγουδαει το You Can't Always Get What You Want, εχει 20.203 views, αμα φτασει τα 500.000 μεχρι αυριο εγω θα φταιω.

Σινεμαδες

2010-01-29T16:34:00.000-08:00

Αυτη τη βδομαδα:
The Road
Βιγκο Μορτενσεν, Σαρλιζ Θερον, μετα την πυρηνικη καταστροφη, σε εναν κοσμο που η πεινα και οι αρρωστιες εχουν μετατρεψει τους επιζωντες σε ζωα, ενας πατερας με το γιο και τις αναμνησεις της γυναικας του προσπαθει να φτασει στη θαλασσα. Αν φτανει εστω και στο 10% το βραβευμενο με Πουλιτζερ βιβλιο του Κορμακ Μακαρθυ θα τραβηξω τα βυζια μου (ο ιδιος ειχε γραψει και το No Country for Old Men).

Την αλλη βδομαδα:
The Wolfman
Μπενισιο Ντελτορο, Αντονυ Χοπκινς, δεν ξερω ακριβως την ιστορια αλλα κατι για λυκανθρωπους στη βικτωριανη εποχη ειναι, καλο φαινεται για σινεμα·

Θα εγραφα κι αλλα και θα ανεβαζα trailers αλλα το pc ειναι χαλασμενο ακομα και κουραστηκα να γραφω στο iphone.

House of Leaves

2010-01-28T17:18:00.000-08:00

Ακουσα οτι ισως να βγει ταινια και το θυμηθηκα.

Το House of Leaves ειναι το πρωτο βιβλιο του Mark Z. Danielewski και ενα απο τα πιο περιεργα βιβλια που εχω διαβασει ποτε (ωραια περιεργα). Μου το ειχε προτεινει μια φιλη στην Αμερικη λεγοντας πως ενας φιλος της που το διαβασε τρομαξε τοσο που σκεφτοταν να το θαψει στον κηπο του, καπου που δεν θα το εβρισκε ο σκυλος, και για να το νιωσω καλυτερα ξεκινησα να το διαβαζω βραδια, στην προβλητα της λιμνης κοντα στο σπιτι μου. Απο τη μια το δασος, απο την αλλη η λιμνη και στη μεση της ερημιας εγω και ο Danielewski. Δεν ηταν πολυ καλη ιδεα, ακομα το σκεφτομαι και ανατριχιαζω.

Κανονικα θα ξεκινουσα λεγοντας "η ιστορια αφορα" αλλα δεν ειναι τετοιο βιβλιο, δεν υπαρχει ιστορια. Μια γενικη ιδεα ειναι οτι ενας παππους βρηκε μια ταινια και ξεκινησε να γραφει ενα βιβλιο γι'αυτην, μετα το θανατο του τις σημειωσεις του τις βρηκε ενας τυπος που συνεχισε να τις εμπλουτιζει. Η ταινια ηταν κατι σαν ερασιτεχνικο ντοκιμαντερ μιας οικογενειας που μετακομιζει σε ενα σπιτι και ξαφνικα συνειδητοποιει οτι οι διαστασεις του αλλαζουν καθε μερα. Στην αρχη το εσωτερικο γινεται μεγαλυτερο απο το εξωτερικο και ξαφνικα αρχιζουν να εμφανιζονται διαδρομοι, δωματια, πορτες, σκαλες που οσο προσπαθουν να τα εξερευνησουν τοσο πιο αχανη και ερημα φαινεται πως ειναι. Το βιβλιο ειναι η ταυτοχρονη αφηγηση απο τις τρεις πηγες, η περιγραφη της ταινιας, τα σχολια του γερου και το παραληρημα του τελευταιου κατοχου του βιβλιου, καθως και οι 3 αφηγητες χανονται σιγα σιγα στην παρανοια.

Η δομη του βιβλιου παλι ειναι ακομα πιο παλαβιαρικη. Εκει που διαβαζεις κανονικα, ξαφνικα λειπει μια σελιδα. Μετα μια αλλη ειναι καμμενη. Παραγραφοι χανονται κατω απο λεκεδες απο μελανι η αιμα. Μερικα κομματια ειναι τα ειδωλα του κανονικου κειμενου σε καθρεφτη. Υπαρχουν ολοκληρα κεφαλαια μουτζουρωμενα γιατι ο αφηγητης τους μετανιωσε τη συγγραφη τους. Κατι σαν παζλ ενα πραμα, αν τα παζλ μπορουσαν να σε κανουν να χεστεις πανω σου απο το φοβο και να τρεχεις στην αμερικανικη υπαιθρο για να γυρισεις σπιτι (δε μπορουν).

Μετα απο το House of Leaves ο Danielewski εγραψε αλλο ενα βιβλιο, το Only Revolutions, για ενα ζευγαρι εφηβων που το σκανε απο τα σπιτια τους και ταξιδευουν οδικως στην Αμερικη, το μισο βιβλιο το εχει γραψει το αγορι και μετα πας στο οπισθοφυλλο, το γυρνας αναποδα και διαβαζεις την ιδια ιστορια απο την πλευρα του κοριτσιου (η με την αντιθετη σειρα αλλα για να βγαλω νοημα εγω το πηρα ετσι, επρεπε να εχω μια ιδεα για την ιστορια πριν διαβασω πως εβλεπε το ιδιο πραγμα η κοπελα και μπερδευτω, η αντρικη οπτικη γωνια εχει μια γοητευτικη απλοτητα που βρισκεις μονο σε καταλογους σουπερ-μαρκετ). Δεν το εχω τελειωσει ακομα αλλα δε με τραβηξε τοσο, σαν δυο τεραστια ποιηματα ειναι, ωρες ωρες μου θυμιζει την απελπισια που ενιωθα οταν διαβαζα James Joyce και δεν καταλαβαινα τιποτα εκτος απο τον αριθμο της σελιδας.

Παω να το βρω να το μετροφυλλισω, υπνος ετσι κι αλλιως δεν προβλεπεται.

(Επισης αγαπητε ανυπαρκτε αναγνωστη, οταν με το καλο κανεις παιδια μην τα αφηνεις να πηγαινουν και να τρυπιουνται οπου να ναι. Ποναει.)

Dr Doom

2010-01-26T18:22:00.000-08:00

Το πιστευω ακραδαντα πως ο τυπος που σχεδιασε το facebook δεν ειναι ανθρωπος αλλα χαρακτηρας απο comic. Ειλικρινα. Δεν ειναι ο αναμενομενος γυαλακιας μουροχαυλος που ειχε μια πολυ καλη ιδεα μια μερα στο δωματιο του, εφτιαξε ενα πρωτοτυπο site απο το τιποτα και εβγαλε κατι δις ντολαρς, αυτη ειναι η εικονα που πλασαρει στο κοινο για να μην προδωσει τη μυστικη του ταυτοτητα. Στην πραγματικοτητα ο δημιουργος του facebook ειναι μια σατανικη ιδιοφυια που παντα προσπαθουσε να καταστρεψει τον κοσμο σχεδιαζοντας πυρηνικα οπλα και προσπαθωντας να ανατρεψει κυβερνησεις, αλλα το καταφερε μεσω του web designing.

Και το μυστικο της επιτυχιας του ηταν οτι μελετησε το κοινο του. Το myspace πχ ειχε καταλαβει οτι απευθυνοταν σε ιδιορρυθμους, εσωστρεφεις τυπους που ασχολουνται με υπολογιστες και στοχευε σε αυτα που πιστευε οτι τους ενδιαφερουν, μουσικες, ταινιες, γνωριμιες, τετοια πραγματα, τους υπερεκτιμησε ομως υποθετοντας οτι τα χομπι τους ειναι αυτο που ψαχνουν οταν ανοιγουν το pc τους. Εψαχνε να δει τι θελουν και τους το προσεφερε. Η ιδια κοντοφθαλμη και απολυτως ρηχη νοοτροπια δηλαδη που οδηγησε το κογιοτ σε απανωτες αποτυχιες να πιασει το μπιπ μπιπ (οχι τον Κουτσιανικουλη). Το facebook απο την αλλη το προχωρησε παραπερα, σκαλισε τα μυαλα των θυματων του και βρηκε τους σπορους της αυτοκαταστροφης τους, σκοπος του δεν ειναι μονο να φερει τον κοσμο στο χειλος της αποκαλυψης αλλα να το κανει ετσι ωστε να μη μπορει να το κατηγορησει κανενας. Δεν εφταιγε αυτο, ηταν η φυση του εκλειποντος ανθρωπινου ειδους που το οδηγησε στην εξαφανιση. Αυτο του εδειξε μονο πως να το κανει.

Παραδειγμα, τα status updates. Καθε μερα καιροφυλακτει ο κινδυνος να ανοιξεις το firefox, να πατησεις τη συντομευση "fb" πανω αριστερα και λαμβανοντας αποτομα την πληροφορια οτι ενας παλιος σου συμμαθητης που δεν εχεις δει τα τελευταια 12 χρονια δεν εχει ορεξη σημερα γιατι βρεχει και η βροχη τον θλιβει, να γινει το μυαλο σου πουρες. Μπορει να δεις οτι η συμφοιτητρια σου που δε σου μιλαει στο διαδρομο αλλα σε εκανε friend invite εγινε μελος στο group "Kai egw exw periodo mia fora to mhna" και να εκραγει το κεφαλι σου. Μπορει να αρχισεις να παιζεις εκεινα τα παιχνιδια που πρεπει να κανεις οσα περισσοτερα κλικ μπορεις με το ποντικι και να παθεις τενοντιτιδα (καλα, αυτο δεν ειναι τοσο δραματικο).

Η μπορει να ξυπνησεις μια μερα και να συνειδητοποιησεις οτι αυτος ο ηλιθιος τροπος επικοινωνιας σου προσφερει τοσες δυνατοτητες, που αναγκαζει τον αδυναμο χαρακτηρα σου να τον χρησιμοποιει σχεδον μονοπωλιακα και να χανει καθε μερα λιγο απο αυτο που τον εκανε αυτο που ηταν. Εκει που βρισκοσουν με ανθρωπους και τους εκανες να χαμογελανε δεχεσαι like στα σχολια σου. Οι φιλοι σου δε φερνουν πια μουσικη στο σπιτι να ακουσετε μαζι αλλα σου στελνουν βιντεακια απο το youtube σε HD ποιοτητα. Δεν παιρνεις τον κολλητο σου να πατε δηθεν για καφε για να του δειξεις εκεινη που γουσταρεις αλλα βρισκεις το profile της, διαλεγεις τις φωτογραφιες που δεν φαινεται σαν κακος απο ελληνικη ταινια των 70's και του τις στελνεις στο msn. Αντι να πας να πιασεις αυτη που σκεφτεσαι τα βραδια και να τη φιλησεις (η να τη βρισεις) ψαχνεις στιχους που θα πουν αινιγματικα αυτο που νιωθεις και τους ανεβαζεις, νιωθοντας οτι αυτο σε κανει μυστηριωδη και γοητευτικο, ενω μεσα σου ξερεις οτι αυτο ειναι τοσο θλιβερο οσο και τελειως ασκοπο. Πας ενα βραδυ σ'ενα μπαρ και ανεβαζεις 400 φωτογραφιες που ταγκαρεις τον εαυτο σου, και εφοσον ολοι ξερουν πια οτι βγαινεις η εξοδος χανει τον αυτοσκοπο της, οποτε δεν ξαναβγαινεις ποτε. Τρως ωρες φτιαχνοντας την ιδανικη προσωπικοτητα στα info σου, διαλεγεις χομπι, αγαπημενα βιβλια και ταινιες, εφευρισκεις τον εαυτο σου απο την αρχη αγνοωντας το γεγονος οτι κανεις δεν ενδιαφερεται για το πως βλεπεις την αφεντομουτσουναρα σου και στο τελος νιωθεις και ικανοποιημενος.

Δες το site και θα συμφωνησεις (και αν δεν συμφωνησεις χεστηκα). Στο κεντρο το profile σου, ο εικονικος εαυτος σου, και γυρω του ολος ο κοσμος. Φιλοι, γνωστοι, συγκροτηματα, ηθοποιοι, κυβερνησεις, ολοι περιστρεφονται γυρω σου και με ενα accept μπορεις να τους παραχωρησεις το προνομιο της αποδοχης σου, ο κοσμος γινεται υποσυνειδητα οπως τον φανταστηκες, εσυ εισαι στη μεση και οι υπολοιποι κοβουν βολτες κοντα σου για οσο τους το επιτρεπεις. Και ξαφνικα ενα πρωι ξυπνας και καταλαβαινεις οτι απο εκει που γνωριζες ανθρωπους και τους αλλαζες λιγο η πολυ τη ζωη, και σε πηγαιναν η σε αντιπαθουσαν, σε αγνοουσαν η σε χρειαζονταν, τωρα εισαι facebook friend.

Σαν βρισια ακουγεται.

(Πρεπει να σταματησω να πινω μονος μου τα βραδια, με ριχνει ψυχολογικα)

Beautiful

2010-01-26T13:08:00.000-08:00

Το πρωτο τραγουδι του που μ'αρεσε μετα το Stan. Το official video το ανεβαζει 10 φορες ακομα αλλα δεν το βρισκω πουθενα.

Lately I've been hard to reach
i've been too long on my own

Ακυρο, το βρηκα

Ξανα ακυρο, δε μ'αρεσει το video, πολλες σημαιες (εχει φαει 50 edit το post)

B-Movies

2010-01-23T07:12:00.000-08:00

Καταλαβαινω οτι πολλοι θα με πουν μαλακα αν διαβασουν το παρακατω αλλα ευτυχως δεν θα το διαβασουν πολλοι και εχω συνηθισει να με λενε λιγοι μαλακα, οποτε χεστηκα.

Δεν μ'αρεσε το live του Παυλου Παυλιδη. Οριστε, το πα. Και δεν ειμαι και ιδιαιτερα ιδιοτροπος οταν πηγαινω σε συναυλιες, γενικα και να μη μ'αρεσει κατι ζοριζομαι λιγο και περναω καλα. Αλλα στον Παυλιδη δεν. Μπορει να φταιει οτι δεν ηξερα τα τραγουδια του, μπορει να μου την εδωσε στα νευρα οτι απο την πρωτη στιγμη που τον ειδα στη σκηνη μου θυμιζε απροσδιοριστα κατι ασχετο με την περισταση, μπορει επειδη μεσα στο στριμωξιδι μια 50ρα θεια-πρεζα νομιζε οτι δεν πηγα για τη μουσικη αλλα για lap dance, νομιζω ηταν η πρωτη φορα που εφυγα πριν τελειωσει το live και δε ντρεπομαι ιδιαιτερα γι'αυτο. Τα οργανα επαιζαν πολυ καλα, η ηχοληψια ηταν σχεδον αψογη, ο τυπος το παλευε αλλα δεν αντεχω παρα πολυ ωρα στιχους για χαμενους ερωτες, μπλαζε βλεματα, κυματα, αεριδες, δεντρα και σκιουρακια. Τα σκιουρακια στο χωριο μου τα διναμε στις κατσικες του παππου να τα φανε οταν τελειωναν τα καρπουζοτσοφλα και μετα το γαλα τους ηταν σαν πρωτεινουχο συμπληρωμα διατροφης.

Και το χειροτερο ηταν πως ημουν 100% σιγουρος οτι τον ειχα ξαναδει τον Παυλαρα τον τριμεγιστο (δεν ειναι δικια μου αποψη αυτη, ο διπλανος το φωναζε). Κατι το υφος, κατι τα σχολια απειρου συναισθηματικου βαθους του τυπου "οταν σας βλεπω -παυση- νιωθω σα να ονειρευομαι -παυση- αλλα πρεπει να ονειρευομαι πολλα χρονια τωρα -παυση- εξω χιονιζει -παυση- αλλαγη θεματος -παυση- χαρτινος ουρανος -οβερ εντ αουτ-" (και μας δουλευε κιολας ο μαλακας, δε χιονιζε εκεινη την ωρα, πιο μετα αρχισε), κατι οι πιθηκισιες κραυγες στη μεση των τραγουδιων που θυμιζαν λιγο επικλησεις στον Μεγαλο Κθουλου, γενικα μια μνημη παλευε ωρα να βρει το δρομο της μεχρι που ξαφνικα αρχισε να κουναει τα χερια του με μια χορευτικη δεινοτητα που θα ζηλευε και ενας μεθυσμενος Κυριακος Μητσοτακης και ελυσα το μυστηριο.

Ο Παυλος Παυλιδης ειναι ο Ντερεκ Ζουλαντερ.

Μονο μην του πει κανενας οτι η μουσικη ειναι μεσα στα κεφαλια μας γιατι τη γαμησαμε.

Whaaat?

2010-01-17T18:00:00.000-08:00

-Προσεχε, διπλα στον καδο εχει ενα πεταμενο ελατο, μην το πατησεις.
-Μαλακα γιατι τωρα τελευταια εχει γεμισει η πολη πεταμενα ελατα;
-Ε ξερεις πως ειναι τωρα, τα παιρνουν μικρα, στην αρχη ειναι γλυκουλικα και εχουν πλακα, μετα που μεγαλωνουν και θελουν φροντιδα τα πετανε στο δρομο.
-Ε;
-Ειχα ακουσει για εναν τυπο που ειχε παρει κατι μικρα ελατα αλλα μετα τα βαρεθηκε και τα πεταξε στη λεκανη.
-Στην τουαλετα;
-Και λενε οτι αυτα μεγαλωσαν στον υπονομο και την ωρα που κατουρας μπορει να πεταχτουν και να σου φανε την πουτσα.
-Εγω ειχα ακουσει για ενα ελατο που χαθηκε στη ζουγκλα μικρο και το μεγαλωσαν οι λυκοι.
-Ελα ρε!
-Και μεγαλωσε και νομιζε πως ηταν λυκος και ξεχασε πως ηταν ελατο και μπορουσε να μιλαει στα ζωα.
-Ταισες το ελατο πριν φυγουμε απο το σπιτι;

Το θεμα δεν ειναι να εισαι ηλιθιος αλλα να επιμενεις στη βλακεια σου.

Passion Play

2010-01-15T07:53:00.000-08:00

Η πρωτη σκηνοθετικη αποπειρα του Mitch Glazer, αν και θυμιζει αοριστα το Angel-A του Luc Besson μου δημιουργει σοβαρες τασεις να φαω τα δαχτυλα των ποδιων μου απο ανυπομονησια.

Ενας τρομπετιστας που ολα του πανε στραβα (Mickey Rourke) βρισκει και σωζει εναν αγγελο (Megan Fox) που κραταει φυλακισμενο ενας ψυχοπαθης γκανγκστερ (Bill Murray). Το casting ειναι απο αλλο πλανητη, μερικες φωτογραφιες απο τα γυρισματα που διερρευσαν δειχνουν οτι αν τα καταφερει ο σκηνοθετας το αποτελεσμα θα ειναι λιγο απο Burton, λιγο περισσοτερο απο Gilliam και πιο πολυ απο Ray Bradbury, οι διαφορες για το budget ξεπεραστηκαν και το σεναριο φαινεται τελειως ανωμαλιαρικο.
Μας αρεσει το σεναριο να ειναι ανωμαλιαρικο.

(Εκτος απο αυτες τις φωτογραφιες βρηκα και μια με τη Megan Fox να ετοιμαζεται για γυρισμα και να φοραει μονο ενα μπουρνουζι αλλα εκεινη την κραταω για τον εαυτο μου. Μην ανυσηχεις Megan μωρο μου, οχι μονο δε θα σε δει κανενας αλλος νεγκλιζε αλλα θα φτιαξω ξεχωριστο φακελο στο πισι για να μη σε κοζερνουν ουτε οι διπλανες εικονες!)

Ουγκ

2009-12-30T15:21:00.000-08:00

Η σημερινη προταση δεν ειναι κινηματογραφικη η λογοτεχνικη, ειναι πολυ απλη και βασικη αρχη αν θες να επιβιωσεις μεχρι να αρχισει να σε κυνηγαει η εφορια.

Νατη:

Μην παιξεις ποτε μπασκετ.

Αυτο ηταν.

Και στην απιθανη περιπτωση που δε μπορεις να κρατηθεις και πρεπει να παιξεις σωνει και καλα, προσπαθησε να εχεις κανει ζεσταμα και να μην κρατας αναμμενο τσιγαρο.

Ωχ αμαν.

Wire in the Blood

2009-12-27T05:32:00.000-08:00

Πριν απο κατι μηνες μου τη βαρεσε και κατεβαζα βρετανικες σειρες, δε μ'ενοιαζε τοσο η θεματολογια, το μονο μου κριτηριο ηταν να μην καταλαβαινω τι ακριβως ελεγαν αλλα να μοιαζει καπως απομακρα με αγγλικα και να ακουγεται γκαυλωτικο απο τις ηθοποιηνες (oi mate!). Και οπως συμβαινει συνηθως μια ξεμεινε και την τρακαρα στο ipod σε περιοδο βαρεμαρας και αγραναπαυσης, το Wire in the Blood, 5 seasons 6 διωρων επεισοδιων περιπου η καθε μια, για εναν profiler που βοηθαει την αστυνομια να βρισκει serial killers.

Οποτε τα Χριστουγεννα περασαν με γιορτινες εικονες τελετουργικων φονων, ξεκοιλιασματων, ευφανταστων μεθοδων για διακοσμησεις βασισμενες στα ανθρωπινα εντοσθια κτλ.

Και το γεγονος οτι δεν εχω βρει ακομα απο που γεμισε η μπλουζα μου αιματα χτες το βραδυ δε βοηθαει την κατασταση.

-.-

2009-12-21T06:12:00.000-08:00

Πριν απο μερικους μηνες βρεθηκα σε ενα αμερικανικο αεροδρομιο, με πολλες ωρες κενο αναμεσα στις πτησεις λογω καθυστερησης, και μετα απο μια τελειως αποτυχημενη αποπειρα να φτασω στο κεντρο της πολης για πλακα, αποφασισα οτι η προϋπηρεσια μου στην εξερευνηση μεγαλουπολεων μαλλον δεν ειναι αρκετη για να τρεχω μονος μου στη μεγαλυτερη του κοσμου και οτι επισης θα προτιμουσα να μη βρεθω δολοφονημενος και κρεμασμενος σε κανα στενακι σαν προειδοποιηση στους απροσεχτους τουριστες και τους επιδοξους εξερευνητες. Οποτε μετα απο μια ωρα αναζητησης ξαναβρηκα το αεροδρομιο και γυρισα να διαβασω τιποτα μεχρι να φυγει η πτηση μου. Χωθηκα σε ενα stand με περιοδικα με αλλα 500 ατομα που φαινονταν να κατανοουν πολυ καλυτερα το περιεργο εθιμοτυπικο συναλλαγων σε εκεινο το αλλοκοτο μερος και προσεξα μια στοιβα πεταμενη αναμεσα στα τσοντιαρικα και τα σταυρολεξα, το Rolling Stone Magazine.

Το σοκ παραλιγο να με πεταξει στο πατωμα. Μερικα πραγματα τα βλεπεις τοσες φορες μεσα απο πολιτισμικες αναφορες και ασχετα με τη φυση τους θεματα που οταν ξαφνικα τα πετυχαινεις στο χρηστικο τους ρολο το ωστικο κυμα της συμπυκνωμενης μαλακιας σου απειλει να σε παρασυρει οπως το κυμα του Θερμαϊκου παρασερνει μπουκαλακια νερου, σακουλες (ποιος πουστης φερνει σακουλες συνεχεια στο λιμανι) και καποτες (ποιος αλλος πουστης πηδαει μεσα στη θαλασσα, τα παιδια του θα βγουν τερμα μεταλλαγμενα). Θα μου πεις τωρα τι περιμενες μωρε μαλακα, περιοδικο ειναι, δεν εχει σημασια οτι το δειχνει στο Almost Famous, οτι σου θυμιζει τους Rolling Stones και τον Bob Dylan, οτι εχει γινει συνωνυμο με το μουσικο ρευμα 2-3 δεκαετιων, ειναι περιοδικο και αυτα δεν αποκτουν αξια με το χρονο σαν τα βιβλια γιατι συνεχιζουν να βγαινουν καθε μηνα. Και θα συμφωνησω αμα μου το πεις αυτο. Αλλα οπως και να ναι μου ρθε καπως να το βλεπω πεταμενο αναμεσα στα Playboy και τα ρεμπους, και αγορασα ενα ισα ισα για να απελευθερωσω κατι απο την καταθλιψη του αεροδρομιακου αντιστοιχου του περιπτερου. Run Rolling Stone Magazine, run for your cult life!

Αφοτου λοιπον το αγορασα και απλωθηκα σε 4 θεσεις αφηνοντας ορθιες δυο γριες και εναν κουτσο, παρατηρησα οτι υπηρχαν πραγματα που με ενοχλουσαν πολυ περισσοτερο απο το μερος που το χαν πεταξει στο stand και κυριως οτι το περιοδικο για καποιον ανεξηγητο λογο φαινοταν να εχει γραφτει σημερα. Μεχρι να το ανοιξω περιμενα να βρω μεσα τα νεα για την τελευταια συλληψη των Rolling Stones, τον καινουριο δισκο των The Kinks, καμια συνεντευξη του Neil Young η του Bowie, τετοια πραγματα, 60's, 70's, το πολυ 80's επειδη ενιωθα γενναιοδωρος. Το μονο που βρηκα ηταν reviews για μπαντες που δεν ειχα ουτε ακουστα αλλα μου θυμιζαν cast απο ταινια της Disney, ολοσελιδες διαφημισεις αμαξιων και καπου μεσα στο χαος το μονο που μου θυμισε μουσικο ρεπορταζ, κατι για τον Axl και τα μπλεξιματα του, δεν θυμαμαι τι ακριβως, αναμεσα στο jet lag και στο οτι δεν μ'ενοιαζε το χασα. Την υπολοιπη ωρα καθομουν απλα στις 4 καρεκλες μου (ενω οι γριες και ο κουτσος ειχαν ηδη πεθανει απο εξαντληση) και αναρωτιομουν ποσο διαφορετικα βλεπει ο καθενας το ιδιο πραγμα.

Κυριως μου θυμισε ενα κειμενο που ειχα διαβασει πανω κατω την ιδια εποχη για εναν τραγουδιστη των 80's που ποτε δε μ'ενθουσιαζε (αλλα ο αρθρογραφος μ'αρεσε και τοτε εψαχνα γενικα τι ειχε γραψει). Μεσα σε οσα ελεγε καπου πετουσε την αποψη του για το mainstream και το cool στο rock και σαν παραδειγμα εφερνε τους Led Zeppelin και ποσο συνηθισμενο ειναι να πιστευεις οτι ηταν πραγματικα μεγαλοι καλλιτεχνες. Δεν ξερω γιατι με ταραξε αυτο και ενιωσα την αναγκη να υπερασπιστω ενα συγκροτημα που ειχε διαλυθει πριν ακομα γεννηθω, ισως γιατι παντα ενιωθα οτι απο εκεινη την εποχη οι Zeppelin μ'αρεσαν περισσοτερο απ'ολους και αυτος ο μαλακας μου ελεγε οτι το ιδιο ενιωθε και ο υπολοιπος κοσμος, καπου μεσα μου η φωνουλα που επιμενει οτι ειμαι πιο ψαγμενος απο τον υπολοιπο κοσμο αφηνιασε. Αλλα η μαλακια ειναι οτι ειχε δικιο, ειναι συνηθισμενο να πιστευεις οτι οι Zeppelin ηταν μεγαλοι γιατι ηταν, μπορεις να ψαξεις για τραγουδια τους που δεν ξερει κανενας αλλος αν θες να το παιξεις μουρη η μπορεις να γυρνας παντου και να υποστηριζεις οτι το Stairway to Heaven ειναι σκουπιδι, δεν εχει σημασια, δε μπορεις να βγεις cool χρησιμοποιωντας οποιοδηποτε επιχειρημα που θα εχει μεσα τους Led Zeppelin. Ισως αυτο να προσδιοριζει τους μεγαλυτερους καλλιτεχνες στην ιστορια, η εστω αυτους που ειχαν μεγαλυτερη επιδραση στο κοινο, οτι εχοντας γινει τελειως αποδεκτοι απο τη συντριπτικη πλειοψηφια σταματησαν να αποτελουν επιχειρημα γαματοσυνης. Ο μονος τροπος να φανεις μαγκας χρησιμοποιωντας τους Beatles ειναι να πηδουσες τη γκομενα του Lennon η να ειχες αναγκασει καποτε τον McCartney na φαει κρεας.

Οποτε αν νιωθεις την αναγκη να διαχωριστεις απο τη μαζα χρησιμοποιωντας τα μουσικα η κινηματογραφικα σου γουστα, δυσκολα τα πραγματα. Δεν ειναι κακο, ολοι το κανουμε, οι περισσοτεροι μαλιστα ετσι ξεκινησαμε να ασχολουμαστε με τη μουσικη, τον κινηματογραφο, το σεξ, τα βιβλια, το guitar hero και το bungee jumping, για να κανουμε κατι που δεν κανουν οι αλλοι η που δεν το εχουν ψαξει τοσο πολυ (εκτος απο το bungee που το κανουν ολοι πια). Ερχεται ομως καποια στιγμη, θες δε θες, που για να συνεχισεις να εισαι γαματος επειδη διαβαζεις το ταδε βιβλιο η βλεπεις τον ταδε σκηνοθετη πρεπει να φτασεις στο σημειο να ασχολεισαι με πραγματα που δε σ'αρεσουν. Ζοριζεσαι και προσπαθεις να σ'αρεσουν αλλα δε γινεται να ακολουθεις το alternative ρευμα καθε εποχης γιατι δεν θα ησουν ανθρωπος, θα ησουν LSD, μπορεις να λες οτι τα γουσταρεις ολα αυτα που ειναι οντως γαματα και εκφραζουν μερικους ανθρωπους αλλα στην τελικη ειναι σα να λες οτι δε θες να γαμησεις την Megan Fox γιατι ειναι ψευτικη, δεν υπαρχουν τετοιες γυναικες, το σωμα της εχει λαθος αναλογιες και δε γινεται να ισορροπει και εισαι ιδεολογικα αντιθετος με το να πηδας αιθερια πλασματα που εμφανιζονται σε διαφορες δυτικες και ανατολικες θρησκειες. Ειναι διασκεδαστικο αλλα κανεις δεν σε πιστευει.

Και στην τελικη αν η γαματοσυνη σου εξαρταται απο τα εργα αλλων ανθρωπων που σκοπο εχουν μονο να σε βαλουν να σκεφτεις η να σε κανουν να νιωσεις ομορφα τοτε πρεπει να αρχισεις να αμφιβαλλεις σοβαρα οτι οντως εισαι τοσο τελειος οσο νομιζεις.

Franklyn

2009-12-16T17:54:00.000-08:00

Αυτο ηταν, δε μπορεις να εμπιστευτεις ουτε τα trailers πια.

Θυμαμαι πριν κανα δυο χρονια οταν ειχα δει το trailer του Franklyn και ημουν σιγουρος οτι θα ειναι η καλυτερη ταινια που εγινε ποτε. 4 ιστοριες που ξεδιπλωνονται μαζι, καποιος που ακυρωνεται ο γαμος του και προσπαθει να το αντιμετωπισει ψαχνωντας την αγαπημενη του απο οταν ηταν 7 χρονων, καποιος αλλος που εξαφανιζεται ξαφνικα ο γιος του, μια καλλιτεχνης που κινηματογραφει τις αποπειρες αυτοκτονιας της και ενα εναλλακτικο Λονδινο με απειρες θρησκειες οπου ενας αυτοκλητος τιμωρος κυνηγαει τον ψευτικο Μεσσια που πριν χρονια ειχε σκοτωσει ενα 12χρονο κοριτσακι. Στα δυο λεπτα που κρατουσε το κλιπακι φαινονταν οτι η ταινια θα εχει πολυ καλο σεναριο, απιστευτη ατμοσφαιρα και μια σκοτεινη οπτικη που ειχα να δω απο το Dark City. Μεινετε μακρια της με καθε κοστος.

Το cast αν και αξιοπρεπεστατο αναλωνεται σε ποζαραδικους και τελειως δηθεν μονολογους του στυλ τι ειναι ο καβουρας, τι ειναι το ζουμι του, ο Sam Riley την παλευει καπως αλλα δε γλυτωνει τη μετριοτητα του ρολου του, ο σκηνοθετης κανει πραγματικα αξιεπαινες προσπαθειες να σε αναγκασει να κλεισεις την ταινια, η ιστορια χανεται σε μονοτονες και απολυτως αδιαφορες στροφες, ανηφορες και κατηφορες και η Eva Green γινεται πραγματικα εκνευριστικη στο ρολο της goth-emo βασανισμενης ψυχης που κανεις δεν την καταλαβαινει και καθε 10 λεπτα αποφασιζει οτι η ζωη της δεν αξιζει και αντε, ας κατεβασουμε 150 χαπια να ειμαστε τουλαχιστον μποεμ.

Πραγματικα αν δεν ηταν το trailer και η Eva Green θα απορουσα πως πηρε διανομη αυτη η μαλακιαρα στις αιθουσες.

Η Eva Green.

Ωραια, τωρα ξεχασα τι ελεγα με την Eva Green.

Γαματη ταινια ητανε!

Ενδαθε κοιται

2009-12-16T16:00:00.000-08:00

Σημερα δεν προτεινουμε τιποτα, η μερα δεν σηκωνει ταινιες, βιβλια, μουσικες και τσοντες.
Σημερα πενθουμε.

Αλησμονητη Ανατομια ΙΙ, μπορει να εφυγες νωρις (οχι και πολυ) αλλα δεν θα σε ξεχασουμε ποτε. Το κενο που αφηνεις ειναι μεγαλο και οσο και αν προσπαθησω να το γεμισω με χιλιες φορες πιο ενδιαφεροντα πραγματα παντα, μα παντα θα μενει καποια στιγμη που θα μπορουσα να διαβαζω ονοματα αγγειων και νευρων και να τα ξεχναω σε 5 λεπτα αντι να κανω οτιδηποτε επικοδομοιτικο. Αντιο λοιπον γλυκια οπτασια, αξιομνημονευτη, αξιομακαριστη, αντιο, θα σε δω στο πλοιο.

Με ειλικρινη θλιψη και βαθια οδυνη...

Defendor

2009-12-15T07:12:00.000-08:00

Το trailer της καινουριας ημι-ανεξαρτητης ταινιας του Γουντι Χαρελσον κυκλοφορησε πριν λιγο καιρο, αφοτου προβληθηκε σε ενα TIFF 2009, δεν ξερω τι ειναι αυτο, κατι σε φεστιβαλ μου κανει, αλλα απεφυγα επιμελως να το δω απο τσατιλα για το Zombieland που ηταν απο τις μεγαλυτερες απογοητευσεις των τελευταιων χρονων.

Μετα απο κανα μηνα λοιπον το βρηκα, μ'αρεσε και οριστε, νατο, μια καινουρια προσεγγιση στους ηπερηρωες των comics, ενας αντρας εναντια σε ολη τη διαφθορα της πολης του με μονο του οπλο την ψευδαισθηση οτι ειναι ο υπερασπιστης των αθωων και οχι ενας απλος υπαλληλος. Η ταινια προσανατολιζεται στο οτι για να αλλαξεις τον κοσμο δε χρειαζεται να πετας, να ριχνεις ιστους η να σηκωνεις αμαξια, φτανει να ενδιαφερεσαι. Ιδου:

Sandman

2009-12-14T12:13:00.000-08:00

Γενικα εμεις οι δηθεν τυποι πρωτα βαζουμε τα βιβλια και μετα τα comics, ειναι πιο σοφιστικε, πιο δυσκολα, δεν εχουν εικονες και κανεις δεν θα σε κατηγορησει οτι διαβαζεις "μικιμαους". Μερικα πραγματα ομως τα διαβαζεις και μετα δε μπορεις να τα σχολιασεις. Η μονη περιγραφη που μπορω να κανω για το Sandman του Neil Gaiman (που θυμηθηκα πριν μερικες μερες και ξαναδιαβασα για 100η φορα) ειναι οτι ειναι μια ιστορια για τις ιστοριες, και ειναι η καλυτερη ιστορια που εχω διαβασει.

Καπου εκει μεσα υπαρχει μια για μια οικογενεια.

Μια αλλη για μυθους και πολιτισμους που χαθηκαν.

Μια για ενα παραμυθι που το ακους μονο μια φορα στη ζωη σου και το ξαναλες σε καποιον αλλον μετα απο χρονια.

Μερικες για το θανατο.

Μια για μια γατα που απο τοτε που οι ανθρωποι επνιξαν τα μωρα της γυρναει παντου και προσπαθει να πεισει τις υπολοιπες, πως αν χιλιες μαζι ονειρευτουν το ιδιο ονειρο για ενα βραδυ θα ξυπνησουν σε εναν κοσμο που θα ειναι παλι δικος τους.

Μια για την απογνωση και τα ονειρα.

Μια για την πιο ομορφη πολη στον κοσμο που κλειστηκε σε ενα μπουκαλι για να μην καταστραφει απο τον χρονο.

Μια για το πεπρωμενο

Και αλλες εκατο και βαλε.

Καταθλιπτικια

2009-12-13T17:01:00.000-08:00

Απο Ροδες εχω ακουσει, το πολυ, 10 κομματια χωρις κανενα τρελο ενθουσιασμο, 2-3 μ'αρεσουν πολυ και τα υπολοιπα δε με πειραζει αν παιζουν στο background, στο live πηγα πιο πολυ απο περιεργεια και βαρεμαρα (και κυριως επειδη 12 ευρω για live γνωστου συγκροτηματος ειναι καλυτερο απο το να παω να πιω δυο Chimay και να γυρισω σπιτι). Το περιμενα ψιλοβαρετο με οτι να'ναι κοσμο, συντομο, οριακα ευχαριστο, το αντιστοιχο του να τρως μακαρονια αλλα σε συναυλια. Δεν ηταν ακριβως ετσι.
Ο ηχος ηταν πολυ πιο ηλεκτρικος απ'οτι ακουγοταν στα cd τους, οσοι απο το group ειχαν δυναμη να κουνησουν τα ποδια τους εκαναν τρελο show, ο κοσμος τη μια εβριζε τον τραγουδιστη που ηταν πιο λιωμα απο το πουμαρο και την αλλη χορευαν ολοι μαζι, πηδουσαν απο τη σκηνη και στριγγλουσαν σαν οστρογοτθοι που επελαυναν εναντιον κατι φλωρων γαλλων με αγελαδες και τουλιπες. Οχι, λαθος, οι Ολλανδοι ειναι αυτοι. Τελος παντων.
Δε νομιζω να μου μεινει τοσο το live οσο η σκεψη των δυνατοτητων τους για ενα πραγματικα απιστευτο show, αν ο τραγουδιστης δεν ειχε παρει ολα τα ντρογκια της κεντρικης Μακεδονιας, ο κοσμος δεν ηταν τσατισμενος που μονο αυτοι θυμονταν τους στιχους των τραγουδιων και το υπολοιπο συγκροτημα δεν εκανε ηρωικες προσπαθειες να μην τον καλυψει με πισσα και πουπουλα και τον πεταξει στη Μοναστηριου να τον πατησουν οι νταλικες. Πλακα ειχε παντως, και απο οταν ξενερωσε και μετα που μπορουσε να αρθρωσει προτασεις (και κυριως οταν σταματησε να κατηγορει τον καημενο τον ηχοληπτη οτι αυτος φταιει για ολα τα κακα που βρηκαν την Ελλαδα απο τη μεταπολιτευση και μετα) ο τυπος ηταν ο καλυτερος ελληνας performer που εχω δει εδω και πααρα πολυ καιρο.

Απολογισμος:
Δυο πονεμενα πλευρα.
Ενας μελανιασμενος κωλος.
Ενα κεφαλι καζανι απο τους μπαφους των γυρω.
Η στερνη γνωση οτι δεν εχει νοημα να κανεις τη διπλανη σου τελειως αγνωστη σε συναυλια να πεθανει στο γελιο αν δεν εχεις σχεδιο τι θα κανεις μετα.
Μια πεινα τοσο αβυσσαλεα που απειλει να καταβροχθισει ολες τις σιταποθηκες της Βορειας Ελλαδας (αλλα γι'αυτο παιζει να φταιγανε οι μπαφοι των διπλανων).

Kafka on the Shore

2009-12-12T15:34:00.000-08:00

Πριν απο αρκετα χρονια βρεθηκα ενα βραδυ σε μια πολη που δε σχεδιαζα να βρεθω για να κανω κατι που επρεπε να γινει, στην πλατη ειχα μια τσαντα με δυο μπλουζακια, ενα παντελονι, δυο βιβλια και δυο σωβρακα, στην τσεπη ουτε 30 ευρω, ο μονος ανθρωπος που ηξερα σε ακτινα 200 χιλιομετρων δεν ηθελε να με βλεπει στα ματια της εκεινη τη χρονικη περιοδο και το κινητο ετσι κι αλλιως δεν ειχε ουτε καρτα ουτε μπαταρια. Επειδη ειχε παει ηδη 3 το πρωι οταν εφτασα εκει, τα λεφτα δεν εφταναν για ξενοδοχειο, τα βιβλια τα ειχα διαβασει στον πηγαιμο και επρεπε να περιμενω να ξημερωσει για να κανω αυτο που επρεπε να κανω, υπολογισα ποσα λεφτα θα μου χρειαζονταν για να φτασω Αθηνα την επομενη μερα (και να βρω εκει καποιον να με ταϊσει και να μου πληρωσει το εισητηριο για να γυρισω σπιτι) και με τα υπολοιπα απο ενα περιπτερο απεναντι απο το σταθμο των ΚΤΕΛ πηρα τσιγαρα και το πιο χοντρο βιβλιο που ειχε με την ελπιδα αν ειναι μαλακια να χρησιμεψει τουλαχιστον σαν μαξιλαρι. Ναι, στο βιβλιο το παω τοση ωρα.
Το υπολοιπο βραδυ το περασα σε ενα αβολο παγκακι στο σταθμο, απεναντι απο εναν αστεγο που κοιμοταν, διαβαζοντας το Hard-Boiled Wonderland and the End of the World του Haruki Murakami, ενα τελειως παρανοϊκο πραγμα που μεχρι σημερα δεν εχω καταλαβει τι ηθελε να πει αλλα πλεον εχω δεθει συναισθηματικα μαζι του σε σημειο που να μη με νοιαζει, κατι για κρανια μονοκερων θυμαμαι και εναν που τον εψαχναν γιατι ειχε κλειδωσει στο μυαλο του το μυστικο που θα κατεστρεφε στον κοσμο, αλλα δεν εμπιστευομαι τις αναμνησεις μου γιατι τοτε πρεπει να ειχα κλεισει 4 μερες που ταξιδευα νηστικος, βρωμικος και στα ορια της σωματικης καταρρευσης.
Αυτος ο τυπος λοιπον ο Murakami εβγαλε το 2005 κι αλλο βιβλιο (και ενδιαμεσα υποθετω ολο και κατι αλλο θα χει γραψει), το Kafka on the Shore. Ξεκιναει με εναν 15χρονο που την κοπαναει απο το Τοκιο, συνεχιζει με εναν γερο που ξερει να μιλαει στις γατες αλλα οχι στους ανθρωπους, μετα πεταγεται ο Johnnie Walker (ναι, ο γνωστος) που αποκεφαλιζει γατες για να τους κλεψει τις ψυχες και αλλα τετοια ψυχακικα. Το περιμενα πως θα με μπερδευε αλλα το μαλακισμενο το κολοβιβλιο μου γαμησε την κοσμοθεωρια, μεχρι να το ανοιξω με ειχα για σχετικα διαβασμενο, οταν το κλεισα μου ειχε κολλησει μια ενοχλητικη σκεψη οτι εχω χασει επεισοδια στο θεμα βιβλιο και για να καλυψω τα κενα μου πρεπει να περασω γυρω στα τεσσεραμιση χιλιαδες χρονια προσπαθωντας να καταλαβω τι εννοει ο γιαπωνεζος.
Και για ολους αυτους τους λογους το προτεινω ανεπιφυλακτα. Επειδη με μπερδεψε και μου πηδηξε την ψυχολογια, επειδη θυμιζε κατι απο ταινια του Λιντς, σα να ξυπνας απο ονειρο, και επειδη ο μεγαλος του αδερφος μου ειχε κρατησει παρεα ενα βραδυ σε ενα παγκακι, σε ενα μερος που δεν ξαναπηγα απο τοτε.

Πολυ κακο για το τιποτα

2009-12-12T06:22:00.000-08:00

Δε μπορω να πω οτι με χαλασε το διωρο που κρατησε αλλα δε μου αφησε και τιποτα το τελευταιο του Gilliam. Εφετζιλικια, συναισθηματικα κλισε και μερικες πολυ ομορφες στιγμες που χανονται οσο περναει η ωρα και δεν εχουν τιποτα ουσιαστικο να πουν. Η ταινια τελειωσε και ακομα δεν ειχα καταλαβει τι ηθελε να πει ο ποιητης, πλακα ειχε οσο κρατησε αλλα ως εκει. (Γενικα οσο προχωραει η τεχνολογια μου φαινεται οτι ο Gilliam απο καλλιτεχνης μεταμορφωνεται σε παιδακι που παιζει με ξενα παιχνιδια, δεν ειναι απαραιτητα κακο αυτο αλλα ουτε Brazil ειναι).
Και ελεος με τον Λετζερ πια, ειπαμε καλος, χρυσος, κριμα που πεθανε τοσο νεος και αφησε και μωρο παιδι πισω αλλα δεν ειναι ο κολοσσος της 7ης τεχνης που προσπαθουν να τον κανουν. Ειναι χιπ, ειναι τρεντ, ειναι κι αλλες μονοσυλλαβες λεξεις με παρομοιο νοημα, εκανε το Brokeback Mountain και το Batman, ως εκει, γαμηστε μας, θεος σχωρεστονα, μακαρι να προλαβαινε να κανει κι αλλα να τον εκτιμησουμε οσο αξιζε.
Υπομονη μεχρι να βγει ο Δον Κιχωτης του Gilliam, μπορει και να ναι καλυτερος.

Thirst

2009-12-11T16:15:00.000-08:00

Οταν βλεπεις μια κορεατικη ταινια (και δεν εννοω κορεατικη οσον αφορα την εθνικοτητα αλλα την παλαβομαρα) νιωθεις κατι που δε στο προκαλουν πολλες σχολες κινηματογραφου στον κοσμο, οτι ετσι το σκεφτηκαν και ετσι το εδωσαν στην οθονη. Αν το πολιτισμικο χασμα ειναι μεγαλο και δυσκολευεσαι να καταλαβεις τι θελουν να πουν αυτο ειναι δικο σου προβλημα, ο κορεατης κινηματογραφιστης ο σωστος ο προστυχος δε θα κατσει να ασχοληθει με την οπτικη σου γωνια. Αυτη ειναι η ταινια στο μυαλο του και δεν αλλαζει, δεν ειναι τοσο σα να δημιουργει την ιστορια οσο σα να τη μεταφερει απο καπου που υπηρχε, οσο καλυτερα μπορουσε, στο φιλμ. Και αυτο γινεται και στο Thirst.

Βρικολακες, ιερεις, περιεργες οικογενειακες σχεσεις, δολοπλοκιες και μηχανορραφιες, απιστευτη φωτογραφια και χαοτικη σκηνοθεσια, ολα δενουν σε κατι που δε σου ειναι γνωριμο αλλα του το συγχωρεις για τις δυο ωρες που σου προσφερει κατι που φαινεται σαν την πηγη που αντεγραφαν ολα αυτα που μεχρι σημερα θεωρουσες original. Μαγκας ο κορεατης.

The Way of the Samurai

2009-12-11T11:06:00.001-08:00

Απο το Ghost Dog δε μου εμειναν οι (λιγες εδω που τα λεμε) σκηνες δρασης, η φιλοσοφια των Σαμουραι, η αφοσιωση του πρωταγωνιστη στο σκοπο και τον κωδικα, η μουσικη η τα περιστερια. Μου εμεινε οτι οταν συνειδητοποιεις πως εισαι ο τελευταιος του ειδους σου και κανεις δεν θα σε καταλαβει ολοκληρωτικα, επιλεγεις να κρατησεις κοντα σου αυτους που τουλαχιστον δεν καταλαβαινουν τα ανουσια πραγματα. Οπως τη γλωσσα σου.
(Και επισης μου εμειναν εκεινα τα πλανα του παλιου Τζαρμους που σου κοβουν την ανασα χωρις να ξερεις γιατι και δεν θελεις να τελειωσουν ποτε).